آموزش ویژگی Allow any changes در اگزوکد – تغییر آزادانه مش در Free-Form Merged Restoration
ببینید چطور انجام شده است: ویدیوی آموزشی ما را در بخش Allow any Changes (اجازه دادن به هرگونه تغییر) مشاهده کنید.
ویژگی Allow any changes در آخرین پنجره Free-Formed Merged Restoration و در بخش ابزار اتصال (ATT) ظاهر میشود. این قابلیت به شما امکان میدهد از هندسههای اتصال برای ایجاد سوراخ یا رزوه در ترمیم خود استفاده کنید، که وارد شبکهی حداقل ضخامت میشوند
ویژگی Allow any changes فقط در حالت Free-form merged restoration در دسترس است و تنها در صورتی فعال میشود که ماژول ایمپلنت (Implant Module) فعال باشد.
در صورت فعال بودن، اتصالات یا پیچها میتوانند هر بخشی از مش را تغییر دهند، از جمله: حداقل ضخامت، لبهها، کف روکش و…
این تغییرات ممکن است منجر به مشکلاتی در پایداری یا تولید شوند!
آموزش اشتراکگذاری پیشنمایش ۳D با دکتر iTero (Share 3D preview with iTero doctor) در اگزوکد – ارتباط بهتر لابراتوار و دکتر
کانکتور جدید iTero-exocad™ 2.0 همکاری بین لابراتوار و دندانپزشک را بهبود میبخشد. کاربر این امکان را دارد که در هر مرحلهای از طراحی، پیشنمایش سهبعدی طرح را مستقیماً از نرمافزار DentalCAD با دندانپزشک به اشتراک بگذارد. برای بهینهسازی تعامل بین لابراتوار و دندانپزشک، مراحل زیر را گامبهگام دنبال کنید:
ابتدا مطمئن شوید که حالت Import from MyiTero در تنظیمات iTero-exocad Connector در نرمافزار DentalDB فعال باشد. برای دسترسی به این گزینهها، منوی Settings را در بخش اتصال iTero باز کنید.فراموش نکنید پس از اعمال تغییرات، روی Save کلیک کرده و DentalDB را مجدداً راهاندازی (Restart) کنید.
سپس وارد کانکتور My iTero شوید.
پس از ورود، در گوشه پایین سمت راست صفحه، وضعیت اطلاعات مربوط به کیسهای iTero را مشاهده خواهید کرد.
نوع ترمیم (Restoration Type) را انتخاب کرده، کیس را ذخیره کنید و فرآیند طراحی را آغاز نمایید
کیس را مانند همیشه طراحی کنید. در هر مرحله، روی Tools کلیک کرده و گزینه Share 3D preview with iTero doctor را انتخاب کنید.
اشیائی را که میخواهید در پیشنمایش سهبعدی گنجانده شوند انتخاب کرده و گزینه اشتراکگذاری پیشنمایش سهبعدی با دکتر iTero را تأیید کنید.
سپس یک اعلان ظاهر میشود که اطلاع میدهد پیشنمایش سهبعدی با موفقیت ایجاد و ارسال شده است.
پس از آن، یک نوار وضعیت با پیام 3D preview sent نمایش داده میشود.
برای دریافت اطلاعات بیشتر، روی نوار وضعیت کلیک کنید.
در این مرحله، دکتر iTero میتواند وارد حساب کاربری خود شود
منوی Orders را باز کنید.
سپس کیس مورد نظر را پیدا کرده و گزینه Review Design را انتخاب کنید.
طراحی باز میشود و دکتر iTero میتواند طراحی را با استفاده از نمایشگر سهبعدی (3D Viewer) بررسی کند.
برای ادامه روند تولید، روی Approve کلیک کنید یا برای درخواست اصلاحات، گزینه Return را انتخاب نمایید.
با کلیک روی هر یک از این گزینهها، میتوانید نظری درباره نتیجه طراحی وارد کنید.
پس از ارسال پاسخ، لابراتوار پیامی دریافت میکند که نشان میدهد اطلاعات جدیدی درباره کیس وجود دارد.
