آموزش ابزار اندازهگیری وکس Measure Wax در فُرموُرک پارسیل exocad
ضخامت موم پارسیل سبزرنگ را در محل نشانگر اندازهگیری میکند یا فاصله سهبعدی بین دو نقطه را مشخص مینماید.
ابزار خطکش (Ruler Tool) [1] – در این حالت، با کلیک چپ روی هر نقطهای از مدل یا موم، نقطه اول مشخص میشود. سپس نشانگر به یک ابزار اندازهگیری زنده تبدیل میشود و با کلیک دوم، نقطه پایان برای محاسبه فاصله سهبعدی ثابت میگردد.
ابزار ضخامت (Thickness Tool) [2] – در این حالت، نشانگر ضخامت موم را نسبت به نزدیکترین نقطه از مدل ریفراکتوری در هر نقطهای نمایش میدهد.
رنگیکردن ضخامت (Colorize Thickness) [3] – برای نمایش رنگی نواحی بسیار نازک یا بسیار ضخیم از فورمورک پارسیل. برای استفاده:
تنظیم حداقل و حداکثر (Minimum and Maximum) [4] – مقادیر مورد نظر را با اسلایدرها تنظیم کنید.
اعمال (Apply) [5] – ضخامتها بهصورت رنگی نمایش داده میشوند؛ نواحی خیلی نازک با رنگ آبی و نواحی خیلی ضخیم با رنگ قرمز نمایش داده میشوند.
اندازهگیری بلاکاوت (Measure Blockout) [6] – ضخامت بلاکاوت نسبت به مدل ریفراکتوری را اندازهگیری میکند.
آموزش ابزار Mask در فُرموُرک پارسیل exocad – محافظت از نواحی وکس
ابزاری همهمنظوره برای ماسکگذاری روی ناحیهای از موم است که با قلم انتخاب میشود، به این معنی که تغییرات روی آن ناحیه غیرفعال میشود.
برای استفاده، کافیست روی ناحیهای از موم که میخواهید محافظت شود، با قلم نقاشی کنید.
Eraser [1] – ناحیهای را برای حذف از ماسک با قلم انتخاب میکند.
Select All [2] – کل مدل را برای ماسکگذاری انتخاب میکند.
Select None [3] – انتخاب ماسک از کل مدل را لغو میکند.
Invert Selection [4] – نواحی ماسکشده و غیرماسکشده را معکوس میکند.
Tool Size [5] – اندازه قلم را برای نقاشی یا پاک کردن نواحی ماسکشده تنظیم میکند.
Falloff [6] – شدت تأثیر لبههای ماسک را کنترل میکند؛ مثلاً مقدار 100٪ لبههای تیز و دقیق ایجاد میکند، در حالیکه 50٪ باعث ایجاد حاشیهای تدریجی در لبهها میشود.
Opacity [7] – میزان تأثیر ماسک را تنظیم میکند؛ 100٪ یعنی ناحیهی ماسکشده کاملاً محافظت میشود، و 50٪ یعنی تغییرات فقط با نیمی از شدت در آن ناحیه اعمال میشود.
آموزش ابزار Filler (پر کردن وکس) در فُرموُرک پارسیل exocad
این ابزار ناحیهای بستهشده با یک منحنی را با موم پُر میکند.
میتوان از آن برای پُر کردن محلهای کشیدهشدهی عمیق استفاده کرد.
معمولاً پس از سروِی (Survey) و پیش از طراحی فورمورک پارسیل استفاده میشود.
برای استفاده، منحنی را انتخاب کرده، پارامترها را تنظیم و روی “اعمال” (Apply) کلیک کنید. سپس موم حاصل را به حالت بلاکاوت (Blockout) تبدیل کنید.
Smooth Level [1] – میزان صاف شدن سطح بالایی ناحیه پُرشده را تنظیم میکند.
Fill Passes [2] – تعداد دفعات صافسازی داخل ناحیه پُرشده را تعیین میکند؛ عدد بیشتر یعنی سطح صافتر.
Thickness [3] – ضخامت ناحیهی پُرشده را تنظیم میکند.
