ما بهطور مداوم کتابخانههای دندانهای تأییدشدۀ دست دندان برای طراحی در DentalCAD را بهروزرسانی و گسترش میدهیم. برای مشاهده لیست کتابخانههای موجود و گزینههای ممکن برای تولید، [اینجا کلیک کنید].
در مرحلۀ “چینش دندان پروتزی”، مجموعههای دندانهای دست دندان موجود در نرمافزار، بهصورت خودکار با مقادیر بهدستآمده از آنالیز مدل مقایسه میشوند.
برای تنظیم مدیر کتابخانه دندانهای دست دندان و دانلود کتابخانههای دندانی، راهنما را دنبال کنید.
سفارشی (Custom)
اختلاف بین نتایج آنالیز مدل و عرض مجموعههای دندانهای دست دندان بر حسب میلیمتر نمایش داده شده و با رنگ مشخص میشود:
سبز: مجموعههای مناسب
قرمز: مجموعههای کمتر مناسب
این سیستم، انتخاب سریع و قابلاطمینان مجموعه دندانها را ممکن میسازد. نرمافزار همچنین یک جدول قالب دیجیتال دندان ارائه میدهد تا انتخاب دندانها آسانتر شود. در منوی کشویی [1] توصیف مجموعه دندانها نمایش داده میشود و با حرکت ماوس روی آن، پیشنمایش قالب [2] نیز فعال میگردد. با حرکت دادن ماوس روی جدول قالب [3]، جزئیات بیشتری نشان داده میشود.
برای انتخاب خودکار مجموعههای مناسب، روی دکمۀ Auto select کلیک کنید.
اگر قبلاً یک چینش شخصیسازیشده ذخیره کردهاید، میتوانید از آن استفاده کنید [4].
Only scalable [5]: بهصورت پیشفرض فعال است، اگر در DentalDB گزینه مقیاسپذیر بودن را هنگام جایگذاری اولیه فعال کرده باشید.
All [6]: اگر گزینه “قفل کردن مقیاس در طراحی” در DentalDB انتخاب شده باشد، این گزینه پیشفرض است.
جایگذاری دندان دوم مولر اختیاری است [7].
برای بازگشت به انتخاب پیشفرض، روی Auto select کلیک کنید [8].
برای اعمال دندانهای خلفی انتخابشده، روی Place Posteriors کلیک کنید [9].
برای اعمال دندانهای قدامی، روی Place Anterior کلیک کنید [10].
برای بارگذاری مجدد شکل اصلی دندانها (بدون تغییرات)، روی Reload shapes کلیک کنید [11].
برای بارگذاری مستقیم از پوشه کتابخانه، کلید CTRL را هنگام کلیک نگه دارید.
مدیر کتابخانهٔ دندانهای دست دندان (Denture teeth Library manager)
روی منوی کشویی کلیک کرده و گزینه[1] Download more libraries… را انتخاب کنید. .
پنجرۀ مدیریت کتابخانه exocad باز خواهد شد [2].
از لیست موجود، شریک دلخواه را انتخاب کرده و روی View and download libraries کلیک کنید [3].
کتابخانههای مورد نظر را از لیست انتخاب کرده و روی Add to download list کلیک کنید [4].
سپس روی Go to download list کلیک کنید [5].
اطلاعات لازم را پر کنید [6].
برای شروع دانلود، روی Install libraries کلیک کنید [7].
صبر کنید تا وضعیت نصب و دانلود به 100٪ برسد.
برای استفاده از کتابخانههای تازه نصبشده، نرمافزار را مجدد راهاندازی کنید.
فقط کتابخانههای موردنیاز را دانلود کنید تا این فرآیند ساده باقی بماند.
پیشفرض(Preset)
زبانه Preset این امکان را میدهد که از یک چینش عمومی یا سفارشی دندانها استفاده کنید. شما میتوانید چینش دندانی اصلاحشده و آزاد را ذخیره و در آینده مجدداً استفاده کنید.
مرحله 1: پس از تکمیل چینش، روی Expert [1] در نوار ابزار اصلی کلیک کنید تا از حالت ویزارد خارج شوید.
مرحله 2: روی فضای خالی کلیک راست کرده و گزینه Export current tooth setup as preset [3] را انتخاب کنید.
مرحله 3: یک نام نمایشی [4] تعریف کرده و روی OK [5] کلیک کنید.
مرحله 4: در صورت تمایل، نام فایل را از طریق Filename [6] تغییر داده و روی Save [7] کلیک کنید.
پس از ذخیرۀ پیشتنظیم، پیام موفقیتآمیز Success [8] ظاهر میشود که تأیید میکند تنظیمات ذخیره شدهاند.
برای بازگشت به مسیر اصلی طراحی، روی گزینه Wizard [9] در نوار ابزار اصلی کلیک کنید.
برای استفاده از یک پیشتنظیم ذخیرهشده قبلی، به زبانه Preset [10] بروید.
در زبانه Preset، فیلتر کتابخانه (Library Filter) [11] را بر اساس نیاز خود انتخاب کنید.
اگر از دندانهای آماده (استوک) استفاده میکنید، Non-scalable را انتخاب کنید.
اگر قصد ساخت دندانها را دارید، Only scalable را انتخاب کنید.
برای نمایش همه گزینهها، All را انتخاب کنید.
برای انتخاب یک پیشتنظیم، روی منوی کشویی [12] کلیک کرده و یکی از گزینهها را با کلیک [13] انتخاب کنید.
در پایان، روی Next [14] کلیک کنید تا به مرحله بعد بروید.
رایگان(Free)
از زبانه Free [1] برای جابجا کردن یا چرخاندن دندانهای دست دندان استفاده کنید. میتوانید از فلشها [2] یا کشیدن مستقیم با ماوس برای حرکت دادن دندانها بهره ببرید.
آنالیز صحیح مدل، یکی از اجزای اساسی در هر طرح چینش دندانها بهشمار میرود. از این رو باید با دقت و دانش کافی انجام شود.
آنالیز مدل عمدتاً توسط اپراتور در نرمافزار CAD انجام میشود. این فرآیند شامل برجستهسازی ویژگیهای آناتومیکی فک بالا و پایین و تطبیق خودکار آنها با نقاط و صفحات مرجع است که در طراحی دیجیتال خودکار دندانها به عنوان مبنا مورد استفاده قرار میگیرند.
ویزارد آنالیز مدل (Model Analysis Wizard)
مراحل مختلف آنالیز مدل در یک پنجرهی ویزارد در سمت چپ صفحه نمایش خلاصه شدهاند که شامل دو بخش مهم است:
نوار بالای پنجره [1] تمامی مراحل آنالیز مدل را نمایش میدهد. با کلیک چپ روی آیکون مرحله موردنظر، میتوان به مراحل قبلی بازگشت.
بخش دوم [2]، توضیحاتی در مورد مرحلهی جاری آنالیز مدل و پیشنمایشی از آن ارائه میدهد.
در طراحی دست دندان یکفک، اسکن بایت ریم نیاز نیست و آنالیز مدل روی آنتاگونیست انجام میشود.
تعیین صفحهی اکلوزال(Determination of the occlusal plane)
صفحهی اکلوزال بهعنوان مرجع عمودی برای چینش دندانها استفاده میشود. این صفحه با استفاده از سه نقطه در دندانی با رابطه نرمال (یوجناتیک) تعریف میشود:
نوک کاسپهای دیستوباکال مولر اول پایین
نقطه اینسیزال دندان سانترال پایین
برای تعیین صفحهی اکلوزال دو روش وجود دارد:
روش سهنقطهای [3]
تعیین از طریق صفحه آرتیکولاتور [4]
روش سهنقطهای [3] (Three-point method)
عملکرد “تعیین با استفاده از سه نقطه” امکان تنظیم صفحهی اکلوزال با استفاده از مدل تشخیصی یا قالب زیبایی را فراهم میکند.
برای تنظیم صفحهی اکلوزال، سه نقطه در موقعیتهای مشخصشده کلیک کرده و سپس روی دکمه “اعمال” کلیک کنید.
برای ویرایش بعدی نقاط (و بهتبع آن، صفحهی اکلوزال)، کلید چپ ماوس را نگهداشته و نقاط را بکشید.