نوار وضعیت به حالت 3D preview approved تغییر مییابد.
با کلیک روی نوار وضعیت، میتوانید به اطلاعات دقیقتر و پیام ارسالشده توسط دکتر iTero دسترسی پیدا کنید.
با دنبال کردن این مراحل، ارتباط و همکاری بین لابراتوار و دندانپزشک تقویت میشود، نیاز به اصلاحات غیرضروری کاهش یافته و بهرهوری کلی فرآیند طراحی و تأیید افزایش مییابد.
چگونه Dentalshare را در اگزوکد راهاندازی کنیم؟ (Setting up dentalshare)
راهنمای راهاندازی Dentalshare به صورت ویدیوی آنلاین در دسترس است.
برای کسب اطلاعات بیشتر درباره راهاندازی dentalshare، لطفاً ویدیوی آموزشی ما را مشاهده کنید.
ویدیوی آموزشی «طراحی سرویس با dentalshare» را تماشا کنید.
اگر دکمه “dentalshare” را در نرمافزار DentalDB مشاهده نمیکنید، لطفاً برای فعالسازی دسترسی به dentalshare با فروشنده خود تماس بگیرید.
جزئیات مربوط به راهاندازی dentalshare همچنین در دفترچه راهنمای dentalshare موجود است که به صورت فایل PDF جداگانه قابل دانلود میباشد.
برای مراکز تولید یا سایر ارائهدهندگان خدمات که مایل هستند dentalshare را بهصورت خودکار به سیستمهای داخلی فناوری اطلاعات خود متصل کنند، مشخصات فنی بیشتری در دسترس است – لطفاً برای دریافت این مشخصات با تیم پشتیبانی ما تماس بگیرید.
دادهها در پلتفرم dentalshare به مدت ۳۰ روز ذخیره میشوند. پس از پایان دوره نگهداری ۳۰ روزه، دادهها بهصورت خودکار حذف میگردند.
راهنمای Partial Framework Design در اگزوکد – فهرست کامل موضوعات و ماژولها
به مستندات آنلاین انگلیسی exocad PartialCAD خوش آمدید!
شما میتوانید از طریق خود نرمافزار، با کلیک روی آیکون “?” در پایین سمت چپ صفحه، به این راهنما دسترسی داشته باشید تا دربارهی ابزار خاصی که در حال استفاده از آن هستید (specific tool) راهنمایی دریافت کنید.
برخی از موارد را راحتتر میتوان با ویدیو توضیح داد.
برای شروع کار با PartialCAD، پیشنهاد میکنیم ابتدا ویدیوهای آموزشی (video tutorials) ما را تماشا کنید.
آموزش ویدیویی (مقدماتی) را ببینید:طراحی یک چارچوب جزئی قابل جابجایی
کشف کنید که چگونه میتوان با ترکیب نرمافزارهای DentalCAD و PartialCAD، یک فریمورک پارسیل متحرک (removable partial framework) را به همراه اجزای پروتزی (prosthetic parts) طراحی کرد.
ببینید چطور انجام شده است:چارچوب جزئی قابل جابجایی ترکیبی
همچنین وبینار PartialCAD ماژول (exoWebinar PartialCAD Module) زیر را نیز بررسی کنید:
ببینید چطور انجام شده است:طراحی پارسیل فک پایین با اوردنچر
فهرست مطالب (Index)
در ادامه، فهرستی از موضوعات PartialCAD بهصورت مرتبشده بر اساس حروف الفبا (alphabetically) آورده شده است.
از نظر جریان کاری (workflow)، توصیه میکنیم با بخش Survey (زاویهی درج و تحلیل زیر برش) شروع کرده و با استفاده از دکمهی Next در پایین هر صفحه ادامه دهید.
نرمافزار PartialCAD نسبت به نسخهی کلاسیک DentalCAD از exocad، نیازمند سختافزار قدرتمندتری برای کارت گرافیک (stronger hardware requirements for the graphics card) است – زیرا برای عملکرد بهینه (optimal performance)، حجم زیادی از پردازش دادهها توسط کارت گرافیک (graphics card) انجام میشود.