Clear [4] – پارامترهای فعلی را پاک میکند.
Apply [5] – عملیات صافسازی را روی ناحیه انتخابی اجرا کرده و موم پارسیل ایجاد میکند.
.
هنگام تبدیل موم پارسیل به موم بلاکاوت (Blockout Wax) در این ابزار، تمام موم موجود به بلاکاوت تبدیل خواهد شد؛
از جمله هر نوع موم پارسیلی که طراحی کردهاید.اگر موم پارسیلی روی صفحه قابل مشاهده است، کافیست از ابزار انتخاب موم (Select Wax) استفاده کنید تا فقط مومهای دلخواه را به بلاکاوت تبدیل نمایید.
آموزش ابزار برجستهسازی با تصویر یا متن Emboss with Image/Text در فُرموُرک پارسیل exocad
این ابزار برای قرار دادن لوگوها (Logos)، برچسبها (Labels)، یا الگوهای خاص بافتگذاری (Custom Stipple Patterns) در نواحی بزرگ مش (Mesh) کاربرد دارد.
حالت دلخواه (تصویر یا متن) را انتخاب کنید، پارامترها (عرض، عمق، برجستهسازی یا فرورفتگی) را تنظیم کرده، با کلیک مکان قرارگیری را مشخص نموده و در نهایت روی گزینهی اعمال (Apply) کلیک کنید.
انتخاب تصویر [1] – تصویری را برای برجستهسازی انتخاب میکند. اگر ناحیه مورد نظر بزرگتر از اندازه تصویر باشد، تصویر در جهت x و y به صورت لازم تکرار خواهد شد. یک پیشنمایش آبی با مقیاس ۱:۱ ایجاد میشود. با کلیک چپ، پیشنمایش روی مدل قرار میگیرد.
انتخاب متن [2] – یک پنجره تنظیمات باز میشود (در ادامه تنظیمات متن آمده است). پس از بهروزرسانی، یک پیشنمایش آبی با مقیاس ۱:۱ زیر نشانگر ظاهر میشود. با کلیک چپ، پیشنمایش روی مدل قرار میگیرد.
معکوسسازی تصویر [3] – نواحی متن و پسزمینه را در تصویر یا متن معکوس میکند.
قرینهسازی [4] – الگوی برجسته را از چپ به راست قرینه میکند.
عرض [5] – عرض کلی متن یا تصویر برای برجستهسازی را تنظیم میکند. نسبت ابعاد توسط متن ثابت باقی میماند.
برجستهسازی [6] – حالت برجستهسازی را تنظیم میکند (افزودن به سطح موم موجود).
فرورفتگی [7] – حالت فرورفتگی را تنظیم میکند (کاهش از سطح موم موجود).
عمق [8] – عمق برجستهسازی یا فرورفتگی تصویر یا متن.
افت شیب (Falloff) [9] – برای نرمسازی لبهها از این گزینه استفاده کنید. معمولاً برای متن استفاده نمیشود، اما برای الگوها توصیه میشود.
پیشنمایش برجستهسازی [10] – پیشنمایشی از تأثیر عملیات برجستهسازی یا فرورفتگی روی موم را نمایش میدهد.
پاکسازی [11] – عملیات انجامشده را حذف میکند.
اعمال [12] – پیشنمایش آبی را به موم تبدیل میکند. برای لغو میتوان از Control-Z استفاده کرد.
تنظیمات متن (Text Settings)
در کادر Text [13] متن را وارد کنید؛ برای وارد کردن متن چندخطی میتوانید از کلید “Enter” استفاده کنید.
در صورت نیاز، روی Set Font… [14] کلیک کنید. تنها فونت و سبک قابل تنظیم هستند؛ سایر گزینهها تأثیری ندارند.
برای ذخیره متنهایی که مکرراً استفاده میکنید، روی Save As… [15] کلیک کنید. متن بهصورت یک تصویر سیاهوسفید با فرمت .bmp در پوشهی PartialTechPreview\Patterns ذخیره میشود.