بهصورت جایگزین، میتوان روی یک فک بیدندان سه نقطه اضافه کرده و فاصله صفحهی اکلوزال تا این نقاط را با استفاده از اسلایدر تنظیم کرد.
برای اختصاص فاصلهی متفاوت به هر نقطه، روی آیکون قفل در کنار اسلایدر کلیک کنید.
تعیین از طریق صفحه آرتیکولاتور [4] (Define by articulator plane)
اگر قالب زیبایی یا مدل تشخیصی در دسترس نباشد، میتوان از صفحهی پیشفرض آرتیکولاتور استفاده کرد. با انتخاب یکی از گزینهها از منوی کشویی، صفحهی اکلوزال بهصورت خودکار ایجاد و نمایش داده میشود.
آنالیز پایه مدل (Basic model analysis)
مشخص کردن پاپیلا اینسیزال در فک بالا (Marking the incisal papilla in the upper jaw)
پاپیلا اینسیزال را با کلیک روی مرکز آن مشخص کنید.
در صورت نیاز، با کلیک چپ و کشیدن، موقعیت نقطه را تغییر دهید.
مشخص کردن توبروزیته ماگزیلا در فک بالا(Marking the maxillary tuberosity in the upper jaw)
هر توبروزیته را با کلیک روی مرکز آن مشخص کنید.
در صورت نیاز، با کلیک چپ و کشیدن، نقاط را جابهجا کنید.
تعیین خط میانی در فک بالا(Determination of the median plane in the upper jaw)
خط میانی ماگزیلا بهصورت خودکار بر اساس پاپیلا اینسیزال و توبروزیتههای مشخصشده ایجاد میشود.
برای تنظیم دستی خط میانی:
روی خط میانی کلیک کرده و آن را بکشید تا حرکت کند.
کلید را نگهدارید و خط را بکشید تا حول نقطه چرخش بچرخد.
برای جابهجایی نقطه چرخش، روی آن کلیک و آن را بکشید.
تعیین موقعیت دندان نیش فک بالا(Determination of the position of the maxillary canine teeth)
نوک چینهای بزرگ پالاتال (rugae) نشاندهنده موقعیت تقریبی دندانهای نیش هستند.
برای مشخص کردن، روی هر نوک یکبار کلیک کنید تا نقطهای ایجاد شود. در صورتی که اندازه مناسب دندانهای قدامی بر اساس عرض بینی بیمار انتخاب شده باشد، مقدار عرض اندازهگیریشده را در پنجرهی ویزارد وارد کنید.
مجموعه دندانهای پیشنهادی در مراحل بعدی بر همین اساس ارائه میشود.
این تعیین موقعیت برای مجموعه دندانهای قدامی دست دندان استفاده میشود و بهعنوان مرجعی برای چینش اولیه دندانهای قدامی بهکار میرود.
تعیین موقعیت دندان اول پری مولر در فک پایین(Determination of the position of the mandibular first premolar tooth)
با کلیک چپ، موقعیت دندانهای پری مولر پایین را مشخص کنید. این نقطه باید در امتداد فرنولوم یا اندکی دیستالتر، در وسط استخوان آلوئولار قرار گیرد.
در صورت نیاز، با کلیک چپ و کشیدن میتوانید موقعیت نقاط را تغییر دهید.
نشانهگذاری پد رترومولار در فک پایین(Marking the retromolar pad in the lower jaw)
برای نشانهگذاری، روی مرکز هر پد رترومولار کلیک چپ کنید.
در صورت نیاز، با کلیک چپ و کشیدن، نقاط را جابهجا کنید.
نشانهگذاری پدهای رترومولار پایهای برای تعریف استاتیک پایهای فک پایین و تنظیمات ناحیه بیرونی و درونی آن محسوب میشود.
تعیین مرکز کانتور قدامی استخوان آلوئولار در فک پایین(Determination of the middle of the anterior alveolar ridge contour in the lower jaw)
این نقطه بهصورت خودکار تولید میشود.
در صورت نیاز، این نقطه را روی خط میانی فک پایین کلیک کرده و بکشید.
نشانهگذاری مرکز استخوان آلوئولار بهعنوان نقطه مرجع در زمان موقعیتدهی سطوح زیرین دندانهای قدامی استفاده میشود. موقعیت دندانهای اول پری مولر فک پایین بخشی از مبنای انتخاب اندازه مناسب دندانهای خلفی است و برای ایجاد استاتیک پایهای فک پایین و تنظیمات ناحیه بیرونی و درونی آن بهکار میرود.
تعیین خط میانی استخوان آلوئولار در فک پایین(Determination of the alveolar ridge midline in the lower jaw)
خط میانی استخوان آلوئولار در فک پایین بهصورت خودکار تولید میشود.
لبه مزیال پد رترومولار بهعنوان انتهاییترین نقطه خط میانی استخوان آلوئولار در نظر گرفته میشود.
تشخیص خودکار صرفاً یک ابزار کمکی است و باید بررسی و در صورت نیاز اصلاح شود. فقط با این کار است که میتوان موقعیت دندان مولر اول را در مرحله بعد بهدرستی شناسایی کرد.
برای تغییر خط میانی آلوئولار، روی نقاط سبز رنگ کلیک کرده و آنها را بکشید.
برای حذف نقاط، دکمه چپ ماوس را نگه دارید و همزمان دکمه راست را فشار دهید.
با کلیک چپ، میتوانید نقاطی را به این خط اضافه کنید.
خط میانی استخوان آلوئولار بهعنوان مرجع برای چینش اولیه دندانهای قدامی استفاده میشود. علاوهبراین، عمیقترین ناحیه روی این خط بهعنوان موقعیت دندان مولر اول تعیین میشود. نقاط انتهایی دیستال خط میانی آلوئولار نمایش دادهشده بهعنوان حد توقف خط تعیین میشوند (نگاه کنید به بخش تعیین خط توقف در فک پایین) و نباید بهسمت پد رترومولار گسترش پیدا کنند.
تعیین موقعیت دندان مولر اول در فک پایین(Determination of the first molar tooth in the lower jaw)
موقعیتهای دندانهای مولر اول در فک پایین با استفاده از نقاطی که بهصورت خودکار تولید میشوند، تعریف میشوند.
این نقاط باید در عمیقترین قسمت استخوان آلوئولار نسبت به صفحه اکلوزال قرار داشته باشند.
در صورت وجود زخمهای عمیق و شدید ناشی از کشیدن دندان در ناحیه خلفی، ممکن است این نواحی بهاشتباه بهعنوان موقعیت دندانهای مولر اول تشخیص داده شوند.
در صورت نیاز، میتوان با کلیک چپ و کشیدن، نقاط را جابهجا کرد.
موقعیت دندانهای مولر اول پایین بخشی از معیار انتخاب اندازه مناسب دندانهای خلفی است. این دندانها باید در عمیقترین ناحیه استخوان آلوئولار نسبت به صفحه اکلوزال قرار گیرند، زیرا مرکز عمل جویدن در این ناحیه قرار دارد.
تحلیل کامل مدل(Full model analysis)
نشانهگذاری پاپیلای کامی (incisive papilla) در فک بالا(Marking the incisive papilla in the upper jaw)
پاپیلا را با کلیک روی لبههای خارجی آن مشخص کنید تا دور آن ترسیم شود.
در صورت نیاز، میتوانید با کلیک چپ و کشیدن، نقاط را جابهجا کنید.
برای حذف نقاط، نشانگر ماوس را روی نقطه نگه داشته و دکمه Delete را فشار دهید.
نشانهگذاری توبروزیته ماگزیلا در فک بالا(Marking of the maxillary tuberosity in the upper jaw)
با کلیک روی لبههای خارجی توبروزیته، محدوده آن را ترسیم کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
برای حذف نقاط، نشانگر ماوس را روی آن ببرید و دکمه Delete را فشار دهید.
تعیین صفحه میانی در فک بالا(Determination of the median plane in the upper jaw)
خط میانی ماگزیلا بهصورت خودکار براساس نقاط تعریفشده برای پاپیلای کامی و توبروزیته ماگزیلا تولید میشود.