لطفاً برای اطلاعات بیشتر به این صفحه مراجعه کنید.
مقدمه (Introduction)
برای ایجاد یک کیس، کافیست نسخهی درمانی (prescription) را در DentalDB تکمیل کنید (وارد کردن نام کلینت و بیمار – Client and patient name – الزامی است)، سپس یک یا چند دندان را بهعنوان فریمورک پارسیل (Partial framework) در یکی از قوسهای فکی تعریف کنید.
در صورت تمایل به استفاده از اسکن آنتاگونیست (antagonist scan)، در قوس مقابل، گزینهی Antagonist را تنظیم نمایید.
تعریف Partial Framework را میتوان با انواع دیگر بازسازیها مانند روکشها/کاپینگها (Crowns/Copings)، بریجها (Bridges) و سایر انواع ترمیم ترکیب کرد (همانطور که در مثال سمت چپ مشاهده میشود).
اما در حال حاضر، Partial Framework فقط در یک قوس (arch) قابل طراحی است؛ برای طراحی فریمورک در هر دو فک بالا و پایین، باید دو کیس مجزا (distinct cases) تعریف کنید:
یکی برای فک بالا، و دیگری برای فک پایین.
پس از تنظیم کیس، مطابق روال معمول با کلیک روی دکمهی مربوطه در DentalDB، فرآیند اسکن (scan) را آغاز کنید تا نرمافزار اسکن اجرا شود.
برای کیسهای ترکیبی که شامل روکش/بریج (Crown/Bridge restorations) و یک فریمورک پارسیل (Partial Framework) هستند (یا در صورتی که بخواهید بهصورت مجازی چیدمان دندانها را بهعنوان راهنما برای طراحی فریمورک انجام دهید)، روی گزینهی Design کلیک کنید تا نرمافزار CAD از exocad اجرا شود.
دستورالعملها را برای ادامهی فرآیند مانند شناسایی لبهی مارژین (margin line detection)، چیدمان دندانها (tooth setup) و غیره دنبال نمایید.
سپس، در پایگاه دادهی خود، روی دکمهی PartialCAD کلیک کنید.
قوس اسکنشده باید در یک پنجره ظاهر شود (مانند تصویر بالا).
نرمافزار PartialCAD از رابط ماوس exocad پشتیبانی میکند (ماوسهای سهبعدی 3D Connexxion نیز پشتیبانی میشوند).
کنترلهای ماوس:
کلیک و نگهداشتن ماوس (Mouse Click and Hold): انتخاب، رسم یا رنگآمیزی (بسته به ابزار فعال)
درَگ با کلیک راست (Right Mouse Drag): چرخش نما
کلیک راست (Right Mouse Click): نمایش ویژگیهای شیء (در صورت کلیک روی پسزمینه: ذخیره، بارگذاری، راهنما و غیره)
درَگ همزمان با کلیک چپ و راست (Left and Right Drag): جابجایی نما
کلیک چرخ ماوس (Scroll Wheel Click): مرکز کردن نما (Re-center view)
همانند سایر محصولات exocad، PartialCAD از یک جریان کاری گامبهگام با راهنمای ویزارد (Wizard-based workflow) استفاده میکند که با کلیک روی دکمهی Next در پایین صفحه، به مرحلهی منطقی بعدی هدایت میشوید.
این جریان کاری با ابزار Survey (بررسی زاویه درج و زیر برش) آغاز میشود.
سایر ابزارها و حالتهای پیشرفته از طریق آیکون Expert در سمت راست صفحه در دسترس هستند. با نگه داشتن نشانگر روی این آیکونها، نام آنها نمایش داده میشود.
در منوی راستکلیک (Right-click menu)، با کلیک کوتاه روی پسزمینهی پنجرهی CAD، چند گزینه برای ذخیرهسازی (saving) در دسترس است که فایلهایی با فرمت .partialCAD scene تولید میکنند؛ این فایلها حالت خاصی از نرمافزار (اسکن + تمام تغییرات فرمدهی آزاد) را ذخیره کرده و قابل بازیابی هستند.
