این مرحله زمانی ظاهر میشود که پروژه شما شامل ترمیمهای کاهشیافته (Reduced Restorations) باشد و به شما امکان میدهد تا نواحی مورد نظر برای اعمال متریال سرامیکی (Veneering Material) را مشخص کنید.
از کاهش آناتومیکی (Anatomic Reduction) همچنین میتوان برای طراحی توقفهای اکلوزالی (Occlusal Stops)، نوارهای لینگوال (Lingual Bands)، ماملونها، کاتبکهای لبیال و روکشهای بازشونده (Thimble Crowns) استفاده کرد.
تنظیمات کاهش
Cutback Design Library [1]: حالتهای خاصی از کاتبک مثل کاتبکهای فشیال یا اینسایزال را کنترل میکند (در این بخش کاهش عادی بدون استفاده از این لایبرری توضیح داده شده است).
Depth [2]: میزان کاهش (ضخامت لایه سرامیکی) را کنترل میکند. حداقل ضخامت تعریفشده برای متریال بهصورت خودکار اعمال خواهد شد، و اگر ضخامت فضای موجود اجازه ندهد، مقدار کاهش کمتر از مقدار تعیینشده خواهد بود.
کاهش ناحیهای (Partial Reduction)
بهصورت پیشفرض، کل آناتومی بهطور یکنواخت کاهش مییابد.
برای اعمال کاهش موضعی، گزینه Exclude selected parts [3] را فعال کرده و با استفاده از ابزار براش نواحی مورد نظر را علامتگذاری کنید (این نواحی در فرم کامل آناتومیکی باقی خواهند ماند).
از این روش میتوان برای ایجاد نوار لینگوال، توقفهای اکلوزال یا حفظ سطوح فلزی در شرایط فضای ناکافی برای سرامیک استفاده کرد.
ضخامت براش را با اسلایدر [4] تنظیم کنید.
برای علامتگذاری کلیک چپ نگه دارید و برای حذف علامتگذاریها از SHIFT استفاده کنید.
برای انتخاب کل سطح دندانها از Mark all [5] و برای حذف تمام نواحی علامتگذاریشده از Clear all [6] استفاده کنید.
برای انتخاب دندانهای خاص، گزینه By click [7] را فعال کنید.
نوار لینگوال (Lingual Band) با کلیک روی Lingual band [8] ناحیهای بهعنوان “یقه(collar)” جهت ایجاد نوار لینگوال مشخص میشود. این گزینه پنجرهای جدید باز میکند:
ارتفاع نوار را با اسلایدر Height (نسبت به خط مارژین) تنظیم کنید.
برای جلوگیری از اعمال تغییرات روی پونتیکها، گزینه Do not modify pontics را فعال نمایید.
با Select all around یک یقه ۳۶۰ درجه انتخاب میشود.
با Select lingual part فقط ناحیه لینگوال انتخاب میشود.
کاهش چندسطحی (Multi-Level Reduction)
• گزینه Multi-Level Reduction [11] امکان اعمال چند مرحله کاهش را فراهم میکند.
• ابتدا Exclude selected parts [3] را فعال کرده، عمق کاهش مرحلهای را با Depth [2] مشخص نمایید و بهتعداد دفعات لازم روی Apply کلیک کنید.
پارامترهای پیشرفته
از طریق پنل Advanced Parameters [12] میتوانید حداقل ضخامت متریال را با اسلایدر Min. thickness [13] تنظیم کنید.
با اسلایدر Basal reduction depth [14] میتوان عمق کاهش نواحی پایهای را متفاوت تعیین کرد.
اعمال تغییرات برای اعمال کاهش، روی Apply کلیک کنید. پس از اعمال، آناتومی کامل بهصورت نیمهشفاف و فرم کاهشیافته بهصورت مات نمایش داده خواهد شد.
برای تعیین ناحیهای که میخواهید ویرایش کنید، از دکمههای زیر استفاده نمایید:
Cusps [1]: ویرایش کاسپها (برجستگیها) به صورت مجزا.
توجه: این گزینه فقط زمانی بهدرستی کار میکند که بازسازی (Restoration) بر پایه دندانهای مدل انجام شده باشد (مثل روکشهای آناتومیک، اینلههای آناتومیک و …). در حالتهایی مانند کپیهای آفست یا واکسآپها، نرمافزار نمیتواند مکان دقیق کاسپ را تشخیص دهد.
Tooth parts [2]: ویرایش بخشهای خاصی از دندان: مزیال (Mesial)، دیستال (Distal)، باکال (Buccal)، یا لینگوال (Lingual) در محل کلیک شما.
بسیار مناسب برای اصلاح تماسهای پروگزیمال
Entire Tooth [3]: ویرایش کل دندان بهصورت یکجا.
Ridge [4]: برای تنظیم دقیق برجستگیها یا لبهها.
کلیدهای میانبُر (Hotkeys)
در حالت “کل دندان (Entire tooth)”، کلیدهای میانبر زیر بسیار کاربردی هستند:
• نگهداشتن CTRL: فعالسازی چرخش (Rotate)
• نگهداشتن SHIFT: فعالسازی تغییر اندازه (Scaling)
با این عملکرد، میتوانید دندان را بچرخانید یا بزرگ/کوچک کنید، بدون آنکه از مارجین آمادهسازی (Preparation Margin) جدا شود.
مانند همیشه، در صورت حرکت ماوس روی دکمه مربوطه [3]، نرمافزار میانبرهای موجود را نمایش خواهد داد.
محدودسازی تغییر شکل
برای محدود کردن تغییرات فقط در جهت اکلوزال، گزینهی Occlusal Only [5] را فعال کنید.
برای ثابت نگه داشتن:
• نوک کاسپها (Cusp tips) → گزینهی [6]
• خط استوا (Equator) → گزینهی [7] را فعال نمایید.
توجه: این گزینهها فقط برای ترمیمهایی که بر پایهی دندانهای مدل (Model Teeth) هستند، قابل استفادهاند.
در حالت “Anatomic”، میتوانید قسمت تحتانی پونتیک را نیز به سادگی Drag & Drop کنید
مثال مفید:
برای افزایش یا کاهش عمق فیشورها (Fissures):
1. به حالت “Entire tooth [3]” بروید.
2. گزینهی “Lock cusp tips [6]” را فعال کنید.
3. سپس فیشورها را بکشید تا به شکل دلخواه برسید، بدون اینکه فرم کلی دندان دچار تغییر زیاد شود.
برش همهی تداخلات
با کلیک بر روی Cut all intersections [8]، تمامی تداخلات زیر بریده خواهند شد:
با آنتاگونیست (دندان مقابل)
با دندانهای مجاور
در مورد پونتیکها و واکسآپها: با لثه (Gingiva)
نمایش نواحی تحت تأثیر در فرمدهی آناتومیک
در طول عملیات فرمدهی آناتومیک، بخشهایی از طراحی که تحت تأثیر هستند به صورت پیشفرض با رنگ سبز هایلایت میشوند.
برای غیرفعالسازی این ویژگی:
1. به بخش تنظیمات (Settings) بروید.
2. تیک گزینهی “Visualize the sections to be modified during free forming” را بردارید.
3. برای اعمال تغییرات، نرمافزار را ریاستارت کنید.
Paint & Pull (رنگآمیزی و کشیدن)
با باز کردن پنل Paint & Pull [9]، به ابزارهایی دسترسی پیدا میکنید که امکان تغییر موضعی و کنترلشده در فرمدهی را میدهند:
Paint moving parts [1] نواحی مدنظر خود را با براش رنگآمیزی کنید.
Pull moving parts [6] سپس میتوانید این نواحی را:
• جابجا کنید
• بکشید
• تغییر شکل دهید
• تغییر مقیاس دهید
• یا بچرخانید
سبز (Green Brush Size [2]) → نواحیای که مستقیماً قابل کشیدن هستند.
زرد (Yellow Elastic Area [3]) → نوار کشی که به صورت خودکار اطراف ناحیه سبز ایجاد میشود تا تغییرات طبیعیتر باشد.
برای حذف تمام نواحی رنگیشده، روی Reset [5] کلیک کنید.
گزینهی Invert [4] (وارونهسازی) فقط در حالت ویرایش پیشرفته (Advanced Editing) قابل فعالسازی است.
برای دسترسی به ویژگیهای پیشرفته، روی Advanced Editing [7] کلیک کنید.
در حالت ویرایش پیشرفته (Advanced Editing Mode):
میتوانید بین نواحی متحرک (Moving areas) [7]، نواحی الاستیک (Elastic areas) [8]، و نواحی ثابت (Static areas) [9] انتخاب کنید؛ کافی است یکی از دکمههای مربوطه را فعال کرده و با ماوس بکشید.
Brush size [10]:اندازه قلممو را با استفاده از نوار لغزنده (اسلایدر) تنظیم کنید.
برای معکوس کردن عملکرد نواحی رنگشده، روی Invert [11] کلیک کنید.
برای پاکسازی تمام علامتگذاریها، روی Reset [12] کلیک کنید.
برای کشیدن نواحی متحرک، Pull moving parts [13] را فعال کنید.
برای برش دادن تمام تقاطعها با آنتاگونیست، دندانهای مجاور و پایه (در مورد پونتیکها/واکسآپها)، روی دکمه مربوطه [14] کلیک کنید.
مثال از ویرایش پیشرفته:
سطح سبز همیشه با حرکت ماوس جابهجا میشود.
سطح زرد مانند یک نوار الاستیکی نسبت به ناحیه سبز واکنش نشان میدهد.
سطح آبی همیشه ثابت باقی میماند.
هنگام رنگ کردن نواحی، میتوانید از کلیدهای میانبر CTRL یا SHIFT برای تغییر حالت قلممو استفاده کنید.
همچنین، هنگام حرکت دادن سطح، میتوانید از CTRL یا SHIFT برای چرخش یا تغییر اندازه قسمتهای متحرک استفاده کنید.
Free – فرمدهی آزاد (Freeforming)
بهبود شکلدهی آزاد
قسمت Free را کلیک کنید تا به حالت «چاقوی وکس مجازی» وارد شوید؛ این ابزار به شما اجازه میدهد ماده را اضافه یا حذف [9]کرده، صاف/مسطح [10]کنید یا سازگار سازی (Adapt) [11] انجام دهید.
افزودن / حذف ماده:
برای اضافه یا حذف ماده، روی دندان کلیک کرده و Add/Remove [9] را نگه دارید.
هرچقدر بیشتر نگه دارید، ماده بیشتری اضافه یا حذف میشود.
میانبر: نگه داشتن SHIFT حذف ماده
صافسازی / مسطحسازی (Smooth/Flatten [10]):
این گزینه را فعال کنید، سپس روی بخشهای مورد نظر کلیک کرده و نگه دارید تا صاف شوند.