برای تنظیم دستی خط میانی:روی آن کلیک کرده و بکشید.
برای چرخش خط میانی به دور نقطه چرخش،<CTRL> را نگه داشته و بکشید.
برای جابهجایی نقطه چرخش، روی آن کلیک کرده و بکشید.
تعیین خط محیطی لبی در فک بالا(Determination of the labial periphery line in the upper jaw)
این خط بهطور خودکار با فاصله ۸ میلیمتر در جلوی پاپیلا تولید میشود.
برای تنظیم دستی خط، روی آن کلیک کرده و بکشید.
تعیین موقعیت دندانهای نیش در فک بالا(Determination of the position of the maxillary canine teeth)
وک اولین چینهای کامی بزرگ نشاندهنده حدود تقریبی محل قرارگیری دندانهای نیش است. برای نشانهگذاری، روی نوک آنها کلیک کنید.
در صورت استفاده از عرض بینی بیمار برای تعیین اندازه صحیح دندانهای قدامی، مقدار اندازهگیریشده را در پنجره ویزارد وارد کنید. پیشنهاد ست دندانی بعدی بر اساس این مقدار خواهد بود.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
این تعیین موقعیت، محل قرارگیری مجموعه دندانهای قدامی را مشخص میکند و بهعنوان مرجع برای چینش اولیه دندانهای قدامی استفاده میشود.
تعیین موقعیت دندان اول پری مولر در فک بالا(Determination of the position of the maxillary first premolar tooth)
موقعیت دندان پری مولر را با کلیک در فاصلهای معادل عرض یک دندان پری مولر در عقبتر از محل مشخصشده برای دندان نیش تعیین کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
تعیین چینهای پتریگو-ماندیبولار در فک بالا(Determination of the pterygomandibular folds in the upper jaw)
موقعیت چینهای پتریگوماندیبولار را با کلیک روی آنها مشخص کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
تعیین فرنولومهای فک پایین(Determination of the frenula in the lower jaw)
با کلیک روی آنها، موقعیت فرنولوم چپ و راست را مشخص کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
معمولاً فرنولومهای فک پایین بهطور کامل قابل مشاهده نیستند؛ در این حالت، نقاط را در موقعیت تقریبی آنها قرار دهید.
تعیین موقعیت دندان اول پریمولر در فک پایین(Determination of the position of the mandibular first premolar tooth)
روی نقاطی کلیک کنید که دندانهای پریمولر پایین باید در امتداد فرنولوم یا کمی دیستالتر از آن، در مرکز استخوان آلوئولار قرار گیرند.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
موقعیت دندانهای اول پریمولر پایین، مبنایی برای انتخاب اندازه مناسب دندانهای خلفی و همچنین ایجاد تعادل آماتور در فک پایین (چه در سمت بیرونی و چه در سمت زبانی) فراهم میکند.
تعیین فرنوم زبانی در فک پایین(Determination of the lingual frenum in the lower jaw)
با یک کلیک، فرنوم زبانی را مشخص کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
نشانهگذاری مثلثهای رترومولار در فک پایین(Marking the retromolar triangle in the lower jaw)
با کلیک روی لبههای خارجی، مثلثهای رترومولار را مشخص کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
برای حذف نقاط، نشانگر ماوس را روی نقطه نگه دارید و کلید Delete را فشار دهید.
نشانهگذاری مثلثهای رترومولار پایهای برای تعیین تعادل ساختاری فک پایین (در ناحیه داخلی و خارجی) محسوب میشود.
تعیین خط میانی فک پایین(Determination of the median line of the lower jaw)
خط میانی فک پایین بهصورت خودکار تعیین میشود.
رای اصلاح آن، روی خط کلیک کرده و آن را بکشید.
با نگه داشتن <CTRL>و کشیدن، میتوانید خط میانی را حول نقطه چرخش بچرخانید.
برای جابهجایی نقطه چرخش، روی آن کلیک کرده و بکشید.
تعیین مرکز کانتور استخوان آلوئولار قدامی در فک پایین(Determination of the middle of the anterior alveolar ridge contour in the lower jaw)
این نقطه بهصورت خودکار تولید میشود.
در صورت نیاز، آن را روی خط میانی فک پایین کلیک کرده و بکشید.
تعیین این نقطه بهعنوان مرجع برای موقعیتدهی به سطوح بازی دندانهای قدامی استفاده میشود.
تعیین خط محیطی لبی در فک پایین(Determination of the labial periphery line in the lower jaw)
خط محیطی لبی بهصورت خودکار محاسبه میشود و از عمیقترین نقطه چین مخاطی-لبی (mucobuccal fold) عبور میکند.
برای اصلاح دستی این خط، روی آن کلیک کرده و به دلخواه بکشید.
تعیین خط میانی استخوان آلوئولار در فک پایین(Determination of the alveolar ridge midline in the lower jaw)
خط میانی استخوان آلوئولار در فک پایین بهصورت خودکار ایجاد میشود
لبه مزیال مثلث رترومولار بهعنوان دیستالترین نقطه خط میانی آلوئولار استفاده میشود. تشخیص خودکار فقط بهعنوان کمک محسوب میشود و باید بررسی و در صورت لزوم اصلاح شود. تنها در این صورت است که تعیین محل دندان اول مولر در مرحله بعد بدون مشکل انجام میشود
برای اصلاح خط میانی، روی نقاط سبز کلیک کرده و آنها را به دلخواه بکشید.
برای حذف نقطه، دکمه سمت چپ ماوس را نگه دارید و همزمان دکمه راست ماوس را فشار دهید.
رای افزودن نقطه جدید، کلیک چپ کنید.
این خط بهعنوان مرجع برای چینش اولیه دندانهای قدامی استفاده میشود. علاوه بر این، عمیقترین نقطه استخوان آلوئولار روی این خط تعیین شده و بهعنوان موقعیت دندان اول مولر استفاده میشود. نقاط انتهایی دیستال خط آلوئولار بهعنوان محدودۀ خط توقف در نظر گرفته میشوند و نباید روی مثلث رترومولار امتداد یابند.
تعیین محل دندان اول مولر در فک پایین(Determination of the first molar tooth in the lower jaw)
موقعیت دندانهای اول مولر در فک پایین با استفاده از نقاطی که بهصورت خودکار تولید میشوند، مشخص میشود.
این نقاط باید در عمیقترین بخش استخوان آلوئولار نسبت به صفحه اکلوزال قرار گیرند. در صورت وجود زخمهای عمیق حاصل از کشیدن دندان در ناحیه خلفی، ممکن است این نواحی بهاشتباه بهعنوان محل دندان مولر اول تعیین شوند.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
موقعیت دندانهای اول مولر در فک پایین یکی از عوامل تعیینکننده در انتخاب اندازه صحیح دندانهای خلفی است. این دندانها باید در ناحیهای با بیشترین عمق نسبت به صفحه اکلوزال قرار گیرند، زیرا مرکز عملکرد جونده در این ناحیه واقع شده است.
تعیین خط توقف در فک پایین (Determination of the stop line in the lower jaw)
خط توقف بهصورت خودکار با زاویه ۲۲٫۵ درجه ایجاد میشود و از عمیقترین نقطه خط استخوان آلوئولار نسبت به صفحه اکلوزال گسترش مییابد. این خط بهصورت مجموعهای از نقاط روی کانتور آلوئولار نمایش داده میشود.
اگر این زاویه پیش از پایان نشانهگذاری آلوئولار حاصل نشود، خط توقف به دیستالترین نقطهای که در کانتور آلوئولار مشخص شده است ختم میشود.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
خط توقف، مرز دیستالی ناحیه چینش دندانها را مشخص میکند و تعیین میکند که آیا دندان دوم مولر قرار داده شود یا خیر. اگر بهدلایل آناتومیکی (مانند فک بسیار صاف)، زاویه ۲۲٫۵ درجه حاصل نشود، دندانها نباید فراتر از لبه مزیال مثلث رترومولار ادامه پیدا کنند.
تعیین خط میانی استخوان آلوئولار و موقعیت دندان اول مولر در فک بالا(Determination of the alveolar ridge midline and position of the first molar in the upper jaw)
کانتور خط میانی آلوئولار در فک بالا بهصورت خودکار تولید میشود. موقعیت دندانهای مولر اول پایین به خط میانی آلوئولار بالا منتقل میشود.