طبق روال همیشگی در exocad، تمام فایلهای مرتبط با این پروژه در پوشهی پروژه (project folder) ذخیره میشوند و از طریق DentalDB قابل دسترسی هستند.
نوار ابزار ماژول CAM (CAM module toolbar) گزینههایی را ارائه میدهد که همواره در دسترس (always available) در محیط CAM هستند.
ذخیره (Save)
وضعیت فعلی فرآیند CAM را در پوشهی بلوک متریال (material block folder) ذخیره میکند.
زمانی که بلوک مجدداً بارگذاری شود، برنامه CAM دقیقاً به همان شکل قبلی ظاهر خواهد شد.
بلوکهای خام (Blanks)
پنجرهی کتابخانهی بلنکها (Blank Library) را باز میکند که در آن تمام بلنکهای موجود (current blanks) نمایش داده میشوند.
همچنین میتوانید بلنکهای جدید (new blanks) را نیز در این بخش ایجاد کنید.
صف تولید / صف ماشینکاری (Queue)
تمامی ساختارها یا ترمیمهایی (constructions) را که در انتظار نِست شدن (nesting) هستند، نمایش میدهد.
میتوانید با کشیدن و رها کردن فایلها (drag & drop) روی این دکمه، آنها را به صف نِستینگ (nesting queue) اضافه کنید.
وارد کردن فایل/طرح به ماژول (Import)
امکان وارد کردن مستقیم فایلهای طراحی خارجی (external design files) را بدون استفاده از صف نِستینگ (nesting queue) فراهم میکند.
همچنین میتوانید فایلها را از مرورگر ویندوز (Windows Explorer) بهصورت کشیدن و رها کردن (drag & drop) وارد پنجرهی نمای سهبعدی (3D view window) نمایید.
پاک کردن (Clear)
با کلیک چپ، تمام طرحها (designs) را از فرآیند نِستینگ (nesting) حذف میکند.
با کلیک راست، بلنک (blank) را از نِستینگ حذف میکند.
راهنمای CAM (Help for CAM)
مستندات آنلاین را باز میکند (Open the online documentation).
نمایش (View)
شش فلش موجود در پایین منو، امکان دسترسی فوری به نماهای ارتوگونال (orthogonal views) از فضای کاری سهبعدی (3D workspace) را فراهم میکنند.
منوی زمینهای (The Context Menu)
منوهای زمینهای به شما کمک میکنند تا عملکردهای در دسترس در هر مرحله از ساخت (construction) را بررسی و استفاده کنید.
اگر در استفاده از این نرمافزار تازهکار هستید، لزومی به استفاده از منوی زمینهای (context menu) نخواهید داشت.
اما با افزایش آشنایی شما با نرمافزار، قدردان گزینهها و امکانات موجود در این منو خواهید شد.
شما میتوانید از منوی زمینهای (context menu) برای اعمال یک عملکرد خاص به موارد زیر استفاده کنید:
تمام بازسازیها در یک بلوک متریال (All reconstructions in the block) – منوی زمینهای بلوک متریال (Material block context menu)
تنها یک بازسازی در بلوک (Just one reconstruction in the block) – منوی زمینهای بازسازی (reconstruction context menu)
🔹 برای باز کردن منوی ریشه (root)، روی پسزمینهی پنجره CAD راستکلیک کنید.
گزینههایی که در این بخش انتخاب میکنید، روی تمام بخشهای مناسب بازسازی اعمال میشوند.
🔹 با راستکلیک روی بلوک متریال در نمای سهبعدی (viewer)، منوی زمینهای Material block باز میشود.
گزینههای انتخابشده در این منو، روی تمام بازسازیها، ساپورتها یا خود بلوک اعمال خواهند شد.
🔹 با راستکلیک روی یک بازسازی خاص (individual reconstruction) در نمای سهبعدی، منوی زمینهای reconstruction باز میشود.
گزینههای انتخابشده در اینجا فقط روی همان بخش کلیکشده اعمال خواهند شد.
نکته: منوی زمینهای بهصورت پویا (dynamic) با وضعیت فعلی فرآیند تطبیق پیدا میکند، بنابراین ورودیهای منو در طول فرآیند طراحی تغییر خواهند کرد.