نگه داشتن SHIFT → مسطحسازی (Super-Smoothing)
نگه داشتن CTRL → صافسازی با حفظ شکل
در حالت Add/Remove، نگه داشتن CTRL + SHIFT نیز امکان صافسازی سریع را فراهم میکند، بدون نیاز به فعال کردنSmooth/Flatten [10] .
تنظیم برس (Adjusting the Brush)
با استفاده از نوار کشویی Strength [12]، میتوانید سرعت افزودن یا حذف ماده را (زمانی که دکمه ماوس را نگه داشتهاید) تنظیم کنید. همچنین در حالت «صاف/مسطحسازی (Smooth/Flatten)»، این اسلایدر مقدار صافسازی را کنترل میکند.
نوار کشویی Brush size [13] اندازه برس را کنترل میکند، یعنی محدودهای از سطح که اطراف نشانگر ماوس تحت تأثیر قرار میگیرد
Type [14]: سه نوع برس قابل انتخاب است:
توپ گرد (Round ball) – پیشفرض
نوکتیز (Pointed) – مانند نوک چاقو
انتهای تخت استوانهای (Flat-end cylinder) – مناسب برای صافکاری
شما میتوانید از گزینهی صافسازی (smoothing) برای حذف برخی ناهنجاریها (مثلاً ناشی از دادههای اسکن ناقص هنگام کپی دیجیتال) استفاده کنید.
حالت Adapt (سازگار کردن)
در تب Free، با کلیک روی دکمهی Adapt [11] میتوانید به گزینههای بیشتری برای فرمدهی آزاد دسترسی داشته باشید. این عملکرد، سطح جونده را بهصورت خودکار با دندان مقابل (antagonist)، تماسهای بین دندانی، و پونتیکها با لثه هماهنگ میکند. توجه: دکمهی Adapt در همهی مراحل free-forming در دسترس نیست.
دو نوع اصلی از سازگارسازی وجود دارد:
• اکلوژن (Occlusion) – که میتوانید بین اکلوژن ایستا (Static) یا اکلوژن پویا (Dynamic) یکی را انتخاب کنید.
• بیندندانی (Approximal) – برای تطبیق تماسهای جانبی بین دندانها.
در صورتی که در حال طراحی پونتیک یا واکسآپ باشید، یک دکمهی گسترشدهندهی چهارم با نام Basal نیز ظاهر میشود تا پونتیک یا واکسآپ با لثه سازگار شود.
اگر شرایط لازم برای اجرای سازگارسازی مهیا نباشد، عملیات انجام نخواهد شد.
برای انتخاب نوع مورد نظر، از آیکونهای گسترشدهنده (expander icons) [4] استفاده کنید.
Basal [1]
با کلیک روی دکمهی Basal [1]، میتوانید فقط بخش زیرین پونتیک را با لثه هماهنگ کنید.
اسلایدر [5] فاصلهی نهایی تا لثه را کنترل میکند:
مقدار منفی → پونتیک داخل اسکن لثه نفوذ میکند (فشار بر لثه)
مقدار مثبت → بین لثه و پونتیک فاصله ایجاد میشود
مقدار صفر (پیشفرض) → تماس مستقیم با لثه برقرار است
گزینهی Pull down to gingiva [6] را فعال کنید اگر لثه خیلی پایین است و پونتیک با آن تماسی ندارد. این گزینه پونتیک را به سمت لثه میکشد.
همچنین میتوانید به صورت دستی با کشیدن سطح پایین پونتیک یا استفاده از ابزارهای تب Anat، آن را به لثه نزدیک کنید.
برای انجام تطبیق به صورت جداگانه، روی Basal [1] کلیک کنید.
هنگام طراحی پونتیکهای کاهشیافته (Reduced pontics)، مرحلهی فرمدهی آزاد دوبار ظاهر میشود؛ یکبار قبل و یکبار بعد از کاهش. برای حفظ فاصلهی دقیق نهایی، حتماً بعد از کاهش، عملیات سازگارسازی را انجام دهید.
Static Occlusion [2]
با کلیک روی این دکمه، بر اساس نوع انتخابی، تقاطعها با دندان مقابل بریده میشوند.
Direct cut adaptation [8]: برش مستقیم
Shape-preserving adaptation [9]: حفظ فرم اولیه دندان (در همه موارد فعال نیست)
در برخی ترمیمها (مثل coping offset، inlay offset، veneer یا waxup) امکان استفاده از حالت shape-preserving وجود ندارد.
اسلایدر Desired distance [7] فاصلهی نهایی مورد نظر تا دندان مقابل را تعیین میکند. مقدار منفی باعث ایجاد تقاطع میشود.
گزینهی Exclude selected parts [10] به شما اجازه میدهد با استفاده از ابزار قلممو، نواحی خاصی از دندان را از سازگارسازی حذف کنید.
Dynamic Occlusion [D]
اگر شبیهسازی مفصل (Virtual Articulator) قبلاً انجام شده باشد، این گزینه به صورت پیشفرض در دسترس است.
اگر هر دو فک ترمیم دارند، میتوانید انتخاب کنید کدام فک سازگار شود: • Upper [1]
Lower [2]
Both [3] ← گزینهای برای اجرای پشت سر هم هر دو فک. ترتیب سازگارسازی را با گزینه [4] تعیین کنید.
هشدار: برای ترمیمهای متقابل (opposing restorations) از گزینهی Both استفاده نکنید. در این موارد باید دندانهایی که بر حرکت مفصل اثر میگذارند را بهصورت دستی تنظیم کنید.
برای بریدن همهی تقاطعها با دندان مقابل، دندانهای مجاور، و در مورد پونتیکها با لثه، روی Cut all intersections [8] کلیک کنید.
یا فقط گزینهی Dynamic occlusion [D] را فعال نمایید.
با باز کردن گزینهی Recalculate Articulator Simulation [1]:
Show movement [2]: نمایش شبیهسازی حرکت فک
Jaw to adapt [3]: انتخاب فک برای سازگار شدن
Choose influencing teeth [4]: انتخاب دندانهایی که بر حرکت مفصل تأثیر دارند (پنجره [5])
Restart articulator movement [6]: اعمال تغییرات بدون نیاز به باز کردن پنجره مفصل
اگر بخش خاصی را لازم دارید به صورت مجزا ترجمه کنم یا خلاصهتر بخواهید، خوشحال میشوم کمک کنم.
شما میتوانید از گزینهی صافسازی (smoothing) برای حذف برخی ناهنجاریها (مثلاً ناشی از دادههای اسکن ناقص هنگام کپی دیجیتال) استفاده کنید.
Approximal [3] – تنظیم تماسهای بین دندانی (مجاور)
گزینهی Blocked-out adjacent [14] باعث میشود در حین طراحی، دندانهای مجاور اسکنشده بهطور موقت بر اساس مسیر نشست پروتز (insertion direction) بلوکآوت شوند. این کار کمک میکند تا ترمیم، بدون برخورد با دندانهای مجاور، جایگیری مناسبی داشته باشد. برای اعمال این تنظیم، روی Approximal [3] کلیک کنید.
تماس فقط با دندانهای مجاور (Adjacent only)
اگر بین ترمیم و دندانهای مجاور فاصله وجود دارد، میتوانید گزینهی Pull sideways to adjacent teeth [11] را فعال کنید تا لبههای ترمیم بهصورت جانبی به سمت دندانهای مجاور کشیده شوند و تماس برقرار شود. در صورت فعال بودن این گزینه، لیست کشویی Intrusion before cut [12] ظاهر میشود که به شما اجازه میدهد مقدار “نفوذ” با دندانهای مجاور را قبل از حذف نواحی تداخل (intersection) تعریف کنید.
Exclude selected parts [10] با کلیک روی این گزینه، پنجرهای با ابزار براش باز میشود که میتوانید با آن نواحی خاصی از دندان را انتخاب کنید تا از فرآیند سازگارسازی حذف شوند.
قسمتهایی از دندانهای مدل را که از تطبیق مستثنی خواهند بود، رنگآمیزی کنید.
برش با دیسک (Cut with Disk)
با فعال کردن گزینه Cut with Disk [15]، نرمافزار DentalCAD یک یا چند دیسک را در نواحی مزیال/دیستال (Mesial/Distal) بریج یا روکشهای تکی قرار میدهد.
برای مخفیکردن دیسکها، روی گزینه [16] کلیک کنید.
از این دیسکها میتوان برای حذف قسمتهایی از ماده بین ترمیمها استفاده کرد. پس از فعالسازی این گزینه، تنظیمات زیر در دسترس قرار میگیرد:
Disk Thickness [17]: اسلایدری برای تنظیم ضخامت دیسکها. این گزینه زمانی مفید است که بخواهید مادهی بین دو ترمیم را برش دهید.
Add Disk [18]: اضافهکردن دیسک جدید. برای قراردادن آن، در محل مورد نظر کلیک چپ کنید.
Remove all [19]: حذف تمام دیسکها.
Tooth Axis [20] و View [21]: جهتگیری دیسک بر اساس مسیر نشست دندان یا نمای فعلی دید. پس از قرار دادن دیسک در موقعیت دلخواه، میتوانید با استفاده از دکمه Approximal [3]، و انتخاب یکی از گزینههای برش مستقیم (Direct Cut) یا برش با حفظ فرم (Shape-preserving adaptation)، عملیات برش را انجام دهید.
تنظیم موقعیت دیسک
میتوانید از دستگیرههای آبی رنگ [1] و [2] برای چرخاندن و تنظیم دقیق موقعیت دیسک استفاده کنید؛ کافیست کلیک چپ کرده و بکشید.
میانبرهای کاربردی (Hotkeys)
کلیک چپ + کشیدن: جابجایی دیسک.
کلیک چپ + راست روی دیسک: حذف دیسک.
Hover + دکمه DEL: حذف دیسک انتخابشده.
CTRL + کلیک چپ: چرخش آزاد دیسک.
SHIFT + کلیک چپ: چسباندن دیسک به یک نقطه تماس روی ترمیم.
CTRL + SHIFT + کلیک چپ: چسباندن دیسک به نقطه تماس و همراستا کردن آن با سطح ترمیم.
نکته: در این حالت، دیسک به گونهای جابجا میشود که نقطه تماس همیشه در یکی از صفحات دیسک باقی بماند.
کلیک چپ + کشیدن روی نقطه تماس: جابجایی نقطه تماس.
Hover روی دیسک + دکمه DEL: جداکردن دیسک از نقطه تماس
یا با کلیک چپ و کشیدن دیسک تا زمانی که از نقطه تماس جدا شود.
فعالسازی و تنظیمات Attachments (اتچمنتها)
ویدیو را ببینید:اضافه کردن و حذف پیوستها در حین قالبگیری آزاد
برای افزودن یا تنظیم اتچمنت در طراحی، میتوان از ابزارهای زیر استفاده کرد:
برای افزودن یا کمکردن شکلهای اتچمنت (Attachment Shapes)، گزینه Add [1] یا Subtract [2] را انتخاب کنید.