برای بهروزرسانی پیشنمایش آبی زیر نشانگر، روی Update [16] کلیک کنید.
برای بستن پنجره تنظیمات، کادر تنظیمات متن را ببندید.
برخی از متنها ممکن است بیش از حد کوچک باشند و قابل خواندن نباشند.
همیشه نتیجه را بررسی کنید تا مطمئن شوید متن قابل خواندن است، بهویژه در نواحی بافتدار (stippled areas).
از ابزار ماسک (Mask Tool) همراه با این ابزار استفاده کنید تا ناحیهی تصویر برجستهشده محدود شود.
در ابزار رسم منحنی (Draw Curve)، با کلیک کردن نقاطی را تعریف میکنید که نرمافزار از آنها برای مشخص کردن نواحی فریم پارسیال استفاده میکند.
برای مثال، کانکتورهای اصلی (major connectors)، مشها (meshes) و نواحی کشیدن دندان (extraction sites) نیاز به نواحی تعریفشده با منحنیهای بسته (closed curves) دارند، در حالی که نوارهای لینگوال (lingual bars)، کلسپها (clasps) و خطوط پایانی (finish lines) با منحنیهای باز (open curves) مشخص میشوند.
ابزار رسم منحنی (Draw Curves) میتواند خطوطی را ترسیم کند که با دادهی اسکن، مدل نسوز (refractory model)، روی واکس پارسیال (partial wax)، یا بهصورت آزاد و بدون اتصال به هیچ سطحی (“unfit”) باشند.
همچنین میتوانید منحنیها را با اتصالات Tشکل (“T” junctions) برای کلسپها یا نوارهای پشتیبانی پیچیده ترکیب کنید.
در حالت جادوگر (wizard mode)، این تنظیمات بهصورت خودکار تعیین میشوند. اما در حالت پیشرفته (expert mode) باید رفتار مناسب را بسته به نوع عنصری که طراحی میکنید، بهصورت دستی انتخاب کنید.
رسم منحنی (Draw Curve)
[1] رسم منحنی جدید (Draw New Curve):
روی مدل یا واکس کلیک کنید تا یک منحنی جدید را شروع کنید. پس از قرار دادن اولین نقطه، با کلیکهای بعدی منحنی ادامه مییابد. برای پایان دادن به منحنی، دوبار کلیک کنید یا کلید E را روی کیبورد فشار دهید.
برای منحنیهای بسته (closed curves) همچنین میتوانید با یکبار کلیک روی نقطه شروع، منحنی را ببندید.
[2] جایگزینی بخشی از منحنی (Draw Replace Segment):
برای جایگزینی یک بخش از منحنی، بخش جدید را بکشید؛ نقطه آغاز باید روی منحنی موجود باشد و نقطه پایان نیز روی همان منحنی قرار گیرد. بخش قدیمی بین این دو نقطه با بخش جدید جایگزین میشود.
[3] ویرایش منحنی (Edit Curve):
یک منحنی موجود را انتخاب کرده و با کشیدن نقاط کنترل، آن را تغییر دهید.
با کلیک چپ روی منحنی میتوانید نقطه کنترل جدید اضافه کنید و برای حذف یک نقطه، روی آن کلیک کرده و راست کلیک را بزنید.
همچنین میتوانید تعداد نقاط کنترل و گزینههای مربوط به جفت شدن (fitting) منحنی را تغییر دهید.
[4] تطبیق منحنی با سطح بالا (Fit Curve to Top Surface):
این گزینه دارای دو حالت است که فقط با هایلایت مشخص میشود.
وقتی فعال است، منحنی رسمشده به بالاترین سطح داده اسکن، بلوکاوت یا واکس میچسبد.
وقتی غیرفعال باشد، منحنی بهصورت معلق بین نقاط کنترل رسم میشود.
حالت غیرجفت برای نوارهای لینگوال (lingual bars) یا خطوط پایانی (finish lines) که باید صاف روی سطوح خشن باشند، مفید است.
[5] تطبیق منحنی با سطح نسوز (Fit Curve to Refractory):
وقتی فعال است، منحنی روی سطح بالایی داده اسکن یا بلوکاوت ولی زیر واکس پارسیال قرار میگیرد.