برای اصلاح کانتور خط میانی آلوئولار، روی نقاط سبز کلیک کرده و به دلخواه بکشید.
برای حذف نقاط، دکمه سمت چپ ماوس را نگه دارید و همزمان دکمه راست ماوس را فشار دهید.
برای افزودن نقاط، کلیک چپ کنید
معمولاً لازم است کانتور تشخیص دادهشده بهصورت دستی اصلاح شود، بهویژه در موقعیتهای با انحراف به سمت باکال یا لبی.
این خط برای انتقال موقعیت دندان اول مولر از فک پایین به فک بالا استفاده میشود. موقعیت دندان اول مولر فک بالا بهعنوان مرجع اصلاح بیرونی (outer correction) بهکار میرود.
ناحیۀ اصلاح در فک بالا(Correction area on the upper jaw)
بررسی نواحی اصلاح داخلی و خارجی
ناحیۀ اصلاح در فک پایین(Correction area on the lower jaw)
بررسی نواحی اصلاح داخلی و خارجی
محاسبۀ خودکار استاتیک پایه مشترک، بررسی و اصلاح(Automatic calculation of the common basic statics, checking and adjustment)
در مرحلۀ نهایی آنالیز مدل، استاتیک پایۀ مشترک که بهعنوان مبنایی برای چینش خودکار دندانها استفاده میشود، بر اساس نقاط و خطوطی که پیشتر تعریف شدهاند محاسبه میگردد. این مرحله آخرین گام در آنالیز مدل است که در آن تمام نتایج بهصورت دیداری نمایش داده شده و میتوان صحت آنها را بررسی کرد.
برای اصلاح هر مرحله از آنالیز مدل، با استفاده از نوار ویزارد یا دکمه “Back” به مراحل قبلی بازگردید.
علامتگذاریهای آبی، نواحی اصلاح خارجی و علامتگذاریهای سبز، نواحی اصلاح داخلی را نشان میدهند. خط چینش نهایی بهصورت خط قرمز روی مدل نمایش داده میشود.
آنالیز مدل در دست دندان یکفک(Single arch model analysis)
تعیین موقعیت دندان اول مولر در فک مقابل(Determination of the position of the first molar tooth on the opposing jaw)
برای مشخص کردن موقعیت مولرها، روی محل مورد نظر کلیک کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
تعیین موقعیت دندان اول پریمولر در فک مقابل(Determination of the position of the first premolar tooth on the opposing jaw)
برای مشخص کردن موقعیت پریمولرها، روی محل مورد نظر کلیک کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
علامتگذاری دندانهای مرکزی فک مقابل(Marking the central incisors of the opposing jaw)
برای مشخص کردن محل تماس مزیال دندانهای مرکزی فک مقابل، روی آن نقطه کلیک کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
تعیین خط میانی فک مقابل(Determination of the median line of the opposing jaw)
خط میانی فک مقابل بهصورت خودکار تعیین میشود.
برای جابهجا کردن خط میانی، روی آن کلیک کرده و بکشید.
رای چرخاندن خط، کلید CTRL را نگه دارید و آن را دور نقطه چرخش بکشید. برای جابهجا کردن نقطه چرخش، روی آن کلیک کرده و بکشید.
برای راهنمایی بیشتر، با فروشنده خود تماس بگیرید یا یک جلسه آموزش شخصیسازیشده را از طریق وبشاپ رزرو کنید.
به کمک بیشتری نیاز دارید؟با نماینده فروش خود تماس بگیرید یا یک جلسه آموزشی شخصی در فروشگاه اینترنتی ما رزرو کنید.
در طراحی پروویژنال در محیط CAD، اولین گام تعریف خط مارجین برای همه دندانهایی است که به عنوان روکش موقت یا پونتیک موقت مشخص شدهاند. برای تعریف خط مارجین یک دندان، روی دندانی که میخواهید بهعنوان پروویژنال تعریف کنید کلیک کنید. خط مارجین به صورت خودکار شناسایی میشود.
خط مارجین زمانی بهترین شناسایی را دارد که در وسط دندان کلیک کنید.
پس از شناسایی خط مارجین، ویزارد بهطور خودکار به تب Margin منتقل میشود. در اینجا میتوانید در صورت نیاز خط مارجین را به صورت دستی اصلاح کنید.
مطمئن شوید که خط مارجین به نواحی تماس بین دندانها نرسد.
سعی کنید خط مارجین زیر دندان مجاور قرار نگیرد، در غیر این صورت دندان موقتی بزرگتر از حد لازم خواهد بود و جا نمیگیرد. همچنین خطوط مارجین دندانهای مجاور نباید یکدیگر را قطع کنند. برای اطمینان از عدم تقاطع، خطوط مارجین را از زیر بررسی کنید.
اصلاح دستی تشخیص مرز دندان(Manual Correction of the Tooth Boundary Detection)
نرمافزار خط مارجین دندان انتخابی شما را بهصورت خودکار تشخیص میدهد. اگر تشخیص صحیح نبود (مثلاً قسمتی از دندان حذف شده یا قسمتی از دندان مجاور در نظر گرفته شده)، میتوانید آن را به صورت دستی در تب Margin و/یا Correct اصلاح کنید.
در تب Margin، نقاط روی خط مارجین قابل جابجایی هستند و میتوانید آنها را به مکان دلخواه بکشید تا خط مطابق با آن ترسیم شود.
در تب Correct، با استفاده از ابزار موس (به شکل قلممو)، میتوانید ناحیه مارجین را که به رنگ زرد نمایش داده میشود، گسترش دهید یا با نگه داشتن کلید SHIFT ، قسمتهایی از دندان را از ناحیه مارجین حذف کنید.
اگر گزینه Keep the margin غیرفعال باشد، نرمافزار مجدداً خط مارجین را بر اساس ناحیه انتخاب شده محاسبه میکند. در غیر این صورت، خط مارجین موجود در تب Margin استفاده خواهد شد.
وقتی از نتیجه راضی بودید، روی Next کلیک کنید.
فرم دهی آزاد (Freeforming)
زمانی که با دندانهای شکسته یا آسیبدیده کار میکنید، دندان را تقریباً به شکل دلخواه تغییر دهید چون سطح زیرین تاج از روی این فرم ساخته خواهد شد.
شکل دندانها را مطابق دستورالعملهای بخش Freeforming تنظیم کنید.
پونتیکهای موقت را میتوانید با کشیدن قسمت زیرین آنها با موس جابجا کنید (بخشی که در تصویر با ستاره مشخص شده است).
سطح زیرین روکش موقت(Provisional Crown Bottoms)
گام بعدی طراحی داخل پروویژنال (آمادهسازی مجازی) است.
برای دیدن سطح زیرین روکش تولید شده، گزینه «Full Anatomy» را در پنجره Show/Hide groups شفاف (Transparent) کنید.
چند پارامتر قابل تنظیم است که شکل سطح زیرین روکش را تعیین میکنند:
عرض شانه (Shoulder Width) [1]: عرض ناحیه شانه آمادهسازی
برای تغییر مسیر نشست، توپک [7] را روی نشانگر مسیر نشست (فلش زرد) بکشید و رها کنید. اگر گزینه Uniform فعال باشد،…
اگر گزینه Direction for jaw [4] فعال باشد، مسیر نشست برای تمام پروویژنالهای آن فک یکسان اعمال میشود. اگر این گزینه را غیرفعال کنید، میتوانید برای هر دندان پروویژنال مسیر نشست جداگانه تعریف کنید.
پس از پایان تنظیم پارامترها، روی Update Crown Bottoms [5] کلیک کنید تا تغییرات اعمال شوند.
انتخاب گام بعدی
بهطور پیشفرض، فرم روکش موقت از شکل دندان اصلی در دادههای اسکن گرفته میشود. اما در مواردی که دندانها به شدت آسیبدیده هستند، بهتر است طراحی پروویژنال بر اساس دندانهای کتابخانهای انجام شود. این حالت در گزینه Next step [6] قابل انتخاب است:
انتخاب Design without tooth library (پیشفرض): برای استفاده از شکل دندان واقعی در طراحی روکشهای موقت
انتخاب Design crown using tooth library: اگر این گزینه را انتخاب کنید، ویزارد بهطور خودکار دندان موجود را بهعنوان اسکن پیش از درمان (Pre-op scan) کپی میکند و از آن استفاده مینماید.