سپس کتابخانه اتچمنت (Attachment Library) و نوع (Type) را با استفاده از منوهای کشویی [3] و [4] انتخاب نمایید.
Activate Move [5]: برای جابهجایی شکل.
Rotate [6]: برای چرخاندن اتچمنت.
Scale [7]: برای تغییر اندازه اتچمنت. میانبرها در حالت Move:
نگهداشتن SHIFT: حرکت در راستای مسیر نشست.
نگهداشتن CTRL: چرخش حول مسیر نشست.
نگهداشتن CTRL+SHIFT: چرخش آزاد اتچمنت. توجه: بسته به تنظیمات کتابخانهی اتچمنت، ممکن است برخی اتچمنتها امکان چرخش یا تغییر اندازه نداشته باشند.
انتخاب مسیر نشست (Insertion Direction) [8]: میتوانید مسیر نشست اتچمنت را از بین گزینههای زیر انتخاب کنید:
From the Top: مطابق با جهتگیری دادههای اسکن.
From the current View direction: مطابق با زاویه دید فعلی.
Perpendicular to the restoration Surface: عمود بر سطح ترمیم.
برش روی لثه (Cut on gingiva) [9]:
اگر مقدار اسلایدر ۰ باشد، اتچمنت بهصورت خودکار تا سطح اسکنشده بریده میشود.
مقدار منفی باعث میشود اتچمنت وارد لثه شود (تداخل با لثه).
مقدار مثبت ایجاد فاصله بین اتچمنت و لثه میکند.
افزودن اتچمنت:
کلیک روی Apply [10] برای افزودن یا حذف اتچمنت.
کلیک روی Unload [11] برای حذف انتخاب فعلی. همچنین میتوانید فایل STL مربوط به اتچمنت را از طریق Drag & Drop، Copy/Paste، یا کشیدن مسیر فایل به داخل نمای اصلی وارد کنید.
اتچمنت متنی (Text Attachments)
برای افزودن متن دلخواه روی ترمیم بهعنوان اتچمنت:
در لیست کشویی Library، گزینهی Text [1] را انتخاب کنید.
• متن پیشفرض، نام سناریوی فعلی است. میتوانید آن را در کادر متن [2] ویرایش کنید.
• با کلیک روی آیکون فلش کنار کادر متن، میتوانید فونت، حالت (Bold/Italic)، و نمادهای دلخواه را انتخاب کرده و با کلیک روی OK تأیید کنید. تنظیمات ظاهری متن:
• متن را به محل دلخواه روی ترمیم بکشید.
• برای چرخاندن متن، Rotate [3] را فعال کرده و بچرخانید.
• با کلیک روی Unload [6]، متن از ترمیم جدا میشود. اسلایدرها:
• Thickness [4]: عمق حکاکی یا برجستگی متن.
• Size [5]: اندازه متن. در پایان، با کلیک روی Apply [7] متن روی ترمیم اعمال میشود.
در این مرحله، میتوانید مدل دندانها را بهطور دقیق جایگذاری کنید. پنجرهی Tooth Placement شامل سه تب است:
Chain Mode (زنجیرهای)
Advanced (پیشرفته)
Simple (ساده)
تب Chain Mode تنها زمانی فعال میشود که چند دندان به صورت همزمان در حال جایگذاری باشند.
حالت ساده (Simple Mode)
جابهجایی مدلهای دندانی
ابزار Move را فعال کنید.
روی دندانی که میخواهید حرکت دهید، کلیک کنید.
دندان را به موقعیت دلخواه بکشید (Drag کنید).
برای محدودسازی حرکت در جهت خاص، دکمه رادیویی مربوطه را فعال نمایید.
میانبرها (Shortcuts)
CTRL نگهدارید: چرخش دندان
SHIFT نگهدارید: تغییر اندازه
CTRL + SHIFT: مقیاسدهی جهتدار
چرخش مدل دندانها (Rotating Tooth Models)
ابزار Rotate را فعال کنید (یا میانبر را در حالت Move بزنید).
روی دندان موردنظر کلیک کنید.
کلیک را نگهدارید و بکشید.
مرکز چرخش، مرکز مدل دندان است. برای محدودسازی جهت چرخش، دکمه رادیویی مربوطه را فعال کنید.
تغییر مقیاس (Scaling Tooth Models)
ابزار Scale را فعال کنید (یا میانبر آن را بزنید).
روی دندان کلیک کنید.
کلیک را نگهدارید و موس را برای تغییر اندازه بکشید.
فلش سبز جهت مقیاسدهی را نشان میدهد. برای مقیاسدهی در جهت خاص، CTRL + SHIFT را نگهدارید.
اگر میخواهید همه دندانها بهصورت همزمان جابهجا شوند، گزینه Move all simultaneously را فعال کنید.
تغییر کتابخانه دندانی (Tooth Library Switch)
از طریق منوی کشویی [1] میتوانید کتابخانه دندانی را تغییر دهید. با کلیک روی دکمههای پیکان [2] میتوانید بین کتابخانهها جابجا شوید. با نگهداشتن CTRL و چرخش چرخ موس، میتوانید بین کتابخانههای نصبشده حرکت کنید. منوی کشویی، پیشنمایشی از کتابخانههای موجود نمایش خواهد داد.
حالت پیشرفته (Advanced Mode)
در تب Advanced، میتوانید تغییر شکل فوری آناتومیکی (Instant Anatomic Morphing) را روی مدل دندان انجام دهید.
کلید ترکیبی عملکرد SHIFT مقیاسدهی بخشهای مختلف دندان CTRL چرخش بخشهای مختلف CTRL + SHIFT جابهجایی بخشهای مختلف (Translation)
Tooth Axis Selection Scaling [1] :مقیاسدهی جهتدار شهودی. SHIFT را نگهدارید، کلیک کنید و موس را به سمت محور دندان حرکت دهید.با CTRL + SHIFT میتوانید مقیاس را روی دو محور همزمان انجام دهید.
Free Axis Selection Scaling [2]: نمایش محدوده جهت کمک به درک بهتر جهت مقیاسدهی. SHIFT: مقیاس در یک جهت، CTRL + SHIFT: مقیاس در دو جهت
Free-form Tool [3]: ایجاد تغییرات ساده در فرم دندان مثل جابهجایی کاسپها.
Cutting with Antagonist [4]: در صورت برخورد دندان با آنتاگونیست (فک مقابل)، نواحی تداخلی حذف میشوند.
Deformation with Antagonist [5]: با حرکت یا مقیاسدهی دندان، شکل آن بهطور خودکار متناسب با آنتاگونیست تنظیم میشود تا تماسهای مناسب ایجاد شود.
Minimum Thickness [6]:با فعالسازی این گزینه، هنگام حرکت دندان، ضخامت حداقل بهطور خودکار حفظ میشود. این قابلیت با سایر ابزارهای مورفینگ نیز قابل ترکیب است.
Abrasion Slider(s) [7]: با استفاده از لغزنده، سایش طبیعی دندان اعمال میشود. میتوان کاسپها را صاف کرده، فرم دندانهای خلفی را عمیقتر یا قدامیها را بازطراحی کرد.
زنجیره دندانی (Tooth Chain)
این حالت برای چینش دندانها در بریجهای چند واحدی بسیار کاربردی است. Chain Mode غیرفعال خواهد بود اگر دندانها در مرحله آناتومی به صورت کپی مستقیم وارد شده باشند یا پونتیکهای کاهش یافته در پروژه وجود داشته باشند.
• لوله (Tube) [1] نشاندهنده زنجیره دندانی است.
• دیسکهای موقعیتدهی (Placement Discs) [2] در ابتدا و انتهای زنجیره قرار دارند.
• با کلیک روی نقاط کنترلی [3] که برای هر دندان مدل و دیسک موقعیتدهی وجود دارند، میتوانید موقعیت آنها را پین (قفل) کنید.
• در حالت پینشده، نقطه کنترلی قرمز میشود و آن دندان یا دیسک دیگر تحت تأثیر حرکت/چرخش/مقیاس قرار نمیگیرد.
• با کلیک مجدد روی نقطه قرمز، آن عنصر آزاد (Unpin) خواهد شد
انواع حالتهای زنجیرهای (Chain Modes)
در تب Chain Mode سه حالت اصلی برای کنترل زنجیره وجود دارد:
دکمه عملکرد Chain اعمال تغییرات روی کل زنجیره دندانی
Single اعمال تغییرات فقط روی یک دندان
Tube اعمال تغییرات روی کل زنجیره با حفظ شکل قوس (Bow)
نحوهی کنترل در حالت Chain
از همان ابزارهای تب «ساده (Simple)» استفاده میشود:
حرکت: روی یک دندان کلیک کرده و بکشید.
چرخش: روی دندان کلیک کرده و با نگهداشتن CTRL در جهت چرخش بکشید. فاصله بیشتر از نقطه انتخابی، چرخش کمتری اعمال میکند.
مقیاسدهی: روی دندان کلیک کرده و با نگهداشتن SHIFT در جهت دلخواه بکشید.
کنترل دیسکهای موقعیتدهی:
روی یکی از دیسکها کلیک کنید؛ هر دو نقطه کنترلی دیسک قرمز میشوند. حالا میتوانید یک سر زنجیره را حرکت دهید درحالیکه سر دیگر ثابت باقی میماند. پس از رها کردن، هر دو دیسک به حالت آزاد (سبز) بازمیگردند.
کادرهای انتخاب زیر در حالت زنجیرهای موجود هستند:
عملکرد
توضیحات
Teeth Scalable
اجازه میدهد در صورت نیاز دندانها مقیاسدهی شوند. برای غیرفعالسازی تیک را بردارید.
Keep in Contact
حفظ تماس بین دندانها. با غیرفعالسازی این گزینه، میتوان فواصل یا همپوشانی بین دندانها ایجاد کرد. فعالسازی مجدد، تماسها را بازیابی میکند.
Show Chain Controls
نمایش یا پنهانسازی لوله زنجیرهای و نقاط کنترلی.
Limit Rotation to Buccal/Lingual Tilt
چرخش را به جهتهای دهلیزی/زبانی محدود میکند.
Undo/Redo
ببازگردانی یا تکرار تغییرات انجامشده. (با ترک تب Chain تاریخچه حذف میشود.)
حالت Single
برای جابهجایی، چرخش و تغییر مقیاس یک دندان بهتنهایی از همان روشهای تب Simple استفاده کنید:
میانبرها
کلیک و درگ: حرکت
نگهداشتن CTRL: چرخش
نگهداشتن SHIFT: تغییر اندازه
CTRL + SHIFT: مقیاسدهی جهتدار
اگر گزینهی Keep in Contact فعال باشد، تغییرات یک دندان ممکن است روی بقیه زنجیره نیز تأثیر بگذارد.
سه گزینهی Teeth Scalable، Keep in Contact و Show Chain Controls مشابه حالت Chain در دسترساند.