[6] تطبیق منحنی با مش (Fit Curve to Mesh):
منحنی را روی داده اسکن ترسیم میکند. برای مشخص کردن virtual bead line پیش از ابزار Survey استفاده میشود.
[7] دو نقطهای (Two Point):
حالت مخصوص رسم خطوط مستقیم که همیشه غیرجفت (un-fit) هستند. با یک کلیک شروع و با کلیک دوم پایان مییابد. برای نوارهای پشتیبانی (support bars) بسیار مناسب است.
[8] اتصال Tشکل (T-Junction):
معمولاً تمام منحنیها جدا از هم هستند. اما اگر نیاز به اتصال دو منحنی دارید، میتوانید با کلیک روی نقطهای از منحنی موجود، منحنی جدید را از همانجا شروع یا پایان دهید. این قابلیت برای کلسپهای دارای بازوی اتصال (approach-arm clasps) و چند نوار پشتیبانی (multiple support bars) استفاده میشود.
[9] حلقه باز (Open Loop):
از ایجاد منحنیهای بسته جلوگیری میکند. برای کلسپها (clasps)، خطوط پایانی (finish lines) و نوارهای پشتیبانی (support bars) کاربرد دارد.
رسم مش و کانکتور (Draw Mesh And Connector)
ترکیبی از ابزار رسم کانکتور (Draw Connector) و رسم مش (Draw Mesh) است.
اگر مش قرار است به کانکتور اصلی (Major connector) متصل شود، دو منحنی را کمی روی هم قرار دهید (overlap).
رسم میله و مش (Draw Bar and Mesh)
برای میله (Bar) یک منحنی باز (open curve) رسم کنید، و برای نواحی مش (Mesh) یک یا چند منحنی بسته (closed curves) رسم نمایید
گیرهها بهصورت یک یا چند منحنی باز (open curves) روی مدل رفرکتوری (refractory model) ترسیم میشوند. انواع مختلفی از گیرهها وجود دارند و بسته به عملکردشان به روشهای مختلفی رسم میشوند:
گیره حلقهای (Ring clasps): همیشه بهصورت یک منحنی باز ترسیم میشوند. بهترین روش از نقطهی حداکثر ساپورت تا نوک انتهایی منحنی است.
گیره آکرز (Akers clasps): میتوانند بهصورت یک منحنی (single curve) از نوک تا نوک، یا دو منحنی (dual curve) از صفحه راهنما (guide plane) تا نوک رسم شوند.
گیره “J” یا گیره تکدستهای (J clasps / single-approach-arm clasps): باید بهصورت دو منحنی ترسیم شوند. اولی از ناحیه ساپورت ثابت تا نقطهی گذار (transition)، و دومی از انتهای گذار تا نوک گیره.
گیره “T” یا دستههای روچ (T clasps / Roach arms): میتوانند بهصورت دو یا سه منحنی ترسیم شوند. منحنی اول همیشه دستهی ورود (approach arm) است، دومی منحنی نوک به نوک گیره (tip-to-tip)، یا منحنی دوم و سوم که از نقطهی گذار شروع شده و به هر نوک گیره ختم میشوند.
رسم خطوط پایان (Draw Finish Lines)
خطوط پایان بهصورت منحنیهای باز و غیر فیتشده (open un-fit curves) ترسیم میشوند، که معمولاً روی کانکتور اصلی (major connector) یا نوار زبانی/پیشبند (lingual bar/apron) رسم میگردند.
رسم میلههای پشتیبان (Draw Support Bars)
میلههای پشتیبان برای جلوگیری از تاب برداشتن (warping) الگوهای رزینی چاپشده با نور استفاده میشوند. این الگوها تمایل دارند در امتداد محور طولی خود تاب بردارند؛ برای مثال، انتهای خلفی پارسیالهای پایینی به سمت یکدیگر کشیده میشوند.
یک میلهی پشتیبان بین این دو نقطه باعث مقابله با این تاب برداشتن طبیعی میشود.