اگر به دنبال ویژگی خاصی هستید، همیشه پیشنهاد میشود منوی زمینهای را بررسی کنید.
ایجاد یک پرونده با استفاده از آرتیکولاتور مجازی(Creating a job using the Virtual Articulator)
پروندهای را در DentalDB اگزوکد همانند همیشه تعریف کنید.
در منوی کشویی Scan mode [A]، نوع آرتیکولاتور دلخواه را انتخاب کنید تا مرحلهٔ مربوط به Virtual Articulator در جریان طراحی فعال شود.
نکته: این منو تنها زمانی فعال است که در کمان دندانی، یک آنتاگونیست [B] تعریف شده باشد.
پس از راهاندازی DentalCAD (با کلیک روی Design [C])، ویزارد Virtual Articulator بهعنوان نخستین مرحله ظاهر میشود، بهشرطی که آرتیکولاتور در DentalDB انتخاب و ماژول مربوط فعال شده باشد.
اسکن(Scanning)
طبق جریان کاری نرمافزار اسکن مربوطه و اسکنر موجود عمل کنید.
بسته به نوع اسکنر، موقعیت مدلها در آرتیکولاتور میتواند به فضای سهبعدی منتقل شود و نیاز به موقعیتیابی دستی در نرمافزار طراحی وجود نخواهد داشت. این قابلیت از طریق یکپارچهسازی مستقیم ممکن است—برای اطلاعات بیشتر با تأمینکنندهٔ سیستم تماس بگیرید.
شروع آرتیکولاتور مجازی(Starting the Virtual Articulator)
پنجرهٔ ویزارد Virtual Articulator دو گزینه ارائه میدهد:
Start virtual articulator now (اکنون آرتیکولاتور مجازی را شروع کن)
Load jaw movement data from file (بارگذاری دادهٔ حرکت فک از فایل)
میتوانید با کلیک روی Next از این پنجره عبور کنید؛ هر دو گزینه بعداً در حالت Expert از مسیر Tools قابل دسترسی هستند، حتی اگر آرتیکولاتوری در DentalDB انتخاب نشده باشد.
برای شروع، روی Start virtual articulator now کلیک کنید.
گزینهٔ “Load jaw movement data from file” فقط زمانی نمایش داده میشود که ماژول Jaw Motion Import روی دانگل فعال باشد. این گزینه امکان بارگذاری دادههای حرکتی فک و انتقال آنها به مدلهای سهبعدی را فراهم میکند.
آرتیکولاتور مجازی(Virtual Articulator)
پنجرهٔ Virtual Articulator باز میشود و ابزارهایی برای تنظیمات مجازی آرتیکولاتور ارائه میدهد.
در بخش Articulator options [1]، نوع آرتیکولاتور را انتخاب کرده و در صورت نیاز، با فعالکردن گزینه Show articulator، آرتیکولاتور را نمایش دهید.
در صورت نیاز، با استفاده از گزینهٔ Rearticulate models virtually موقعیت مدلها را تصحیح کنید.
از گزینهٔ Choose which teeth influence articulator movement استفاده کنید تا تعیین کنید کدام دندانها در شبیهسازی حرکات نباید تأثیرگذار باشند. این علامتگذاریها را میتوان هم روی مدلها و هم روی طرح (بهمحض وجود داشتن طرح) اعمال کرد.
در بخش Movements [2]، حرکات آرتیکولاتور را با تیک زدن گزینههای زیر فعال کنید:
Protrusion (جلو رفتن)
Retrusion (عقب رفتن)
Laterotrusion left (انحراف به چپ)
Laterotrusion right (انحراف به راست)
و با استفاده از اسلایدرها میزان حرکت را تعیین کنید.
در بخش Parameters [3] بسته به نوع آرتیکولاتور انتخابشده، تنظیمات مختلفی در دسترس خواهد بود. مقادیر پیشفرض را طبق نیاز عملکردی سیستم خود انتخاب نمایید.
برای انجام شبیهسازی حرکات آرتیکولاتور، روی Start articulator movement simulation [4] کلیک کنید.