حالت Tube
در این حالت، میتوانید دندانها را همراه با یک قوس ثابت (Bow) حرکت دهید. این قوس با لوله قرمز رنگ در امتداد دو سر لوله اصلی نشان داده میشود.
• حرکت، چرخش و مقیاسدهی دقیقاً مانند حالت Chain انجام میشود.
• گزینهی Keep in Contact در این حالت وجود ندارد، زیرا تماس بین دندانها همیشه حفظ میشود.
• گزینههای موجود: Teeth Scalable، Show Chain Controls و Limit Rotation to Buccal/Lingual Tilt
گزینه تقارن (Symmetry)
اگر دندانهایی را در دو طرف فک و در موقعیتهای متقارن قرار دهید، دکمه Symmetry در تب Chain Mode فعال میشود.
این دکمه از چهار گزینه تشکیل شده است. با نگهداشتن نشانگر موس روی هرکدام، نشانگرهای آبی رنگی ظاهر میشوند که صفحه تقارن، دندانهای تحت تأثیر و جهت تقارن را نشان میدهند. • با کلیک روی یکی از دکمهها، تقارن فعال میشود و تمام اعمال جابهجایی، چرخش یا مقیاس روی یک طرف فک، به صورت آینهای روی طرف مقابل اعمال میشود.
برای غیرفعالسازی تقارن، مجدداً روی Symmetry کلیک کنید.
تقارن دندانهای قدامی، شامل نیشها (Canines) و دندانهای آسیای کوچک (Premolars) نیز میشود، نه فقط دندانهای پیشین (Incisors).
ابزار کنترل صفحه تقارن (Symmetry Plane) به شکل یک کُره با دو فلش است. این فلشها نشان میدهند کدام دندانها بهعنوان مرجع جهتگیری صفحه تقارن استفاده میشوند. دندانهای مرجع با نقاط کنترلی قرمز قفل شدهاند (قابل حرکت نیستند)..
برای تغییر دندانهای مرجع، روی نقطه کنترلی یکی از دندانهای مورد نظر (در سمت چپ یا راست فک) کلیک کنید. کنترل صفحه تقارن به موقعیت جدید منتقل شده و نقاط کنترلی دندانهای جدید به رنگ قرمز درمیآیند.
برای ثابت کردن صفحه تقارن، روی کُره بین دو فلش کلیک کنید.
گزینههای بازنشانی (Reset Options)
با کلیک روی دکمه Reset در بخش “Options” از تب حالت زنجیرهای (Chain Mode)، گزینههای مختلفی برای بازنشانی نمایش داده میشود:
عملکرد
توضیحات
Reset (نگهداشتن قرمزها)
موقعیت اصلی دندانهای آزاد (با نقاط سبز) را بازنشانی میکند، اما دندانهای قفلشده (با نقاط قرمز) در جای فعلی باقی میمانند.
Reset all (بازنشانی کامل)
تغییرات انجامشده در تب «ساده (Simple)» را حفظ میکند، اما سایر تغییرات را حذف میکند.
Global Reset (بازنشانی سراسری)
تمام موقعیت دندانها را به حالت اولیه بازمیگرداند و همه تغییرات را حذف میکند.
Cancel (لغو)
همه موقعیتهای فعلی دندانها را حفظ میکند و هیچ بازنشانی انجام نمیشود.
انتخاب مدل دندانی متفاوت(Choosing a Different Tooth Model)
برای جایگزین کردن یک مدل دندان با مدل دیگر (مثلاً برای قرار دادن یک دندان آسیای کوچک روی محل آمادهسازی دندان آسیای بزرگ بهدلیل محدودیت فضایی)، مراحل زیر را انجام دهید:
1. روی دندانی که میخواهید جایگزین شود، راستکلیک کنید.
2. گزینه “Load custom tooth model…” را انتخاب کنید.
3. اکنون میتوانید یک مدل دندانی متفاوت را برای جایگزینی انتخاب نمایید.
در این مرحله از طراحی، قسمت داخلی ترمیم تاج یا اینله ایجاد میشود؛ یعنی بخشی که مستقیماً روی دندان تراشخورده قرار میگیرد. این قسمت و پارامترهای مرتبط با آن نقش بسیار مهمی در جاافتادن دقیق (Fit) ترمیم دارند. اگر در پایان کار، ترمیم خوب روی دندان ننشیند، لازم است تنظیمات همین مرحله بازبینی شوند.
فضای سمان (The cement gap)
در تب اول از پنجرهی “فضای سمان”، میتوان تنظیمات مربوط به فضای بین سطح داخلی ترمیم و دندان تراشخورده را انجام داد. نواحی دارای فضای سمان با رنگ زرد و نواحی بدون فضا با رنگ سبز نمایش داده میشوند.
گزینههای شکاف سیمانی:
امکانات این بخش:
با انتخاب آیکون قلممو [1]، میتوانید روی نواحی زرد یا سبز نقاشی کنید تا مرز بین آنها را اصلاح کنید. برای این کار دکمه چپ موس را نگه داشته و بکشید. اگر همزمان کلید SHIFT را نگه دارید، عملکرد قلممو برعکس خواهد شد.
با استفاده از اسلایدر فضا [2]، میتوانید میزان فضای سمان را تنظیم کنید.
با کلیک روی “افزودن ناحیه جدید” [3]، میتوانید ناحیه سوم با رنگی متفاوت تعریف کنید. این ناحیه هم با قلممو قابل ویرایش است و اسلایدر اختصاصی برای تنظیم فضای آن در دسترس است.
دو نوع فضای اضافی قابل تعریف است:
محوری (Axial) [4]: فضای اضافی در جهت محور نشست ترمیم
شعاعی (Radial) [5]: فضای اضافی در جهت عمود بر محور نشست
این دو اسلایدر بهطور پیشفرض به هم قفل هستند (آیکون قفل فعال است) و با کلیک روی آیکون قفل میتوان آنها را بهطور مستقل تنظیم کرد.
طراحی لبههای ترمیم(Designing the crown border)
در تب دوم پنجرهی Crown Bottoms، پارامترهایی برای تعریف شکل لبههای ترمیم وجود دارد:
افقی (Horizontal) [1]: پهنای افقی لبه ترمیم را مشخص میکند. بسته به جنس ماده، حداقل مقدار مشخصی لازم است (مثلاً برای زیرکونیا معمولاً حداقل ۰.۲ میلیمتر توصیه میشود).
شیبدار (Angled) [2]: طول قسمت مورب لبه را مشخص میکند. در بیشتر موارد روی صفر تنظیم میشود.
زاویه (Angle) [3]: زاویهی بخش شیبدار را تعیین میکند.
عمودی (Vertical) [4]: بخشی عمودی به لبه اضافه میکند. معمولاً این گزینه هم روی صفر باقی میماند.
زیر لبه (Below margin) [5]: تمام نقاط لبه ترمیم را به میزان مشخصی در جهت محور نشست به سمت داخل منتقل میکند.
تنظیمات پیشرفته(Advanced)
تب سوم این پنجره، امکاناتی برای کنترل نواحی دارای آندرکات و پارامترهای ماشینکاری (تراش) ارائه میدهد.
جلوگیری از پر شدن آندرکاتها (Don’t block out undercuts) [1]: اگر فعال باشد، نواحی آندرکات باقی میمانند و پر نمیشوند.
زاویه آندرکات (Angle) [2]: با استفاده از این اسلایدر میتوان زاویهای برای پر شدن آندرکاتها تعیین کرد (پیشفرض صفر، یعنی پر شدن بهصورت عمودی).
حریم غیرقابل دسترسی (Size) [3]: محدودهای اطراف لبه آمادهسازی که در آن ناحیه، پر شدن انجام نمیشود – حتی اگر در بالا آندرکات وجود داشته باشد.
در تصویر سمت چپ، گزینه “Don’t block out undercuts” روی ۱ میلیمتر تنظیم شده است. در این حالت، قسمت بالایی آندرکات پر شده، اما وقتی به محدوده غیرقابلدسترس میرسد، طراحی دوباره به سطح دندان بازمیگردد. (این نوع ترمیم با ماشینکاری ۳ محور قابل ساخت نیست.)
در تصویر سمت راست، این گزینه روی صفر تنظیم شده، و در نتیجه ترمیم بهخوبی روی دندان در ناحیه لبه نمینشیند.
در هر دو حالت، نتیجه ایدهآل نیست و نیاز به اصلاح دستی (تراش یا افزودن سرامیک) وجود دارد.
اگر در این مرحله از طراحی متوجه شدید که مسیر نشست (Insertion Axis) بهدرستی تنظیم نشده، هنوز هم بهراحتی میتوانید آن را تغییر دهید:
روی دکمه «Expert» روی دکمهی «حالت پیشرفته» (Expert) در نوار ابزار سمت راست کلیک کنید. سپس روی دندانی که میخواهید مسیر نشست آن را اصلاح کنید، راستکلیک کرده و گزینهی «تنظیم مسیر نشست» (Set insertion direction) را انتخاب کنید. حالا با چرخاندن نما بهسمت مسیر نشست دلخواه، روی «تنظیم نمای فعلی بهعنوان مسیر نشست» (Set current view as insertion axis) کلیک کنید.برای بازگشت دکمهی Wizard را بزنید.
در برگهی سوم از پنجرهی پایین تاج (Crown Bottoms)، میتوانید پارامتر مربوط به جبران قطر ابزار (Tool diameter compensation) را نیز تغییر دهید.
اگر مادهای که انتخاب کردهاید قرار است تراش داده شود (milled)، گزینهی پیشبینی تراش (Anticipate milling) بهصورت پیشفرض فعال است. در قسمت قطر ابزار (Diameter) میتوانید قطر ابزاری که قرار است برای تراش استفاده شود را وارد کنید. پیشنهاد میشود مقدار آن را کمی بیشتر از قطر واقعی ابزار انتخاب کنید. مثلاً اگر با ابزار ۱ میلیمتری کار میکنید، مقدار را روی ۱.۲ میلیمتر تنظیم کنید.
ابزار نوک تخت یا گرد (Bullnose/Flat Tool): نرمافزار دنتالکَد (DentalCAD) از جبران ابعاد ابزار برای ابزارهای گرد و ابزارهای نوک تخت (Bullnose) پشتیبانی میکند. اگر این گزینه غیرفعال باشد، جبران بهصورت ابزار گرد انجام میشود؛ درحالیکه فعال بودن آن بهمعنای اعمال جبران برای ابزار نوک تخت است. در هر دو حالت، دنتالکد نتیجهی نهایی با جبران ابزار را نمایش میدهد. هنگامی که این گزینه فعال باشد، نواحی دارای آندرکات بهطور خودکار مسدود میشوند (گزینهی آندرکات مسدود نشود غیرفعال میگردد).