این فقط روی روکشهای موقت تأثیر میگذارد. پونتیکها تحت تأثیر قراراین گزینه فقط بر روکش موقت اثر دارد. پونتیکها تحت تأثیر قرار نمیگیرند، زیرا روش طراحی آنها از قبل بر اساس انتخاب شما از بین «پونتیک آناتومیک» (استفاده از کتابخانه) و «پونتیک موقت» (استفاده از داده اسکن) تعیین شده است.
وقتی کارتان تمام شد، روی «بعدی» کلیک کنید. ویزارد شما را در مراحل باقیمانده راهنمایی میکند، که ممکن است از طرحهای «معمولی» روکش و پل بدانید.
به کمک بیشتری نیاز دارید؟با نماینده فروش خود تماس بگیرید یا یک جلسه آموزشی شخصی در فروشگاه اینترنتی ما رزرو کنید.
تعریف ایندیکیشنها برای ترمیمهای موقتی در DentalDB
اولین گام در طراحی ترمیم موقتی (پروویژنال) این است که ایندیکیشنهای مربوطه را بهدرستی در DentalDB تعریف کنید. انتخابهای زیر در تعریف پروژه برای ترمیمهای موقتی اهمیت دارند:
1. روکش پوست تخممرغی (پروویژنال)
برای ساخت روکشی از دندانی موجود که قرار است بعداً تراش داده شود. شکل این تاج موقتی از شکل دندان اصلی مشتق میشود، اما امکان استفاده از دندان کتابخانهای نیز وجود دارد.
2. پونتیک آناتومیک
برای جایگزینی دندانی که قبلاً کشیده شده و در داده اسکن وجود ندارد. شکل پونتیک از کتابخانه دندان انتخاب میشود.
3. پونتیک پوست تخممرغی (پروویژنال)
برای ساخت پونتیکی از دندانی که در حال حاضر در دهان وجود دارد اما قرار است در آینده کشیده شود (داده اسکن هنوز آن دندان را دارد). شکل پونتیک موقتی از دندان فعلی مشتق میشود.
درک تفاوت بین این دو نوع پونتیک بسیار مهم است، چرا که منجر به مسیر طراحی متفاوتی در CAD خواهد شد. در ادامه، مثالهایی از این دو حالت ارائه شده است:
مثال برای «پونتیک پوست تخممرغی»
اگر دندان هنوز در اسکن موجود است و قرار است کشیده شود، گزینه “Eggshell Pontic” را انتخاب کنید:
بریج از دندان ۴۳ تا ۴۱
نشانه
مثال برای «پونتیک آناتومیک»
اگر دندان در داده اسکن وجود ندارد، انتخاب صحیح “Anatomic Pontic” است. این نوع پونتیک جدا از روکشهای موقتی در نظر گرفته میشود.
بایت اسپلینت: جایگذاری دندانها (Bite Splint: Tooth Placement) در اگزوکد
در تعریف پروژه در DentalDB، گزینه Bite splint را انتخاب کرده و در بخش Bite splint mode، گزینهی Standard – fill gap for missing tooth را انتخاب کنید.
در این صورت، یک مرحلهی اضافی در ویزارد ظاهر میشود: دندانها باید بهدرستی در تماس با ناحیه بیدندانی قرار گیرند. برای جزئیات بیشتر به بخش جایگذاری صحیح دندان (Correct Tooth Placement) مراجعه کنید.
استفاده از گزینه Bitesplint (missing tooth) به شما امکان میدهد تا از ایجاد فرورفتگی در نواحی بیدندانی مدل جلوگیری کنید.
طراحی آزاد سطح بالایی بایت اسپلینت (Design bite splint bottom: Freeforming) در اگزوکد
پس از کلیک روی Apply، میتوانید به تب فرمدهی آزاد (Freeform) دسترسی پیدا کنید. مدل به رنگ آبی با بخشهایی به رنگهای مختلف نمایش داده خواهد شد. نمایش آندرکات (Undercut Visualization) [1] میزان آندرکاتهای موجود را نشان میدهد.
در این مرحله، میتوانید با استفاده از ابزارهای موجود، مدل را بهصورت آزاد فرمدهی کنید تا میزان آندرکات را کاهش یا افزایش دهید. برای اطلاعات بیشتر به بخش فرمدهی آزاد (Freeforming) مراجعه نمایید.
ماژول Bar این امکان را فراهم میکند تا پروتزهایی از نوع Bar طراحی و ساخته شوند، که میتواند شامل روکشها و بریجهای متکی بر دندانهای تراش داده شده یا اباتمنتها/ایمپلنتهای پیچشونده یا سفارشی باشد.
این ماژول امکان استفاده از چندین شکل Bar در یک قوس دندانی را فراهم میکند و پروفایلهای Bar قابل تنظیم دارد. همچنین امکان افزودن اجزای اتصال و پایههای نگهدارنده را نیز دارد.
برای شروع، ابتدا باید پایگاه داده دندانی بهدرستی کامل شده باشد.
پایههای بار (Bar pillars) [1] مشخص میکنند که ایمپلنتها یا اباتمنتها در کجا قرار دارند.
بخشهای بار (Bar segments) [2]، اتصالدهندههایی بین پایهها هستند.
کلیدهای میانبر (Hotkeys)
تعامل ماوس و کلیدهای داغ برای ماژول نوار
کلیدهای میانبر و کاربرد موس در ماژول Bar:
Control+Click
افزودن نقطه کنترلی
Drag Point + Right click
حذف نقطه
Shift+Drag
جابجایی نقطه همراه با نقاط مجاور
Control+Drag
جابجایی نقطه همراه با نقاط دورتر
Control+Shift+Drag
جابجایی همه نقاط (مطابق با صفحه نشست)
Click on arrow
فعال/غیرفعال کردن خودکار جایگذاری نقطه کنترلی نگهداشتن, .
انتخاب پروفایل (Choosing the profile)
هنگامی که صفحه طراحی Bar باز میشود، یک پنجره برای انتخاب پروفایل ظاهر میشود.
از منوی کشویی Type [1]، پروفایل موردنظر خود را انتخاب کنید.
بهطور پیشفرض، پروفایل جدید انتخابشده به کل Bar اعمال میشود. اما با انتخاب گزینه Apply to selection، میتوانید پروفایل جدید را فقط به بخش انتخابشده Bar (نمایش دادهشده با رنگ بنفش و خطوط زرد) اعمال کنید. برای انتخاب یک بخش خاص، کافیست روی آن کلیک کنید.
برای تغییر پارامترهای پروفایل، از قسمت Bar Profile Parameters استفاده کنید.
پس از طی مراحل اولیه، زمانیکه به مرحله Bar Design در ویزارد میرسید، پنجرهای به نام Profiles ظاهر میشود.
نوع پروفایل Bar را از منوی کشویی Type [1] انتخاب کنید. از بخش Bar Profile parameters [4] برای تغییر بخشهای مختلف شکل Bar استفاده کنید. اگر قصد دارید از شکل طراحیشده در آینده نیز استفاده کنید، میتوانید با کلیک روی گزینه Save [3] آن را ذخیره و نامگذاری کنید. این پروفایل در آینده از طریق Type [1] در دسترس خواهد بود. با کلیک روی آیکون Folder [2] به پوشه پروفایلهای ذخیرهشده دسترسی پیدا میکنید. بخش Options [5] امکان اعمال پروفایل به کل Bar یا فقط بخش انتخابی را فراهم میکند.
اگر اشتباهی رخ داد، میتوانید مجدداً پروفایل موردنظر را اعمال کنید.
برای ساخت یک پروفایل سفارشی، به بخش «افزودن به کتابخانه پروفایل Bar» مراجعه نمایید.
بخشهای Bar با رنگ بنفش و خطوط زرد نمایش داده میشوند.