در پارسیالهای فک بالا (Upper Partials) معمولاً دو میلهی پشتیبان استفاده میشود:
یکی از خلف به خلف (posterior-to-posterior)
دیگری از نقطه میانی میلهی خلفی تا قدامیترین نقطهی پارسیال (from midpoint of posterior support bar to the most anterior point)
بعدی (فک بالا – Upper Partials): طراحی چهارچوب پارسیال – مش و کانکتور (Partial Framework – Mesh And Connector)
آموزش مونتاژ قطعات در فورمورک پارسیل (Assemble Parts) در exocad
این مرحله مربوط به فرآیند QuickSnap است.
روی Settings [1] کلیک کنید تا پارامترهای فاصله سیمانی (cement gap parameters) را تنظیم کنید.
پس از اتمام تنظیمات، روی Apply [2] کلیک کنید تا قطعات مونتاژ شوند.
گزینه Cut view [3] نمایی مقطعی از طراحی شما را نمایش میدهد.
میانبرهای نمای برش (Cut view hotkeys):
از نوار لغزنده (slider) برای تغییر موقعیت برش استفاده کنید.
با دکمه چپ ماوس یک خطکش رسم کنید (برای رسم چند خطکش، کلید CTRL را نگه دارید).
با کلیک راست ماوس صفحه برش را حول محور Y بچرخانید.
با نگه داشتن همزمان دکمه چپ و راست ماوس صفحه برش را در محورهای X و Y جابهجا کنید.
از چرخک ماوس (thumb wheel) برای بزرگنمایی یا کوچکنمایی** نمای برش استفاده کنید.
مقادیر زیر را تنظیم کنید:
مقدار فاصله افقی و عمودی (Horizontal and Vertical gap) [A] را انتخاب کنید.
با فعال کردن گزینه فاصله یکنواخت (Uniform gap) [B]، فاصله افقی و عمودی یکسان در نظر گرفته میشود.
زاویه کشش (Draft angle) [C] را مطابق با جهت قرارگیری (insertion direction) تعیین کنید.
سطح نرمی (Smooth level) [D] را تنظیم کنید؛ هرچه مقدار بیشتر باشد، اتصال بین قطعات نرمتر خواهد بود (تنها بر اتصالات تأثیر دارد).
آموزش اضافهکردن دندان در طراحی پارسیل فریمورک Add Parts در exocad
افزودن اجسام مش (Mesh objects) به صحنه فعلی. نرمافزار PartialCADApp بهصورت خودکار تمام مشهایی را که در پروژهی DentalDB تعریف شده و در DentalCADApp طراحی شدهاند، شناسایی و وارد میکند.
برای افزودن یک فایل مش دلخواه به صحنهی پارسیل، روی Import [1] کلیک کنید. شیء باید نسبت به دادهی اسکن شده در موقعیت و زاویهی مناسب قرار گرفته باشد.
هر بخش وارد شده در “Group Selector” لیست میشود. روی هر مش وارد شده راستکلیک کنید تا انتخاب شود یا با نگه داشتن کلید CTRL چندین مش را بهصورت همزمان انتخاب کنید. بسته به نوع بخش و نوع واردسازی، کنترلهای اضافی ظاهر میشود.
پس از انتخاب یک بخش خاص، میتوان آن را به یکی از ۵ روش زیر پردازش کرد (نمایش داده شده در تصویر پایین).
گزینه Enable Part [1] را انتخاب کنید تا آن بخش فعال شود.
روی Remove [2] کلیک کنید تا بخش حذف گردد.
از گزینههای [3]، [4]، و [5] برای جابجایی (Move)، چرخش (Rotate)، و تغییر مقیاس (Scale) بخش استفاده کنید.
Reference [6]: امکان مشاهدهی شیء را فراهم میسازد، که نقشهگذاری پیشفرض برای Partial Frameworkها در DentalDB است.
Non-Editable [7]: این گزینه اجازه میدهد مش وارد شده به عنوان بخشی از خروجی فریم پارسیل لحاظ شود. این حالت بهصورت پیشفرض برای تمام بخشهایی که در DentalCADApp طراحی شدهاند، فعال است.