درصد تختی نوک ابزار (Tool tip flat percentage): با این گزینه میتوانید میزان تخت بودن نوک ابزار را مشخص کنید. مقدار ۰٪ یعنی ابزار کاملاً گرد، و مقدار ۱۰۰٪ یعنی ابزار با نوک کاملاً تخت.
تنها قطر ریزترین ابزار اهمیت دارد. قطر ابزار زبرتراشی (Roughing Tool) در این مرحله مؤثر نیست.
بسته به پیکربندی نرمافزار، ممکن است گزینههای اضافی مثل Bullnose/Flat Tool یا Tool tip flat percentage نیز در این صفحه نمایش داده شوند. برای اطلاعات بیشتر، به مستندات ویدیویی ما مراجعه کنید.
برای مشاهدهی آندرکاتهای باقیمانده (مثلاً زمانی که گزینهی «منطقهی نزدیک به خط مرز مسدود نشود» فعال است)، روی گزینهی نمایش آندرکاتها (Show Undercuts) کلیک کنید. نرمافزار آندرکاتهایی تا عمق حدود ۱ میلیمتر را مسدود میکند.
توجه داشته باشید که تغییراتی که در این صفحه اعمال میکنید بهصورت لحظهای نمایش داده نمیشوند، چرا که این فرآیند پردازشی سنگین دارد. برای دیدن نتیجهی تغییرات، روی اعمال (Apply) کلیک کنید.
در نهایت، برای رفتن به مرحلهی بعد، روی Next کلیک کنید.
به کمک بیشتری نیاز دارید؟با نماینده فروش خود تماس بگیرید یا یک جلسه آموزشی شخصی در فروشگاه اینترنتی ما رزرو کنید.
در همه موارد، نرمافزار الزاماً از شما نمیخواهد مسیر نشست را مشخص کنید؛ زیرا در اکثر مواقع، مسیر نشست بهصورت خودکار و با دقت بالا توسط نرمافزار تشخیص داده میشود. اما در برخی شرایط خاص، از شما خواسته میشود مسیر نشست شناساییشده را بررسی و در صورت لزوم اصلاح کنید. این شرایط شامل موارد زیر است:
در طراحی بریج برای تراش با دستگاههای ۳ یا ۴ محور به دلیل محدودیتهای فنی در فرآیند تراش، تمامی دندانهای داخل یک بریج باید مسیر نشست یکسانی داشته باشند. نرمافزار یک مسیر نشست مشترک را پیشنهاد میدهد که میتوانید آن را بهینهسازی کنید.
در صورتی که نرمافزار نسبت به مسیر نشست خودکار شناساییشده اطمینان نداشته باشد حتی در ترمیمهای تکی مانند روکش یا زیرساخت، یا بخشهایی از بریج در حالت تراش با دستگاه ۵ محور، ممکن است نیاز به بازبینی مسیر نشست باشد. این موضوع بهویژه زمانی رخ میدهد که خط مارجین در ناحیهای با آندرکات قرار گرفته باشد.
برای تمام ترمیمهای نوع Inlay همیشه نیاز به بررسی مسیر نشست وجود دارد.
<h2id=”33″>بررسی / ویرایش مسیر نشست(Checking/Editing the Insertion Axis)
نرمافزار پس از تشخیص خودکار، نمای دید شما را طوری تنظیم میکند که از زاویه مسیر نشست، به سطح آمادهسازی نگاه کنید. همچنین، نواحی دارای آندرکات با طیف رنگی مشخص میشوند تا تحلیل آن آسانتر باشد.
تعیین مسیر نشست جدید(Setting a New Insertion Axis)
برای تعریف یک مسیر نشست جدید:
1. مدل را بچرخانید تا از زاویه دلخواه، به سطح آمادهسازی نگاه کنید.
2. سپس، گزینهی Set current view as insertion axis [4] را بزنید تا این زاویه بهعنوان مسیر نشست جدید ذخیره شود.
برای ویرایش دستی مسیر نشست:
میتوانید کرهی انتهای فلش مسیر نشست [5] را به موقعیت دلخواه بکشید.
نرمافزار بلافاصله نواحی دارای آندرکات را مطابق با زاویه جدید بهروزرسانی میکند [3].
<h2id=”35″> اعمال مسیر نشست مشترک برای چند ترمیم(Applying a Common Insertion Axis for Several Constructions)
در حالت طراحی با دستگاه تراش ۵ محور یا چاپ سهبعدی با لیزر، امکان تعریف مسیر نشست متفاوت برای بخشهای مختلف یک بریج وجود دارد. اما در صورت نیاز به هماهنگسازی:
در کنترل انتخاب دندانها [1]، دندان مورد نظر (مثلاً دندان ۴۶) را انتخاب کنید تا مسیر نشست آن با سایر دندانهای انتخابشده (مثل ۴۴) یکسان شود.
برای لغو مسیر نشست مشترک، روی همان شماره مجدداً کلیک کنید.
گزینهی Check Unique Insertion Direction [2] را برای اجبار به استفاده از یک مسیر نشست مشترک بین تمام قسمتهای بریج فعال کنید.
این گزینه در حالت طراحی با دستگاه ۳ محور بهصورت پیشفرض فعال است.
در حالت تراش با دستگاه ۳ محور، تنها در صورتی این گزینه را غیرفعال کنید که کاملاً با عواقب آن آشنا باشید
پس از تعیین مسیر نشست، روی Next در پنجرهی Wizard کلیک کنید تا وارد گام بعدی طراحی شوید.
اولین گام در فرآیند طراحی، تشخیص لبه مارجین آمادهسازی است. در اغلب موارد، ویزارد (Wizard) از شما میخواهد تا لبه مارجین را برای دندان مشخصی تعیین کنید [1].
با حرکت ماوس روی دادههای اسکن، یک حباب نمایش دوبعدی از مقطع ناحیه زیر نشانگر ظاهر میشود. این قابلیت به شما کمک میکند تا موقعیت صحیح برای تعیین نقطهی آغازین تشخیص خودکار لبه مارجین را پیدا کنید [2].
• در روکشها و ترمیمهای مشابه، معمولاً با یک کلیک کافیست تا شناسایی خودکار آغاز شود.
• در مورد اینلهها (Inlay)، باید چهار نقطه مشخص شود تا فرآیند تشخیص شروع گردد.
تنظیم نور برای مشاهده بهتر لبه مارجین (Adjusting the Light Source to Help you See the Margin)
شما میتوانید مدل را بچرخانید تا از مسیر نشست (Insertion Path) به آن نگاه کنید. سپس با کلیک روی گزینهی Adjust Light from view [7] منبع نور مجازی را مطابق با همین زاویه تنظیم کنید. اگر پس از آن از زاویه کناری به مارجین نگاه کنید، سایهها به وضوح بیشتر لبه کمک میکنند.
اصلاح لبههایی که به اشتباهشناسیشده (Dealing with Misdetected Margin Lines)
در برخی موارد، بهویژه در آمادهسازیهای غیراستاندارد، ممکن است مارجین بهدرستی تشخیص داده نشود. در این حالت، میتوانید با کلیک روی نقاط اضافی روی مارجین به الگوریتم کمک کنید تا اصلاح شود.
مثلاً همانطور که در تصویر سمت راست نشان داده شده، کاربر با اضافهکردن یک نقطهی جدید (نقطه بنفش) بعد از شناسایی اشتباه اولیه، تشخیص را هدایت میکند.
در اغلب موارد، اضافهکردن یک نقطه کافی است؛ در موارد دشوار، بین ۲ تا ۴ نقطه ممکن است نیاز باشد. افزودن بیش از حد نقطه معمولاً ضرورتی ندارد.
اگر به اشتباه روی نقطهای خارج از مارجین کلیک کردهاید:
روی آن نقطه کلیک کرده، دکمه چپ ماوس را نگه دارید و سپس با کلیک راست آن را حذف کنید.
گزینههای زیر برای اسکنهای داخل دهانی کاربرد دارند:
Subgingival [5]: اگر این گزینه فعال باشد، لبه مغناطیسی بهجای دنبالکردن منحنی محدب (برجسته)، منحنی مقعر (فرورفته) را دنبال میکند. این حالت زمانی مفید است که لبه مارجین در ناحیهای زیر لثه قرار دارد.
Supragingival [6]: در این حالت، تشخیص لبه بر اساس خطوط محدب و برجسته انجام میشود.
پاککردن و شروع مجدد (Clearing and Starting Over)
اگر به اشتباه دندان نادرست یا ناحیهای خارج از لبه را انتخاب کردید، روی دکمهی Clear [7] کلیک کنید تا تمام نقاط حذف شده و فرآیند از ابتدا آغاز شود.
ویرایش / ترسیم (Correct/Draw)
با کلیک روی گزینهی Correct/Draw [3] در پنجره تشخیص مارجین، میتوانید لبه را بهصورت دستی ترسیم یا ویرایش کنید.
انواع حالتهای ویرایش:
ترسیم آزاد (Draw Free) [9] نقاط را بهصورت دستی با کلیک روی سطح اسکن تعیین کنید. برای تکمیل خط مارجین، دوبار روی نقطه پایانی کلیک کنید یا روی گزینهی “Accept drawing changes” بزنید. خط بهصورت خودکار بسته شده و به حالت Edit میرود.
ترسیم مغناطیسی (Draw Magnetic) [10] مسیر ترسیمشده مطابق با بیشترین انحنای سطح اسکن تطبیق مییابد. برای غیرفعالکردن موقت این حالت در یک بخش، کلید CTRL را نگه دارید.
ویرایش (Edit) [11] نقاط کنترل را میتوانید بکشید و جابهجا کنید. برای افزودن نقطه، روی خط سبز کلیک کنید. برای حذف نقطه، ابتدا دکمه چپ ماوس را نگه داشته و سپس کلیک راست بزنید.
جابجایی مارجین به بالا/پایین [12] با استفاده از فلشها میتوانید خط مارجین را به سمت بالا یا پایین حرکت دهید.
اگر با مدلهای قطعهقطعهشده کار میکنید، گزینهی Auto-hide adjacents [13] را فعال کنید تا دندانهای مجاور بهصورت خودکار پنهان شوند.
در هر مرحله از ویرایش مارجین، میتوانید از Undo/Redo [14] برای بازگشت یا تکرار مراحل استفاده کنید.
اصلاح اسکن اطراف لبه (Repair/Draw)
این ابزار به شما امکان میدهد نواحی اطراف مارجین را در اسکنهای داخل دهانی بهبود دهید تا با وجود نویز یا حفرهها، نتیجهی قابلقبولی حاصل شود. نسخهی اصلی و اصلاحشده فایلها در پوشه پروژه ذخیره خواهند شد.
اصلاح / ترسیم Repair/Draw [4] با استفاده از لبه مارجین آزاد، ناحیهی اطراف آن را در اسکن اصلاح کنید.
هنگام جابهجایی نقاط لبه، برای ثابت نگهداشتن خط کمکی (خطچین)، کلید SHIFT را نگه دارید.