پارامترهای پروفایل Bar (Bar Profile Parameters)
همانطور که مشاهده میکنید، پروفایل میتواند رنگهای مختلفی داشته باشد: سبز [A]، آبی [B]، قرمز [C] و قرمز تیره [D]. هر رنگ نشاندهندهی مجموعهای از پارامترها برای ایجاد تغییرات است.
سبز [A]: امکان فعالسازی گزینههای «کنارههای متغیر» و «سطح زیرین متغیر» از طریق تیک زدن جعبههای مربوطه را میدهد.
آبی [B]: این پروفایل تنها گزینه «سطح زیرین متغیر» را دارد.
قرمز [C]: این پروفایل تنها گزینه «کنارههای متغیر» را دارد.
قرمز تیره [D]: این رنگ نشاندهندهی این است که پروفایل بر اساس نقاط XY ثابت شده و امکان ایجاد تغییر در آن وجود ندارد.
برخی از پروفایلها به شما اجازه میدهند کنارهها و سطح زیرین متغیر را فعال یا غیرفعال کنید که در این صورت رنگ پروفایل نیز مطابق با تغییرات جدید، بهروزرسانی میشود. اما این قابلیت برای همهی تنظیمات پیشفرض در دسترس نیست و برخی محدود هستند. یک نمونه در تصویر زیر قابل مشاهده است.
برخی از سیستمهای بار، دارای نامگذاری خاص یا نامهای تجاری مشخصی هستند. لطفاً توجه داشته باشید که exocad یک تأمینکنندهی صرفاً فناوری است و یکپارچهسازی کتابخانهی اجزای شرکتهای تولید کننده بر عهدهی همان تأمینکنندگان قطعات است.
تصویر از محیط طراحی بار (Wizard: Bar Design)
در این بخش سه تب مشاهده میکنید: PROFILE، ADVANCED و ATT. (اتصالات).
در تب PROFILE ویژگیهای متعددی وجود دارد:
بار و پایهها [1]: تغییر همزمان بار و پایهها. فقط بار
[2]: ایجاد تغییر تنها بر روی خود بار. پایهها
[3]: ویرایش پایهها به صورت مستقل. مرزها
[4]: تغییر فقط در مرزهای طراحی
. [5]: پیشنمایش تغییراتی که روی پروتز اعمال شدهاند را نمایش میدهد.
[6]: با فعالسازی این گزینه، میتوانید از مرزهایی در اطراف ایمپلنتها استفاده کنید؛ این کار برای ایجاد فضای اضافی جهت پاپیلا در اطراف ایمپلنت یا دندان انجام میشود.
[7]: فعال کردن این گزینه امکان استفاده از حالت پیشرفتهی ویرایش پروفایل را فراهم میکند (رجوع شود به بخش «ویرایش پیشرفتهی پروفایل»).
صفحات کمکی (Auxiliary Planes) نمایش صفحات [8]: مراجعه به بخش صفحات.
مسیر نشست (Insertion Axis) استفاده از صفحه [9]: تعیین مسیر نشست برای فریم ثانویهای که روی بار قرار خواهد گرفت. این مسیر میتواند بهصورت وابسته به نمای فعلی مدل تنظیم یا با تیک زدن کادر، نمایش داده شود.
تعیین [10]: از طریق این منوی کشویی، گزینهی Set From View [11] در دسترس است؛ مدل را به موقعیت دلخواه برای مسیر نشست بچرخانید، سپس روی این دکمه کلیک کنید.
زبانهی پیشرفته (ADVANCED) شامل ویژگیهای زیر است:
تغییر بین طراحی گرد یا زاویهدار [1]: تنظیم نمای بار بهصورت گرد یا گوشهدار.
فاصله تا لثه (میلیمتر) [2]: لغزندهی تنظیم فاصله به میلیمتر.
در صورت فعالسازی چکباکس Crop [4]…
در صورت فعالسازی چکباکس Pull-down [5]…
تراز خودکار (Auto Level) [3]: این گزینه باعث حفظ ارتفاع (اندازه) بار پس از انطباق با لثه میشود تا از فرورفتگیهای ناخواسته در کانتور و ناهمواری سطح بالایی بار جلوگیری شود.
بازنشانی به مقادیر پیشفرض [7]: تنظیم مجدد بار و پایهها. میتوانید انتخاب کنید که فقط روی پایهها یا فقط روی بار کار کنید.
در زبانهی اتچمنت (ATTachment)، امکانات زیر در دسترس هستند:
افزودن [1]: افزودن یک اتصال از فهرست کشویی. گزینههای موجود عبارتاند از: Attachment: افزودن مش سهبعدی به ساختار. Bolted: کسر کردن مش سهبعدی از ساختار. Visualizer: فقط جهت نمایش. Retention: افزودن مش سهبعدی برای ایجاد نگهدارنده.
کتابخانه [2]: انتخاب یک نام از فهرست کشویی. این فهرست شامل کتابخانههای قابلدسترسی است.
نوع فایل [3]: انتخاب نوع فایل از فهرست کشویی.
اعمال به آخرین بخش انتخابشده [4]: در صورت فعال بودن این گزینه، هر تغییری در گزینههای [1]، [2] یا [3] بهطور خودکار روی آخرین بخشی که قرار دادهاید، اعمال میشود.
چرخش [5]: چرخش اتصال حول نقطهی محوری آن:
Free: چرخش کامل و آزاد در تمام جهات.
Top: محدودسازی چرخش به حالت مداری روی بالای بار.
View: چرخش نسبت به نمای فعلی مدل (مشابه مسیر نشست در طراحی روکش و بریج).
چسباندن به لثه (Snap to Gingiva) [6]: با کلیک چپ روی این گزینه، اتصال به سطح بافت لثه منطبق میشود.
تنظیم نقطهی اتصال [7]: Center: مرکز پیشنمایش اتصال (برای اعمال نقطه کلیک چپ کنید) H: ارتفاع X: جهت افقی Y: جهت سطح جونده (اکلوزال)
گاهی لازم است طول بار از محدودهی پایهها فراتر برود. نرمافزار با ابزار A-P Spread (قدامی-خلفی) در این فرایند کمک میکند. این مقادیر بسته به هر کیس متفاوت است.
ایجاد پروفایلهای سفارشی
برای ایجاد پروفایل دلخواه، میتوانید از یکی از پروفایلهای موجود بهعنوان قالب استفاده کرده، پارامترها را مطابق نیاز خود تغییر دهید و سپس روی ذخیره کلیک کنید.
نکته: زمانی که پروفایل جدید را در مسیر DentalCADApp\library\bar ذخیره کنید (با نام دلخواه اما پسوند .barProfile)، این پروفایل در اجرای بعدی نرمافزار در فهرست انتخابی ظاهر خواهد شد.
برای ایجاد پروفایلهایی با شکلهای کاملاً متفاوت، به بخش گسترش کتابخانه پروفایلبار مراجعه کنید.
صفحات کمکی (Planes)
صفحات در طراحی بار نقش کمکی دارند. این صفحات بهعنوان مرجع و تعیینکنندهی مسیر نشست استفاده میشوند. با فعال کردن چکباکس نمایش صفحه (Show Plane) در زبانهی اول، صفحات نمایش داده میشوند:
صفحه مرجع (سبز) [1]: معمولاً برای تعریف سطح بالایی بار بهکار میرود.
صفحه کمکی (زرد) [2]: این صفحه موازی صفحه مرجع است اما در ارتفاع نقطهی کنترلی انتخابشده قرار دارد. این به شما کمک میکند اختلاف ارتفاع بین نقطهی کنترلی فعلی و صفحه مرجع را راحتتر ببینید.
برای تغییر زاویهی صفحهها میتوانید گوی سبز رنگ [3] را که روی فلش مرکزی صفحه قرار دارد، بکشید. همچنین میتوانید با دوبار کلیک روی یک نقطهی کنترلی، ارتفاع صفحهی مرجع را با آن نقطه هماهنگ کنید (در واقع با این کار، صفحهی سبز به موقعیت صفحهی زرد منتقل میشود). گزینهی تعریف صفحه [1] نیز بهصورت کشویی در دسترس است.