اصلاح موقعیت فکها(Correcting Jaw Position)
اگر اسکنر قابلیت انتقال موقعیت مدلها از آرتیکولاتور فیزیکی را داشته باشد، مدلها در موقعیت صحیح نمایش داده میشوند.
در غیر این صورت (یا اگر مدلها در آرتیکولاتور فیزیکی قرار نگرفته باشند)، باید بهصورت مجازی موقعیتدهی شوند.
پنجرهٔ Articulator Jaw Correction باز میشود و ابزارهایی برای تنظیم دستی و خودکار فکها ارائه میدهد.
برای کمک دیداری، صفحات مختلفی حین موقعیتیابی قابل نمایش هستند؛ صفحهٔ اکلوژن بهطور پیشفرض فعال است.
در تب Manually، موقعیت فکها را با کلیک روی دکمههای رادیویی مربوط به جهت حرکت دلخواه، اصلاح کنید.
تنظیم خودکار موقعیت فکها (Specifying which teeth influence articulator movement)
در تب Automatically سه نقطه را تعیین کنید: نقطه اینسیزال (لبه دندانهای جلو)، یک نقطه روی مولر چپ و یک نقطه روی مولر راست. پس از تعیین این سه نقطه، روی Perform alignment کلیک کنید تا تراز خودکار انجام شود، سپس برای ادامه روی OK کلیک کنید.
مشخص کردن دندانهایی که حرکت آرتیکولاتور روی آنها تاثیر میگذارد
روی گزینه Choose which teeth influence articulator movement کلیک کنید تا پنجرهای باز شود که در آن میتوانید دندانهایی را تعیین کنید که باید در شبیهسازی حرکات آرتیکولاتور لحاظ یا نادیده گرفته شوند. این گزینه کاربرد دارد مثلاً وقتی تنظیمات آرتیکولاتور تغییر کرده و باید دندانی خاص (مثلاً دندانی که قرار است کشیده شود) در نظر گرفته نشود.
ناحیههای مشخصشده تاثیری در حرکات آرتیکولاتور ندارند.
طراحیها به طور پیشفرض علامتگذاری نشدهاند.
اگر طراحی موجود باشد و آرتیکولاتور مجازی در حالت expert اجرا شود، طراحی به طور خودکار علامتگذاری شده و تمام نواحی که حرکت را تحت تاثیر قرار میدهند حذف خواهند شد.
برای حذف علامت، در حالی که کلید Shift را نگه داشتهاید، روی نواحی یا دندانهای کامل کلیک کنید. نواحی حذف علامتشده در شبیهسازی حرکت لحاظ شده و باعث ایجاد راهنمایی دندانی از طریق طراحی میشوند.
در این حالت ابتدا با آنتاگونیست به صورت استاتیک تطبیق دهید تا از برخورد زودرس جلوگیری شود، سپس نواحی مورد نظر برای راهنمایی را حذف علامت کنید و در نهایت به صورت دینامیک تطبیق دهید.
در تب By Brush از گزینههای Paint parts to exclude و Mark teeth by click برای علامتگذاری نواحی استفاده کنید.
وقتی Paint parts to exclude فعال باشد، میتوانید نواحی دندان را به صورت مستقیم رنگآمیزی کنید تا در شبیهسازی حرکت نادیده گرفته شوند یا بخشهای طراحی را حذف علامت کنید تا شامل شوند. با استفاده از اسلایدر، اندازه قلممو را تنظیم کنید.
اگر اسکن پیش از عملیات (Pre-op) یا اسکن واکسآپ (Waxup) موجود باشد، تب اضافی By Scan ظاهر میشود. میتوانید انتخاب کنید که شبیهسازی حرکت با استفاده از این اسکنها به جای اسکن فک انجام شود.
بارگذاری فیسبو دیجیتال(Load digital facebow)
برای وارد کردن موقعیت و پارامترهای آرتیکولاتور به صورت خودکار، روی Load digital facebow data/articulator settings کلیک کنید.