برای غیرفعالکردن چسبندگی خودکار نقاط به سطح اسکن، از CTRL استفاده کنید.
هموارسازی لبه مارجین Smooth margin [15] شکل لبه مارجین را بهصورت خودکار اصلاح و صاف میکند و همزمان خطاهای احتمالی ناشی از اسکن را نیز جبران میکند.
اصلاح اسکن Repair scan [16] برای اصلاح خطاهای موجود در فایل اسکن و ایجاد یک نسخهی موقت از آمادهسازی (Preparation)، از این گزینه استفاده کنید.
بازنشانی اسکن اصلاحشده Reset rep. scan [17] اسکن اصلاحشده را حذف میکند و به نسخهی اصلی بازمیگرداند.
پارامترها [18] برای باز کردن منوی جمعشده، کلیک کنید. با استفاده از لغزندهها (Sliders) میتوانید مقادیر را تنظیم کنید:
[A] تعیین میکند نقاط اطراف، هنگام کشیدن یک نقطه، تا چه حد آن را دنبال کنند.
[B] فاصلهای را مشخص میکند که در آن، نقاط نزدیک به سطح، به آن جذب (Snap) شوند.
[C] شعاعی را مشخص میکند که در آن، هندسهی اسکن اطراف لبه مارجین اصلاح خواهد شد.
[19] هندسهی اطراف لبه را در حین اصلاح هموار میکند. برای کنترل این ویژگی، از پارامتر Repair region around margin استفاده کنید.
20] با استفاده از لغزنده یا فلشها، مقیاس دو سر نوار رنگی را تنظیم کنید تا کنترل دقیقتری بر نمایش ناحیه اصلاحشده داشته باشید.
[A] انتخاب کنید که نقاط مجاور چقدر از نقطه کشیده شده پیروی کنند.
[B] بازه زمانی که نقاط نزدیک به سطح به آن برخورد میکنند را انتخاب کنید.
[C] شعاع اطراف حاشیهای را که هندسه اسکن در آن تعمیر خواهد شد، مشخص کنید.
پس از اتمام اصلاحات لبه، روی دکمه Next کلیک کنید تا به مرحله بعدی در ویزارد بروید.
کلیدهای میانبر (Hotkeys)
برای سرعتبخشیدن به شناسایی و اصلاح لبه مارجین، میتوانید از کلیدهای زیر استفاده کنید:
1: شناسایی (Detect)
2: اصلاح/ترسیم – حالت ویرایشی (Edit)
3: اصلاح/ترسیم – حالت مغناطیسی (Magnetic)
4: اصلاح/ترسیم – حالت آزاد (Free)
+ / -: جابجایی عمودی
CTRL + X: پاککردن
<Page Up> و <Page Down>: چرخش نمای CAD برای بررسی لبه از زوایای مختلف
علاوه بر این، از کلیدهای و برای چرخش و بررسی خط حاشیه از همه طرف استفاده کنید.
لبههای واردشده (Imported Margins)
بهصورت پیشفرض، گزینهی «پذیرش خودکار لبههای واردشده» در تنظیمات، روی حالت پرسش (Ask) قرار دارد. این باعث میشود مرحلهی شناسایی لبه اجرا شود و بتوانید قبل از ادامه، آن را اصلاح کنید یا مستقیماً به مرحله بعد بروید.
اگر سه یا تعداد بیشتری لبه برای واردکردن تعریف شده باشند، پیامی ظاهر میشود که به شما امکان میدهد همه لبهها را بهصورت خودکار و همزمان وارد کنید.
برای تغییر رفتار پیشفرض، به منوی Settings بروید، سپس وارد زیرمنوی Design Workflows [1] شوید. در بخش Margin [2] میتوانید یکی از گزینههای زیر را انتخاب کنید یا همان حالت «Ask» را نگه دارید:
• Never – واردکردن خودکار غیرفعال خواهد بود، و مرحلهی شناسایی لبه باز میشود.
• Always – لبهها بهصورت خودکار وارد میشوند، بدون امکان اصلاح، و مستقیماً به مرحله (Crown Bottom) میروید.
تنظیم مسیر دیتابیس (Adjusting DentalDB database path) DentalDB در اگزوکد – بازیابی دسترسی به کیسهای قدیمی
مسیر ذخیره دادههای پرونده، دادههای مشتری و دادههای بیمار را میتوان به راحتی در پنجره پیکربندی DentalDB تنظیم کرد. این کار ممکن است پس از نصب جدید ضروری باشد، اگر پروندههای قدیمی ایجاد شده با نسخه قبلی exocad DentalDB که با پیکربندی متفاوتی نصب شده است را مشاهده نکنید.
برای تنظیم مسیر:
در DentalDB، روی نماد چرخدنده در بالا سمت راست کلیک کنید و در منویی که باز میشود، تنظیمات… را انتخاب کنید.
در قسمت پیکربندی سیستم، روی آیکون پوشه در زیر دایرکتوری کلیک کنید.
سپس، پوشه CAD-Data موجود خود را انتخاب کرده و روی “انتخاب پوشه” کلیک کنید.
برای استفاده از پایگاه داده جدید، DentalDB را مجدداً راه اندازی کنید.
اگر پایگاه داده موجود در پوشه CAD-Data انتخاب شده قبلاً با نسخه قدیمیتر DentalDB ایجاد شده باشد، برای پشتیبانی از نسخه جدید بهروزرسانی خواهد شد.
نکاتی در مورد اشتراکگذاری پایگاه داده یکسان بین چندین ایستگاه طراحی
دایرکتوری CAD-Data که انتخاب میکنید میتواند روی یک درایو شبکه باشد. این به شما امکان میدهد پایگاه داده یکسانی را بین ایستگاههای طراحی مختلف به اشتراک بگذارید: به سادگی تمام کامپیوترها را طوری پیکربندی کنید که از یک دایرکتوری یکسان روی درایو شبکه استفاده کنند، همانطور که در بالا توضیح داده شد. با این حال، یا باید از یک کامپیوتر/سرور مناسب یا یک NAS با کارایی بالا برای درایو شبکه استفاده شود. NAS ارزان قیمت برای مصارف خانگی ممکن است در این نوع عملیات سرعت کافی را ارائه ندهد.
پایگاه داده SQL اصلی در فایل DentalDB_V3.sqlite در داخل پوشه CAD-Data قرار دارد. برای نصبهای بسیار بزرگ با پایگاه دادهای مشترک بین بسیاری از ایستگاههای طراحی، به جای SQLite، میتوان از راهحلهای SQL Server در سطح سازمانی مانند MS SQL Server یا MySQL Enterprise استفاده کرد. برای جزئیات بیشتر در مورد نحوه پیکربندی نرمافزار توسط تیم IT و انجام مهاجرت پایگاه داده موجود، به این صفحه مراجعه کنید.
آموزش بارگذاری پروژهها Loading jobs در exocad | راهنمای گامبهگام و تصویری
در این راهنمای کامل از وبسایت WikiExocad، با نحوهی بارگذاری فایلهای کاری در نرمافزار exocad آشنا خواهید شد. این فرآیند یکی از مراحل ابتدایی ولی بسیار مهم برای شروع طراحی دیجیتال دندانپزشکی است. در ادامه، به صورت گامبهگام مراحل ورود اطلاعات، انتخاب دندان، و تعریف نوع ترمیم را بررسی میکنیم.
کارها (Jobs) بر اساس زمان ایجاد، بهصورت رنگی کدگذاری شدهاند (ترکیب رنگها ممکن است بسته به تنظیمات شما متفاوت باشد – راهنمای رنگ در پایین سمت چپ پنجره قابل مشاهده است).
برای بارگذاری یک کار، آن را از فهرست [1] انتخاب کرده و با دوبار کلیک چپ باز کنید.
اگر پروژهای ذخیرهنشده در حافظه وجود داشته باشد، از شما خواسته میشود که ابتدا آن را ذخیره کنید یا تأیید کنید که میخواهید پروژه قبلی را حذف کرده و پروژه جدید را بارگذاری نمایید.
با راستکلیک روی هر کار، پنجره «اطلاعات پروژه» باز میشود. در این پنجره میتوانید پروژه را بارگذاری کنید [7] یا محتوای پوشه پروژه را در فایل اکسپلورر باز کنید [8]. برای حذف کارها، به بخش بعدی مراجعه کنید.
برای جستجوی کارها، کافیست عبارتی را در فیلد جستجو [2] وارد کنید تا لیست فیلتر شود.
برای پاککردن عبارت جستجو، روی علامت «X» در سمت راست فیلد کلیک کنید (این علامت بهمحض شروع تایپ نمایان میشود).
برای محدودکردن جستجو به فیلدهای خاص، میتوانید یک یا چند گزینه را در قسمت فیلتر [3] غیرفعال کنید.
برای محدود کردن لیست به کارهای ایجادشده در همین سیستم یا درمانهای واردشده، گزینه مناسب را در فیلتر پروژه [4] انتخاب کنید.
برای فیلتر کردن بر اساس تاریخ، گزینه مورد نظر را در فیلتر زمان [5] انتخاب نمایید.
برای وارد کردن داده از یک پروژه exocad یا اسکن داخل دهانی، گزینه مربوطه را انتخاب کنید [6].
برای بستن پنجره بدون بارگذاری کار، روی فلش بازگشت در بالای سمت چپ صفحه کلیک کنید.
عملیات مختلف مانند اسکن، طراحی (CAD) و میلینگ میتوانند روی کامپیوترهای جداگانه انجام شوند.
برای مثال، میتوانید اسکن را روی یک دستگاه انجام داده، کار را ذخیره کنید، و سپس آن کار را روی دستگاه دیگری بارگذاری کرده و طراحی CAD را انجام دهید.
برای این کار لازم است که هم فایل پایگاه داده (DentalDB.sqlite) و هم پوشههای پروژه روی یک درایو شبکه قرار داشته باشند که از هر دو کامپیوتر قابل دسترسی باشد.
از مدیر شبکه خود بخواهید تا درایو شبکه را راهاندازی کرده و ماژول DentalDB را طوری پیکربندی کند که از فایل پایگاه دادهای که در مسیر شبکه قرار دارد استفاده کند.
دریافت اطلاعات بیشتر و حذف پروژه ها (Getting more information and Deleting jobs)
حذف یک پروژه (Job)
برای حذف یک کار، در پنجره بارگذاری (Load) روی آن راستکلیک کرده تا پنجره اطلاعات پروژه (Project Information) باز شود. سپس روی آیکون سطل زباله Delete [9] کلیک کنید.
پس از حذف، کار مورد نظر از لیست پیشفرض “Load” پنهان شده و دیگر نمایش داده نخواهد شد.
بازیابی (بازگردانی) بروژه حذفشده
برای بازیابی یک کار حذفشده، در فیلتر پروژه گزینه نمایش دادههای حذفشده (Display deleted data set) [D] را فعال کنید. در این حالت، کارهای حذفشده در لیست با رنگ قرمز نمایش داده میشوند.