Inside Surface to Refractory [8]: سطح داخلی مش را به مدل رفراکتوری (Refractory) تبدیل میکند.
Solid Wax [9]: مش وارد شده را به موم قابل ویرایش (Editable Wax) تبدیل میکند. این حالت معمولاً یک خروجی واترتایت (Watertight) ایجاد میکند.
Hollow Wax [10]: موم را توخالی میکند، که بهویژه برای ساخت افزایشی (Additive Manufacturing) مفید است.
Hollow thickness [11]: مقدار حداقل ضخامت موم توخالی را تنظیم میکند.
Extend to bottom [12] (Draft -10.00): پایین بخش را باز نگه میدارد و با درفت منفی به سمت پایین امتداد میدهد.
Fill with blockout [13]: توخالی بودن دندان را حفظ میکند.
Refractory [14]: مش وارد شده را به مدل رفراکتوری اضافه میکند؛ برای طراحی فریم پارسیل روی تاجهایی که بخشی از طرح نیستند، مفید است.
Blockout relief [15]: مقدار رف (Relief) برای بلاکاوت را تنظیم میکند.
Fill Imported Part to Bottom [16]: قسمت پایین مدل رفراکتوری را میبندد؛ مخصوصاً وقتی اسکن تلسکوپ اولیه (Primary Telescope) دارید، مفید است.
Apply [17] را برای اعمال یک بخش، یا Apply All [18] را برای اعمال همزمان تمام بخشها انتخاب کنید.
پس از رسم منحنیهای مناسب برای خطوط پایان (Finish Lines) (همانطور که در این بخش توضیح داده شده)، میتوانید بهصورت ترتیبی یک یا چند Finish Line را روی این منحنیها اعمال کنید.
روش اعمال Finish Line (خط پایان) به این صورت است که ابتدا پروفایل مقطع عرضی (Profile [1]) را انتخاب میکنید، سپس منحنی مرتبط با آن پروفایل را انتخاب کرده تا پیشنمایش زنده (live preview) ایجاد شود. پس از ظاهر شدن پیشنمایش، میتوانید موقعیت و تنظیمات آن را تغییر دهید یا با استفاده از ابزار تعاملی (interactor) زاویه خط پایان را تنظیم کنید. پس از رضایت از نتیجه، با کلیک روی Apply [8] پیشنمایش را به واکس اعمال کنید. این مراحل را برای هر خط پایان تکرار نمایید. در همین مرحله میتوانید نهاییسازی و صافسازی (final smoothing) را نیز انجام دهید.
جزئیات ابزارها:
Profile [1] – انتخاب پروفایل مقطع عرضی برای منحنی خط پایان انتخابشده
Profile Editor [2] – ایجاد یا ویرایش پروفایل سفارشی خط پایان
Flip [3] – وارونه کردن (upside-down) پروفایل خط پایان (در پروفایلهای غیرمتقارن مؤثر است)
Rotate [4] – چرخاندن پروفایل به اندازه 180 درجه
Settings… [5] – تنظیم اندازه (size)، ارتفاع (height)، و باریکی انتها (taper ends)
Preview [6] – نمایش پیشنمایش قابل ویرایش خط پایان
Clear [7] – پاکسازی پیشنمایش فعلی
Apply [8] – اعمال پیشنمایش نهاییشده به مدل واکس (commit to wax)
ایجاد پروفایلهای سفارشی برای خط پایان(Creating Custom Finish Line Profiles)
شما میتوانید خطوط پایان سفارشی (custom finish lines) ایجاد کنید با استفاده از ویرایشگر پروفایل (Profile Editor). این فرآیند در یک ویدیوی آنلاین توضیح داده شده است.
ویدیو را مشاهده کنید: ایجاد پروفایلهای سفارشی برای خط پایان (Creating custom Finish Line Profiles)
تنظیم موقعیت (position) و شیب یا باریکی انتهایی (taper) خط پایان(Adjust Finish Line Position and Taper)
با باز بودن پنجره تنظیمات (Settings window) و نمایش پروفایل انتخابشده (selected profile)، موقعیت خط پایان (Finish Line) را با کلیک چپ (Left-click) روی نقاط ویرایش (edit points) روی منحنی تنظیم کرده و همچنین پارامترهای موجود در پنجره تنظیمات را تغییر دهید.