در اینجا میتوانید صفحه (plane) را ریست کرده یا با کلیک، صفحهای را با سه نقطه [2] و یک افست ارتفاع تعریف کنید.
در این صورت، پنجرهای با عنوان صفحات کمکی (Auxiliary planes) [3] باز میشود.
گزینه قفل (Lock) [4] باعث میشود افست ارتفاع برای سمت چپ، راست و مرکز یکسان باقی بماند.
با برداشتن قفل (Unlocking) [4] میتوانید ارتفاع را بهصورت جداگانه با استفاده از اسلایدرها [5] تنظیم کنید.
پس از اتمام تنظیمات، روی اعمال (Apply) [6] کلیک کنید.
توجه داشته باشید که صفحه مرجع را با صفحه اکلوزال اشتباه نگیرید. معمولاً صفحه مرجع را بهصورت موازی با صفحه اکلوزال تنظیم میکنند، اما در ارتفاعی بسیار پایینتر.
استفاده از نقاط کنترل نقاط کنترل (Control points) میتوانند به یکدیگر قفل شوند (تا نسبت به صفحه مرجع موازی بمانند)، یا به خود صفحه مرجع قفل شوند (زمانی که صفحه قابل مشاهده باشد). بهصورت پیشفرض، هر نقطه کنترل میتواند بهطور مستقل از نقاط مجاور حرکت کند.
با کلیک روی یکی از فلشهای آبی روشن (cyan) که به نقاط مجاور اشاره میکنند، میتوانید ارتفاع یک نقطه کنترل را به نقطه مجاورش لینک کنید:
اگر دو نقطه کنترل به یکدیگر لینک شده باشند، فلش بین آنها به رنگ آبی تیره درمیآید. در این حالت، بخش بین دو نقطه کنترل موازی با صفحه کمکی (auxiliary plane) خواهد بود.
با کلیک روی یکی از فلشهای سبز، میتوانید نقطه کنترل مربوطه را به صفحه مرجع (reference plane) بچسبانید. توجه داشته باشید که این امکان فقط زمانی فعال است که نمایش صفحه کمکی فعال باشد.
اگر نقطه کنترل به صفحه چسبیده باشد، دور آن یک هاله سبز رنگ ظاهر میشود.
وقتی صفحات مرجع کمکی فعال هستند، اگر <CTRL+SHIFT> را نگه داشته و دوبار روی فلش سبز کلیک کنید، همه نقاط کنترل به صفحه خواهند چسبید.
تنظیم مسیر نشست بار (Setting the insertion axis of the bar)
بهصورت پیشفرض، مسیر نشست بار عمود بر صفحه مرجع است. اگر شیب صفحه را تغییر دهید، مسیر نشست نیز تغییر میکند.
اگر این موضوع در طراحی خاصی مطلوب نباشد، گزینه “Use plane” را در بخش “Insertion axis” از تب اول غیرفعال کنید. سپس نمای مدل را طوری بچرخانید که زاویه نشست دلخواه را ببینید و روی دکمه Set from view کلیک کنید. مسیر نشست جدید با یک فلش آبی نمایش داده خواهد شد.
اگر چند بار در یک کیس دارید، میتوانید با استفاده از دکمه Set from view همه آنها را به یک مسیر نشست مشترک تنظیم کنید. همچنین میتوانید همین نتیجه را با تعریف یک صفحه مرجع مشترک برای چند بار بهدست آورید: از گزینه Define / Set by points استفاده کنید، سپس سه نقطه بههمراه ارتفاع دلخواه تعریف نمایید. این کار باعث میشود همه بارها به ارتفاع و مسیر نشست دقیقی یکسان تنظیم شوند.
تأثیر مسیر نشست بر شکل پایه (The effect of the insertion axis on pillar shape)
بهصورت پیشفرض، مسیر نشست بار عمود بر صفحه مرجع است. اگر شیب صفحه را تغییر دهید، مسیر نشست نیز تغییر میکند.
اگر این موضوع در طراحی خاصی مطلوب نباشد، گزینه “Use plane” را در بخش “Insertion axis” از تب اول غیرفعال کنید. سپس نمای مدل را طوری بچرخانید که زاویه نشست دلخواه را ببینید و روی دکمه Set from view کلیک کنید. مسیر نشست جدید با یک فلش آبی نمایش داده خواهد شد.
اگر چند بار در یک کیس دارید، میتوانید با استفاده از دکمه Set from view همه آنها را به یک مسیر نشست مشترک تنظیم کنید.
همچنین میتوانید همین نتیجه را با تعریف یک صفحه مرجع مشترک برای چند بار بهدست آورید: از گزینه Define / Set by points استفاده کنید، سپس سه نقطه بههمراه ارتفاع دلخواه تعریف نمایید. این کار باعث میشود همه بارها به ارتفاع و مسیر نشست دقیقی یکسان تنظیم شوند.
تأثیر مسیر نشست بر شکل پایه (The effect of the insertion axis on pillar shape)
بهصورت پیشفرض، پایه شکل استوانهای دارند و از مسیر ایمپلنت پیروی میکنند. شما میتوانید با تعریف یک مارجین روی پایه آن را به دو بخش تقسیم کنید:
خش اول مسیر ایمپلنت را دنبال میکند بخش دوم مسیر نشست را دنبال میکند (یعنی در جهت نشست بلاک شده است) برای افزودن این خط کنترلی:
<Ctrl+Shift> را نگه دارید و روی پایه در ارتفاع موردنظر برای ایجاد خط نارنجی کلیک کنید.
تصویر زیر نشان میدهد که این خط چگونه شکل پایه را تغییر میدهد:
سمت چپ: شکل استوانهای (پیشفرض)
سمت راست: با اضافه شدن خط کنترل نارنجی از طریق <Ctrl+Shift+Click>، قسمت بالای خط نارنجی بلاک شده و مسیر نشست (فلش سبز در تصویر) را دنبال میکند.
زاویه حداقل پایه (Min. pillar angle) که در تب “Advanced” تنظیم میشود، فقط روی ناحیه بالای خط نارنجی اعمال خواهد شد.
گسترش کتابخانه پروفایل بار (Extending the bar profile library)
قویاً توصیه میشود فقط از کتابخانه بار ارائهشده استفاده کنید. اگرچه گسترش کتابخانه بهصورت دستی امکانپذیر است، اما استفاده از شکلها یا مشهای نامناسب ممکن است باعث بروز خطا شود. بنابراین، هیچ تضمینی برای عملکرد صحیح وجود ندارد و تیم پشتیبانی فنی پاسخگوی مشکلات ناشی از توسعه غیررسمی کتابخانه نخواهد بود.این دستورالعمل برای کاربران حرفهای با تجربه در نرمافزارهای CAD صنعتی مانند SolidWorks است.
علاوه بر تعاریف شکلی پارامتریک مبتنی بر XML در فایلهای .barProfile موجود در مسیر DentalCADApp\library\bar، کتابخانه پروفایل بار میتواند با استفاده از فایلهای STL نیز توسعه یابد، بهشرطی که مشها ویژگیهای خاصی داشته باشند.
جهتگیری مش باید به شکل زیر باشد:
جهت اکلوزالی: محور Y
جهت طولی بار: محور Z
جهت لینگوال: محور X
طول پیشنهادی لبه مثلثها: ۱۰ میکرون
مراحل اجرا به شرح زیر است:
وی آیکون “Open Directory” [1] کلیک کنید.
در منوی کشویی انتخاب نوع فایل [2]، گزینهی “.stl;.off;.obj;.sdfa;*.csfda” را انتخاب کرده، سپس روی “Open” [3] کلیک کنید.
در پنجرهٔ پیامی که ظاهر میشود، مشخص کنید که میخواهید پروفایل ثابت باشد یا قابل تغییر توسط کاربر.
بار بهدستآمده را بررسی کنید. اگر نتیجه مطلوب نبود، روی فایل STL کار کنید (مثلاً تنظیمات خروجی نرمافزار سازنده را تغییر دهید، جهتدهی مدل را عوض کنید، و غیره) و دوباره تلاش کنید.
برای ذخیرهٔ پروفایل با فرمت .barProfile، روی آیکون “Save” [4] کلیک کنید.