روی کار مورد نظر راستکلیک کنید تا نسخهای متفاوت از پنجره اطلاعات پروژه ظاهر شود.
برای بازیابی فایل، روی گزینه Recover [10] کلیک کنید.
حذف دائمی (Destroy)
برای پاککردن کامل یک کار از پایگاه داده، روی گزینه Destroy [11] کلیک کنید.
با انتخاب «Yes»، هم رکورد پایگاه داده و هم فایلهای پروژه بهطور کامل حذف میشوند.
با انتخاب «No»، فقط رکورد پایگاه داده حذف میشود ولی فایلهای پروژه در پوشه باقی میمانند.
پروژههایی که با گزینه Destroy حذف شوند، قابل بازیابی نیستند
تنظیم محل ذخیرهسازی دادهها (پروندهها، بیماران، مشتریان) (Configuring where case, client, and patient data is stored)
برای تنظیم محل ذخیرهسازی اطلاعات مربوط به کیسها، بیماران و مشتریان، میتوانید راهنمای مربوطه را در بخش پیکربندی نرمافزار مشاهده کنید.
با کلیک روی یک دندان در پنجره اصلی نرمافزار DentalDB، میتوانید نوع ترمیمی که قرار است برای آن دندان طراحی شود را انتخاب کنید. سپس پنجرهای مانند تصویر زیر نمایش داده خواهد شد:
انواع ترمیمها (Restoration Types)
ابتدا در سمت چپ [1] نوع ترمیم مورد نظر را انتخاب کنید. فهرست زیر بسته به پیکربندی نرمافزار شما و ماژولهای اضافهای که خریداری کردهاید ممکن است متفاوت باشد:
روکشها و فریمهای تکواحدی (Crowns and Copings)
روکش آناتومیک – روکش کامل با آناتومی کامل سطح جونده.
فریم تکواحدی آناتومیک – فریمی که از شکل کامل آناتومیک مشتق شده است (با ایجاد کاهش ضخامت برای ایجاد فضای سرامیک). ابتدا شکل کامل آناتومیک طراحی میشود، سپس با اعمال کوچکسازی (Shrink) فریم ساخته میشود. میزان کاهش ضخامت توسط گزینه Shrinking کنترل میشود.
روکش پرسشده – ترمیمی دو بخشی که شامل طراحی یک فریم آناتومیک است. سپس بخش دوم شامل سطح جونده ترمیم طراحی میشود که در موم یا PMMA تراشدادهشده و بعد در قالب، پرس میشود (روش overpress).
روکش موقت پوستهتخممرغی (Eggshell crown) – یک روکش موقتی نازک که پیش از آمادهسازی دندان، با استفاده از اسکن دندانهای دستنخورده طراحی میشود.
اُورلی (Overlay) – روکش سهچهارم یا آنله برای طراحی در مواردی با لبههای آمادهسازی پیچیده و شکل محدب آمادهسازی.
فریم ساده با ضخامت ثابت (Offset coping) – فریم سادهای با ضخامت یکنواخت بالای آمادهسازی. استفاده از این گزینه توصیه نمیشود؛ زیرا فریم آناتومیک پشتیبانی بهتری برای کاسپها فراهم میکند. این حالت فقط زمانی پیشنهاد میشود که مشتری صراحتاً درخواست کند یا اپراتور دانش کافی برای طراحی فریم آناتومیک مناسب نداشته باشد.
پروتزهای متحرک و ابزارهای عملکردی (Removables and Appliances)
دنچر کامل – پروتز کامل برای موارد بدون دندان با استفاده از کتابخانه دندانی استاندارد.
دنچر پارسیل – برای تعریف چارچوب پروتز پارسیل استفاده میشود.
اسپلینت بایت – وسیلهای برای اصلاح یا تثبیت بایت (همچنین برای محافظهای شبانه یا ورزشی).
وکش تلسکوپی اولیه – بخش ابتدایی سازه تلسکوپی متحرک
روکش تلسکوپی ثانویه – بخش دوم سازه تلسکوپی متحرک.
اتچمنت خارجی – اتصال خارجتاجی برای تقویت نگهداری.
میلهها (Bars)
ستون میله (Bar Pillar) – بخشی از میله که به ایمپلنت متصل میشود
بخش اتصال میله (Bar Segment) – قسمت اتصالدهنده بین ستونهای میله.
فریم پایه با ضخامت ثابت (Offset Substructure) – چارچوب فریم پایه با ضخامت ثابت.
دیگر دندانها (Residual Dentition)
آنتاگونیست (Antagonist) – در فک مقابل ترمیم تعریف میشود تا از اسکن رابطه استفاده شود.
دندان مجاور (Adjacent tooth) – دندانی سالم که فقط باید اسکن شود و نیازی به ترمیم ندارد.
دندان حذفشده در بریج (Omit in bridge) – دندانی که غایب است و نباید ترمیم شود. برای ایجاد اتصال بین دندانهایی که بهطور طبیعی مجاور نیستند، این گزینه را تعریف کنید.
مثلاً برای ساخت بریجی با دندانهای ۱۴–۱۶–۱۷، باید دندان ۱۵ را به عنوان “حذفشده در بریج” تعریف کنید.
توجه: همچنین باید نوع اسکن آنتاگونیست را نیز مشخص کنید (اسکن بایت یا اسکن دو کست گچی – گزینه [8] در پنجره اصلی)
اغلب در یک پروژه، چند ترمیم از یک نوع وجود دارد. نیازی نیست که برای هر دندان جداگانه، پنجره تعریف نوع ترمیم را باز کنید.
کافیست تنظیمات را برای یک دندان انجام داده و پس از بستن پنجره، دکمه را نگه دارید و روی سایر دندانها کلیک کنید تا همان تنظیمات روی آنها هم اعمال شود.با نگه داشتن <SHIFT> و کلیک کردن، میتوانید همین تنظیمات را به چند دندان بهصورت همزمان اختصاص دهید (مشابه انتخاب چند فایل در ویندوز اکسپلورر). همچنین میتوانید روی دندانی که تنظیماتش را مشخص کردهاید، کلیک کرده و در حالی که کلیک را نگه داشتهاید، آن را به سمت دندان دیگر بکشید (drag کنید) تا همان تنظیمات روی دندان مقصد کپی شود.
تعیین روش ساخت(Selecting production method)
انتخاب روش تولید (Selecting production method)
بهطور معمول، میتوانید بین تراش با دستگاه ۳ یا ۴ محور و چاپ فلزی با لیزر (SLM) یا تراش با ۵ محور یکی را انتخاب نمایید. تفاوت اصلی اینجاست که در تراش ۳/۴ محوره، برای تمام اجزای بریج، یک مسیر نشست پروتز یکسان الزامی است
گزینههای موجود در منوی کشویی [2] ممکن است بسته به تنظیمات نرمافزار و ماژولهای فعالشده، متفاوت باشند؛ مثلاً ممکن است بین تولید درونسازمانی و برونسپاری تولید به میلینگ سنتر حق انتخاب داشته باشید.
در برخی تنظیمات، این کادر انتخاب ممکن است نمایش داده نشود.
انتخاب متریال (Material selection)
اکنون متریال را انتخاب کنید [3].
انتخاب متریال باعث بهروزرسانی خودکار پارامترهای ساخت (از جمله مقادیر حداقل و حداکثر مجاز) مطابق مشخصات فنی آن متریال خواهد شد.
توجه داشته باشید که لیست متریالهای قابلانتخاب بسته به نوع بازسازی [1] و روش تولید [2] ممکن است متفاوت باشد.
هشدار: اگر طراحی را قبلاً نهایی کردهاید یا قصد دارید از فایل طراحی ذخیرهشده استفاده کنید، از تغییر متریال خودداری کنید. زیرا دادههای خروجی، ویژگیهای متریال جدید را در نظر نمیگیرند. در این مواقع بهتر است پرونده را کپی کرده و پروژهای جدید بسازید.
تنظیم گزینههای بیشتر (ایمپلنت، اسکنهای اضافی) (Setting further options (implant type, additional scans))
پس از انتخاب متریال، در قسمت راست پنجره، تنظیمات تکمیلی زیر در دسترس هستند:
Shade متریال [4]: انتخاب رنگ دندان بازسازیشده
• بازسازی ایمپلنتی [5]: انتخاب اینکه بازسازی بر پایه ایمپلنت است یا خیر، و از چه نوعی
اباتمنت سفارشی: طراحی یک اباتمنت اختصاصی همراه با فریم پایه انتخابشده
پیچ شونده (Screw Retained): طراحی بازسازیای که بدون اباتمنت و بهطور مستقیم روی ایمپلنت پیچ میشود
اباتمنت آماده (On-stock abutment): طراحی بازسازی بر اساس اباتمنتهای آمادهی کتابخانهای. در این حالت، بخشهای مربوط به کانال پیچ و نمای بیرونی در طراحی لحاظ نمیشوند
Post و Core [6]: طراحی Post و Core بههمراه بازسازی نهایی در یک فرایند یکپارچه برای درمان سریع و مؤثر کانال ریشه (نیازمند فعالسازی ماژول مربوطه). لطفاً با نماینده فروش خود تماس بگیرید.
نکته: برای استفاده از این قابلیتها، فعالسازی ماژول ایمپلنت ضروری است.
برای اطلاعات بیشتر درباره ویژگی «اسکن پیشعملیاتی (Pre-op)» و تفاوت آن با «واکسآپ دیجیتال (digital copy milling)»، بخش «درک تفاوت بین ویژگیهای Pre-op و Waxup» را مطالعه کنید.
طراحی بر پایه بازسازی قبلی (on substructure scan): در این حالت، بازسازی جدید روی یک بازسازی قبلی (مثل بار) انجام میشود
مدل پیشازدرمان (Pre-op model) [7]: استفاده از اسکن دندان قبل از آمادهسازی یا تراش
اسکن اضافی لثه [8]: افزودن یک اسکن اختصاصی برای ماسک لثه
نمایش تنظیمات پیشرفته [9]: امکان تنظیم دقیق پارامترهای مربوط به متریال. این تغییرات برای پروژههای آینده با همین دندانپزشک و متریال ذخیره میشوند
مقادیری که با تنظیمات پیشفرض تفاوت دارند، با پسزمینه قرمز نمایش داده میشوند.
تنظیم مقادیر عددی و ذخیره پیشفرض برای هر دندانپزشک (Setting numeric parameters, storing dentist-specific default values)
علاوه بر این، میتوانید مقادیر عددی مانند فضای سمان، ضخامت فریم پایه و… را تنظیم کنید. تمام تغییراتی که در این بخش از ماژول DentalDB اعمال میکنید، بهعنوان مقادیر پیشفرض برای همان دندانپزشک و متریال در پروژههای آینده ذخیره خواهند شد.