Size
Thickness [1]: ضخامت پایه خط پایان
Width [2]: پهنای خط پایان
Fixed Aspect [3]: نسبت ثابت بین ضخامت و پهنا را حفظ میکند (در صورت فعال بودن)
Taper Ends (باریکی انتهای خط پایان)
Width 1 [4] و Width 2 [5]: طول ناحیه باریکشونده در دو انتهای خط پایان را با تعریف پهنای انتهایی کنترل میکنند
برای غیرفعال کردن باریکسازی، تیک گزینه مربوطه را بردارید
Swap Ends [6]: جابهجایی بین دو انتهای منحنی که به باریکسازی اختصاص یافتهاند
Depth Below Surface (عمق نسبت به سطح)
Thickness [7]: ارتفاع پایه خط پایان؛ باید طوری تنظیم شود که انتهای پایینی خط پایان بهطور کامل با ناحیه مش / clone / connector اصلی تلاقی داشته باشد.
بازنشانی به مقادیر پیشفرض (Use Defaults)
Use Defaults [8]: همه تنظیمات را به مقادیر پیشفرض (default values) بازنشانی میکند.
مرحله بعد: پس از انجام مراحل اضافی مانند گزینه افزودن میله پشتیبان (support bar)، طراحی را با انتخاب گزینه ذخیره برای ساخت (Saving for Build) به پایان برسانید.
در مرحلهی بعد، شما زیر برشها (undercuts) را در واکس بلوکاوت (blockout wax) نمایان میکنید تا مشخص شود که کجا قصد دارید اجزای نگهدارنده (retention elements) مانند کلاسپها (clasps) را اضافه کنید.
نشانگر ماوس به شکل یک براش کروی (ball-brush) تغییر میکند که میتوانید اندازهی آن را با کلیدهای + یا – روی صفحهکلید تنظیم کنید.
برای نمایان کردن ناحیهی زیر برش:
با کلیک چپ (left-click) روی بلوکاوت، واکس را حذف (“Smudge”) میکنید و اطلاعات رنگی عمق زیر برش از مرحلهی Survey نمایان میشود.
نگران برداشتن بیشازحد زیر برش نباشید، چراکه میتوانید بعداً در مرحلهی طراحی کلاسپها، سطح نگهداری (retention level) را دقیق تنظیم کنید.
برای بیشترین اثربخشی در عملیات Smudging و Smoothing، نشانگر را بهصورت دایرهای کوچک یا حرکت زیگزاگی حرکت دهید.
از کلیدهای میانبر زیر استفاده کنید:
ALT + 1 – تغییر بین حالت صافسازی و لکهبرداری (smooth and smudge)
ALT + 2 – تغییر به حالت عادی (normal)
ALT + 3 – تغییر به حالت افزودن (add)
ALT + 4 – تغییر به حالت حذف + صافسازی (remove smooth)
میتوانید از نوار لغزندهی Tool Size [1] برای تنظیم اندازهی ابزار و از Wax Hardness [2] برای کنترل سختی واکس استفاده کنید؛ این تنظیمات به شما اجازه میدهند تا میزان ناحیه و حساسیت حذف متریال (area and sensitivity at which material is removed) را کنترل کنید.
پس از نمایان کردن نواحی زیر برش (undercut areas) در واکس بلوکاوت، میتوانید به حالت Smooth [3] تغییر دهید تا لبههای واکس باقیمانده را صاف کنید.
در این حالت، نوار ابزار پویا (dynabar) تغییر میکند و تنظیمات مرتبط با صافسازی نمایش داده میشوند.
صافسازی پایهای بلوکاوت (Basic Smooth Blockout)
ابزار Smooth از همان نوار تنظیم اندازه ابزار (Tool Size) [1] که در حالت Smudge استفاده میشود، بهره میبرد.