اگر فایل .barProfile را در مسیر DentalCADApp\library\bar ذخیره کنید، دفعهٔ بعدی که ماژول بار را باز میکنید، آن پروفایل بهصورت خودکار در فهرست “Select profile” ظاهر خواهد شد!
طراحی سوپر استراکچر بر روی بارها
وقتی طراحی و ساخت بار به پایان رسید، میتوانید برای آن سوپر استراکچر طراحی کنید:
یک کیس جدید با ایندیکیشنهایی که روی بار قرار میگیرند تعریف کنید و در DentalDB، گزینهی “Substructure (e.g. bar)” را در قسمت “Implant based?” انتخاب کنید (همانطور که در تصویر زیر دیده میشود).
توجه: اگر این گزینه را مشاهده نمیکنید، با نماینده فروش خود یا تأمینکننده فایل تنظیمات متریال تماس بگیرید. این گزینه از نسخهٔ ۲۰۱۶ نرمافزار exocad DentalCAD در دسترس است.
بار نهاییشده را اسکن کرده و دوباره وارد مرحلهٔ “Design” شوید. سپس طبق راهنمای ویزارد برای طراحی سوپر استراکچر ادامه دهید.
چرا باید مدل را همراه با بار مجدداً اسکن کنیم و آن را بهعنوان کیس جدید بسازیم؟
برخی کاربران ترجیح میدهند همه مراحل طراحی را بهصورت دیجیتال و یکجا انجام دهند. اما در حال حاضر ما این روش را توصیه نمیکنیم.
به دلایل مختلف، نتیجهٔ تراش یک شکل پیچیده همیشه کمی با طراحی اصلی تفاوت خواهد داشت — بسته به استراتژی تراش، نوع ابزارها، پردازش دستی مانند پولیش یا حذف ساپورتها و غیره. برخی مراکز تراش ممکن است بتوانند فرایند کاملاً دیجیتال را برای برخی اشکال خاص از بارها مدیریت کنند، اما بهطور کلی، مسیر مطمئنتر برای دستیابی به نتیجه خوب، اسکن مجدد است.
در مورد اشکال ساده مثل پایههای سفارشی (abutments)، نرمافزار میتواند نتیجه نهایی را بهخوبی پیشبینی کند — به همین دلیل است که ماژول ایمپلنت exocad طراحی همزمان را برای اباتمنتها پشتیبانی میکند. اما برای بارهای پیچیده، این شرایط متفاوت است.
نیاز به کمک بیشتر دارید؟ با نماینده فروش خود تماس بگیرید یا یک جلسه آموزشی شخصی از فروشگاه آنلاین ما رزرو کنید.
یک آموزش ویدیویی در دسترس است: «ویرایش طراحی حفره پیچ» (Editing Screw hole design)
در بریجهای پیچشونده (screw-retained bridge)، طراحی کانال پیچ به گونهای که بالاتر از فریمورک قرار گیرد، میتواند مفید باشد. به این ترتیب، سرامیک نمیتواند به درون سوراخهای کانال پیچ نفوذ کند و ابزار تراش با میلینگ (milling burr) باعث ترکبرداشتن سرامیک نمیشود. در قوس دندانی، هر کانال پیچ را میتوان بهصورت جداگانه انتخاب کرد و به یکی از این سه حالت تنظیم نمود:
مطابق آناتومی (رنگ سفید) مطابق فریمورک (رنگ سبز) بدون کانال پیچ (رنگ زرد) با کلیک روی هر دندان میتوان بین این حالتها جابهجا شد.
همچنین میتوانید با استفاده از دکمههای Anatomy [1] و Framework [2]، حالت پیشفرض عمومی را برای تمام کانالهای پیچ تعیین کنید.
پارامترهای پیشفرض کانال پیچ شامل ضخامت (Thickness) [3] و ارتفاع (Height) [4] هستند. این مقادیر را میتوان با وارد کردن عدد یا تنظیم اسلایدر تغییر داد.مقدار ارتفاع بالاتر از صفر باعث میشود کانال پیچ بالاتر از آناتومی قرار گیرد و مقدار زیر صفر، آن را پایینتر از آناتومی میبرد.
با انتخاب گزینه Snap All Off [5]، تمام کانالهای پیچ از وضعیت چسبیده آزاد میشوند و میتوان نقاط کنترلی را آزادانه جابهجا کرد.
فلش سبز [6] امکان جابهجایی همزمان تمام نقاط کنترلی را بهصورت عمودی فراهم میکند.
تنظیم کانالهای پیچ (Adjusting the screw channels)
کانالهای پیچ دارای نقاط کنترلی همراه با دیسکهای تغییر وضعیت هستند. تنظیم این نقاط میتواند پارامترهای ارتفاع و ضخامت را نادیده بگیرد، اما حداقل ضخامت همیشه رعایت خواهد شد. اگر دیسکهای زیر نقاط کنترلی به رنگ سیاه باشند، به این معناست که ارتفاع این نقاط به آناتومی قفل شده است.
ممکن است بخواهید ضخامت را برای یک یا چند نقطه بهصورت مجزا تغییر دهید. در این صورت، روی فلش کنار نقطه کنترلی کلیک کرده، کلیک را نگه دارید و آن را از مرکز به سمت بیرون بکشید تا به مقدار دلخواه برسید.
اگر بخواهید ضخامت را فقط در یک جهت خاص افزایش دهید (مثلاً مزیال/دیستال/اورال/وستیبولار)، فلشی را که بهعنوان مرکز حرکت در آن نقطه انتخاب کردهاید، کلیک کرده و با نگه داشتن <SHIFT>، آن بخش از کانال پیچ را به ضخامت مورد نظر بکشید.
اگر میخواهید ضخامت یکنواختی در سراسر کانال پیچ ایجاد کنید، روی یکی از فلشهای نقطه کنترلی کلیک کرده، را نگه دارید و مرز کانال پیچ را به بیرون بکشید.
با کلیک روی دیسک تغییر وضعیت، میتوانید به حالت حرکت آزاد (free movement mode) سوئیچ کنید. رنگ دیسک از سیاه [8] به سبز [7] تغییر میکند. اکنون میتوانید این نقطه را در تمام جهات جابهجا کنید، فقط ضخامت حداقل حفظ میشود. برای آزادسازی تمام نقاط کنترلی، یکی از نقاط قفلشده را انتخاب کرده و در حالی که <CTRL> را نگه داشتهاید، روی دیسک تغییر وضعیت آن کلیک کنید.
اکنون تمام نقاط به حالت حرکت آزاد تغییر میکنند. میتوانید آنها را بهصورت مجزا به ارتفاع دلخواه بالا ببرید؛ برای این کار کافیست نقطه سبز رنگ مرکزی در کانال پیچ را بکشید.
در حالی که را نگه داشتهاید، اگر روی نقطه کنترلی بزرگ و سبز در وسط کانال پیچ [6] کلیک کنید، میتوانید سطح بالای کانال پیچ را صاف کنید.
برای مشاهده خلاصهای از همه دستورات موجود، نشانگر ماوس را روی آیکون بنفش رنگ “i” در پنجره کوچک ویزارد در گوشه بالا سمت چپ نگه دارید.
در مرحلهی Freeforming از ویزارد، میتوانید هر ترمیم را بهصورت جداگانه و دلخواه فرمدهی کنید، در صورتی که نیاز باشد.
گزینههای موجود در این قسمت، همانهایی هستند که در بخش Freeforming بهطور کامل توضیح داده شدهاند.
تطبیق با دندان مقابل و دندانهای مجاور
در این مرحله میتوانید نقاط تماس با دندانهای مقابل (Antagonists) و دندانهای کناری (Adjacent teeth) را تنظیم کنید. برای توضیح کامل، به بخش Adapt to antagonist / adjacent مراجعه کنید.
کوچکسازی (Shrinking) – برای ترمیم پیچشونده
این مرحله نیز در بخش دیگری توضیح داده شده است. برای اطلاعات بیشتر، به بخش Creating the framework from the anatomic shape (Shrinking/Cutback) مراجعه نمایید.
اتصالدهندهها (Connectors) – برای بریج پیچشونده
این مرحله نیز بهطور کامل در بخش Generating connectors شرح داده شده است.