برای مثال، اگر مقدار پیشفرض برای فضای سمان ۰٫۰۵ میلیمتر باشد اما دندانپزشک ترجیح دهد فضای بیشتری داشته باشد، میتوانید آن را به ۰٫۰۸ میلیمتر تغییر دهید. از این پس، این مقدار بهصورت خودکار در پروژههای آینده آن دندانپزشک و برای همان ترکیب ساختار/متریال اعمال خواهد شد.
برای مشخصتر کردن این تغییرات، رنگ پسزمینه نوار تنظیم (اسلایدر) به رنگ قرمز تغییر میکند تا مقادیر تغییر یافته بهتر دیده شوند.
پسزمینه قرمز: شما همین حالا این پارامتر را تغییر دادهاید و این مقدار بهعنوان مقدار پیشفرض جدید ذخیره خواهد شد.
پسزمینه زرد: این مقدار قبلاً تغییر کرده و شما اکنون از مقدار پیشفرض ذخیرهشده استفاده میکنید.
پسزمینه سفید (همانطور که در تصویر بالا نشان داده شده): مقدار نمایش داده شده، مقدار پیشفرض جهانی است و تنظیمات خاص دندانپزشک نیست.
برای تغییر پارامترها فقط برای یک ساختار خاص، بدون اینکه پیشفرضهای مربوط به دندانپزشک را تغییر دهید، مقدار مربوطه را در حین فرآیند CAD تنظیم کنید، نه در ماژول DentalDB.
برای پاک کردن تمام مقادیر پیشفرض ذخیرهشده برای یک دندانپزشک خاص، از گزینه «پاک کردن پیشفرضهای اختصاصی مشتری» در پنجره ویرایش استفاده کنید (برای دسترسی به این پنجره، روی گزینه [2] در صفحه اصلی DentalDB کلیک کنید). بستن پنجره گفتگو
بستن پنجره گفتگو (Closing the dialog)
برای اعمال تنظیمات، روی «تأیید» [9] کلیک کنید. برای لغو بدون اعمال تغییرات، روی فلش [8] کلیک کنید.
برای حذف انتخاب دندانی که اشتباهی انجام شده، روی «پاک کردن» [10] کلیک کنید، سپس «تأیید».
سبک انتخاب نوع کار (Work type selection style)
دو سبک برای انتخاب نوع کار موجود است که میتوانید بر اساس سلیقه خود انتخاب کنید:
رنگی (سمت چپ) که با رنگ پرشده، نوع کارها را متمایز میکند
مینیمالیستی (سمت راست) که فقط از قاب رنگی استفاده میکند
این گزینه در بخش تنظیمات و در قسمت رابط کاربری، با نام «سبک انتخاب نوع کار» قابل انتخاب است.
توجه: پردازنده (CPU) باید از نوع Intel یا AMD با معماری x64 باشد. سایر معماریها (مانند ARM، RISC) و شبیهسازیهای معماری x64 (مانند Qualcomm Snapdragon، Apple M4) پشتیبانی نمیشوند.
جدول حداقل سختافزار مورد نیاز برای اجرای نرمافزار Exocad DentalCAD
پردازنده: چهار هستهای و ۲.۸ گیگاهرتز
توجه: پردازندههای AMD Ryzen ZEN2 مانند AMD Ryzen 7 3700X یا 3900X از نسخه 2.3 Matera (EngineBuild 7174 یا جدیدتر) که توسط exocad در آگوست/سپتامبر 2019 منتشر شده است، پشتیبانی میشوند.
رم: ۴ گیگابایت
کارت گرافیک: کارت گرافیک اختصاصی Nvidia GTX یا سری AMD Radeon با حداقل ۱ گیگابایت حافظه گرافیکی، OpenGL 4، DirectX 11.1، Shader Model 5 و درایور گرافیکی مربوط به آگوست ۲۰۱۷ یا جدیدتر.
حداقل وضوح صفحه نمایش: 1080p (1920×1080)، اگر از تنظیم DPI روی 100٪ استفاده شود. اگر از تنظیم DPI بالاتر استفاده میکنید، وضوح بالاتری لازم است!
توان: ۴۵۰ وات
حداقل سختافزار مورد نیاز برای اجرای exoplan
پردازنده: چهار هستهای و ۲.۸ گیگاهرتز
رم: ۸ گیگابایت
گرافیک: کارت گرافیک اختصاصی Nvidia یا AMD Radeon با حداقل ۲ گیگابایت رم ویدیویی یا بهتر، OpenGL 4، DirectX 11.1، Shader Model 5 و درایور گرافیکی مربوط به آگوست ۲۰۱۷ یا جدیدتر
وضوح صفحه نمایش: 1080p (1920×1080)، اگر از تنظیم DPI روی 100% استفاده شود. اگر از تنظیم DPI بالاتر استفاده میکنید، وضوح بالاتری مورد نیاز است.
توان: ۴۵۰ وات
الزامات ویژه کارت گرافیک برای PartialCAD
این نرمافزار فقط با کارتهای گرافیک سری Nvidia و AMD کار خواهد کرد.
حداقل ۴ گیگابایت حافظه گرافیکی مورد نیاز است. حداقل سطح CUDA 3.0 یا OpenCL 1.2 نیز مورد نیاز است. (به لیست سطوح CUDA کارتهای گرافیک مختلف مراجعه کنید).
تراشههای قدیمیتر یا رده پایین Nvidia و AMD ممکن است به خوبی کار نکنند یا منجر به عملکرد ضعیف شوند.
تراشههای گرافیکی مجتمع اینتل برای PartialCAD پشتیبانی نمیشوند.
الزامات ویژه کارت گرافیک برای DICOM Viewer
کارت گرافیک سری Nvidia GTX یا AMD Radeon با ۱.۵ گیگابایت رم ویدیویی یا بهتر
الزامات ویژه کارت گرافیک برای ChairsideCAD
علاوه بر این، سختافزاری با پردازنده گرافیکی اینتل (HD 4600 یا بهتر) با حداقل ۱ گیگابایت حافظه گرافیکی، OpenGL 4، DirectX 11.1، Shader Model 5 و درایور گرافیکی مربوط به آگوست ۲۰۱۷ یا جدیدتر نیز پشتیبانی میشود.
نرم افزار مورد نیاز (Software Requirements)
سیستم عامل مورد نیاز برای DentalCAD 3.2 Elefsina FR:
ویندوز ۱۰ (۲۱H2 – ۲۲H2)
ویندوز ۱۱ (۲۱H2-24H2)
نسخههای قدیمیتر: الزامات سیستم عامل برای DentalCAD 3.2 Elefsina / نسخه ۱ خدمات:
ویندوز ۱۰ (۲۱H2 – ۲۲H2)
ویندوز ۱۱ (۲۱H2 – ۲۳H2)
الزامات سیستم عامل برای DentalCAD 3.1 Rijeka، ChairsideCAD 3.1 Rijeka، exoplan 3.1 Rijeka و DentalCAD 3.0 Galway Service Release 1، ChairsideCAD 3.0 Galway و exoplan 3.0 Galway (هر دو از سال 2021):
توجه داشته باشید که در ویندوز ۸ و ۱۰، نصب فریمورک .NET 3.5 SP1 از طریق نصبکننده .NET 3.5 SP1 به دلیل محدودیتهای مایکروسافت امکانپذیر نیست. برای نصب صحیح این فریمورک، لطفاً گزینههای مربوط به فریمورک را در منوی «Features» (ویژگیها) سیستمعامل خود علامت بزنید.
برای اطلاعات بیشتر، لطفاً به لینک زیر مراجعه کنید: https://learn.microsoft.com/en-us/dotnet/framework/install/dotnet-35-windows
PDF reader
برای مشاهده فایلهای PDF تولید شده، نیاز به نرمافزار Adobe PDF Reader دارید. برای دانلود Adobe PDF Reader میتوانید به وبسایت رسمی آن مراجعه کنید.
صفحهنمایش چندلمسی (Multitouch) بهصورت اختیاری پشتیبانی میشود (این قابلیت برای exoplan فعال نیست).
ماوس سهبعدی (3Dconnexion) به صورت اختیاری پشتیبانی میشود. برای مشاهده لیست ماوسهای سهبعدی پشتیبانیشده، لطفاً به این آدرس مراجعه کنید: https://3dconnexion.com/spacemouse/
لطفاً توجه داشته باشید که ماکروها یا دکمههای خاص ماوسهای سهبعدی که با LED یا صفحهنمایش خاصی کار میکنند، پشتیبانی نمیشوند.
ماوس سهبعدی (SpaceController) بهصورت اختیاری قابل استفاده و پشتیبانی است. لطفاً برای مشاهده لیست ماوسهای سهبعدی پشتیبانیشده به آدرس زیر مراجعه کنید: http://www.spacecontrol.deتوجه داشته باشید که عملکرد دکمهها یا ماکروهای خاص ماوسهای سهبعدی که دارای LED یا صفحهنمایش هستند، پشتیبانی نمیشود. استفاده از این قابلیت نیازمند نسخه exocad DentalCAD 2.2 Valletta یا بالاتر است.
برای اتصال دانگل محافظت از کپی مجوز (USB dongle) که بهصورت HID شناخته میشود، به یک پورت USB آزاد نیاز دارید.
اتصال به اینترنت بهطور کلی توصیه میشود. برای مجوزهای مبتنی بر اشتراک، داشتن اتصال دائمی به اینترنت الزامی است.
اگزوکد و مک (exocad and Mac)
نرمافزار exocad تنها برای سیستمهای مبتنی بر ویندوز توسعه داده شده است و هیچیک از محیطهای ماشین مجازی، از جمله Parallels، پشتیبانی نمیشوند. اگر قصد دارید از یک رایانه Mac استفاده کنید، باید ویندوز را از طریق Bootcamp نصب نمایید، که این کار نیازمند یک Mac با پردازنده Intel است. در این صورت، مسئولیت نصب و پیکربندی آن بر عهده شماست و پشتیبانی ما شامل این موارد نمیشود.
توجه: رایانههای مک با پردازندههای Apple Silicon (تراشههای سری M.x) از اجرای ویندوز از طریق Bootcamp پشتیبانی نمیکنند.
لطفاً اطمینان حاصل کنید که حداقل الزامات سختافزاری برای اجرای نرمافزار را مطابق اطلاعات موجود در این صفحه در اختیار دارید. پشتیبانی از بهروزرسانیها برای سیستمعامل مک (Mac) و موارد مشابه نیز در حوزه پشتیبانی ما قرار نمیگیرد.
پس از تعیین مسیر نشست، روی Next در پنجرهی Wizard کلیک کنید تا وارد گام بعدی طراحی شوید.
با حرکت ماوس روی دادههای اسکن، یک حباب نمایش دوبعدی از مقطع ناحیه زیر نشانگر ظاهر میشود. این قابلیت به شما کمک میکند تا موقعیت صحیح برای تعیین نقطهی آغازین تشخیص خودکار لبه مارجین را پیدا کنید [2].