سه نوع صافسازی (Smooth) وجود دارد:
Normal [4] – صافسازی معمولی بدون افزودن یا حذف واکس
Add [5] – صافسازی همراه با افزودن واکس بلوکاوت (adds to the blockout wax)
Remove [6] – صافسازی همراه با حذف واکس بلوکاوت (removes from the blockout wax)
میزان قدرت عملکرد صافسازی با Smooth Level [7] قابل تنظیم است که شدت اثرگذاری را در محدودهی ابزار تعیین میکند.
برای بازگشت به حالت Smudge (حذف/افزودن واکس)، روی گزینهی Smudge [8] کلیک کنید تا حالت تغییر کند.
افزودن واکس آزاد اضافی (Additional Relief Wax)
مدلهای گچی (Stone models) ممکن است دارای لبههای تیز باشند، در حالیکه اسکنرهای دیجیتال سهبعدی (digital 3D scanners) این لبهها را در مدل دیجیتال بهصورت گرد نمایش میدهند.
در نتیجه، ممکن است برخی فریمورکهای پارسیل (partials) بهدرستی روی مدل فیزیکی قرار نگیرند و روی لبههای تیز گیر کنند (hang up).
اگر این مشکل پیش آمد، توصیه میشود کمی فضای آزاد بهصورت دستی (manual relief) در لبههای تیز مدل ایجاد شود، با افزودن مقدار کمی واکس بلوکاوت (blockout wax).
این مشکل میتواند در مکانهایی مانند:
لبهی محل قرارگیری رِست (rest seat)
در ناحیهی بیندندانی زیر کانکتورهای کوچک (inter-proximal underneath minor connectors)
و لبهی داخلی خط مهرهای (bead line) رخ دهد.
برای افزودن فضای آزاد بهصورت دستی:
با استفاده از ابزار Smooth در حالت Add و در سطح صافسازی متوسط (moderate Smooth Level)، یک لایه نازک واکس بلوکاوت را روی ناحیه مورد نظر رنگآمیزی (paint) کنید.
رفع مشکل جهتدهی نادرست سطح (Fixing bad surface orientation in scan data) در اسکن اگزوکد
این صفحه نشان میدهد چگونه جهت نادرست سطح در دادههای اسکن خود را اصلاح کنید. اگر مثلثها وارونه باشند (یعنی «برعکس» باشند)، اسکن بهصورت نادرست در نرمافزار نمایش داده میشود.
چگونه این مشکل را تشخیص دهیم؟
الف) هنگام تشخیص خط مارژین، دادههای اسکن به رنگ قرمز نمایش داده میشوند، مانند مثال زیر:
ب) یکی دیگر از علائم ممکن، رفتار غیرعادی در تطابق اسکنبادی (Scan Body Matching) هنگام کار بر روی کیس ایمپلنت است — همانطور که در تصویر زیر مشاهده میکنید:
برای اصلاح جهت سطح، مراحل زیر را دنبال کنید:
مرحله ۱: به حالت Expert Mode بروید. مرحله ۲: روی مشی (Mesh) که میخواهید ویرایش کنید کلیک کنید. مرحله ۳: در نوار ابزار حالت Expert، روی گزینه Scan data editor کلیک کنید. مرحله ۴: در ناحیه دادههای اسکن کلیک راست کنید و از منوی ظاهرشده گزینه Show triangle orientation را انتخاب کنید. حالا پشت مثلثها به رنگ قرمز نمایش داده میشود و میتوانید مشکلات ناشی از جهت معکوس سطح را بهراحتی شناسایی کنید. مرحله ۵: دوباره روی مش کلیک راست کنید. اکنون گزینه جدیدی با عنوان Invert triangle orientation در منو ظاهر شده است؛ آن را انتخاب کنید تا جهت مثلثها اصلاح شود. مرحله ۶: روی OK کلیک کنید و ویرایشگر دادههای اسکن را ببندید. مرحله ۷: ویزارد را مجدداً راهاندازی کرده و طراحی را ادامه دهید. حالا باید همه چیز بهدرستی کار کند.