حرکت شبیه سازی (Simulating movement)
پس از اتمام آرتیکولاسیون، روی Start articulator movement simulation کلیک کنید تا تمام مسیرهای حرکت شبیهسازی شده و کنترل برخوردها انجام شود.
وقتی شبیهسازی کامل شد، پنجره آرتیکولاتور را ببندید و برای ادامه طراحی روی OK کلیک کنید.
با استفاده از مسیرهای حرکتی محاسبه شده برای طراحی (Using calculated movement paths for the design)
پس از اجرای آرتیکولاسیون مجازی، پنجره جداگانهای به نام Repeat articulator movement در مراحل طراحی در دسترس است. برای بازرسی بصری، از اسلایدر استفاده کنید تا حرکات مختلف را روی مدلها مشاهده کنید.
برای باز یا بسته کردن این پنجره، روی Articulator در نوار ابزار کلیک کنید.
با کلیک روی [1] میتوانید گزینههای Recalculate Articulator Simulation را باز یا بسته کنید.
با فعال کردن تیک Show movement [2]، شبیهسازی در لحظه نمایش داده میشود. اگر این گزینه غیرفعال باشد، بازمحاسبه در پسزمینه انجام میشود.
[3] پنجره Which teeth influence articulation? را بدون باز کردن آرتیکولاتور نشان میدهد.
روی [4] کلیک کنید تا شبیهسازی حرکت آرتیکولاتور را بدون نیاز به باز کردن دوباره آرتیکولاتور مجدداً اجرا کنید.
مشخص کردن دندانهایی که حرکت آرتیکولاتور را تحت تاثیر قرار میدهند
پس از انجام آرتیکولاسیون مجازی، طراحی میتواند هم به صورت دینامیک و هم استاتیک در مرحله Free Forming تنظیم شود.
به کمک بیشتری نیاز دارید؟ با فروشنده خود تماس بگیرید یا یک جلسه آموزش شخصی را در صفحه وب ما رزرو کنید.
طراحی مدل: مدلهای بدون پلیت(Model Design: Models without Plate)
هنگام استفاده از مدلهای بدون پلیت، مرحله بعدی در Model Creator ساخت مدل و جداسازی دایهایی است که درون مدل جای میگیرند. در این مرحله، ویزارد در حالت طراحی مدل قرار دارد و شامل سه تب است: DIES، MASKS و SETTINGS.
دایها (Dies)
در زیر، پارامترهای تب Dies آمده است. برای هر پارامتر، میتوانید با کلیک روی فلش [A] منوی جانبی را باز کرده و مقادیر را برای هر دندان به صورت جداگانه تنظیم کنید. با کلیک چپ، دندان را انتخاب کنید. به طور پیشفرض، همه دندانها سفید [B] هستند و مقدار مرجع برای آنها تنظیم شده است. اگر مقداری را برای دندانی اختصاصی کنید، آن دندان زرد [C] میشود و ردیف جدیدی با تنظیمات آن اضافه میشود. هر بار که دندانی را انتخاب و مقدار آن را تغییر دهید، آن سلول نارنجی [D] میشود.
ارتفاع پین کلیدی (Key Pin Height)
میزان اکسترود شدن حاشیه آمادهسازی بهصورت عمودی به سمت صفحه زیرین (Preparation Margin Extrusion)
عرض ناحیه نشیمن پایین دای (Bottom Seating Width)
شکل دای (Die Shape) – اگر مقدار ۰° باشد، دای صاف خواهد بود؛ اگر بیشتر از ۰° باشد، دای مخروطی خواهد شد.
محدودکننده ارتفاع مخروطی بودن دای (Taper Height Limit)
حذف یا اضافه کردن پینها از دایها (Exclude Pins)
افزودن یا حذف فرورفتگی زیر حاشیه آمادهسازی (Concavity Under Margin)
تراز کردن کف دای با پایه مدل (Parallelize Die Bottom)
جهتگیری یکسان برای مسیر نشست دایها (Uniform Die Insertion Direction)
فاصله افقی بین دای و پایه مدل (Die-to-Base Spacing in X/Y)
افزودن شیارهای پین برای بیرون آوردن راحتتر دایها از مدل (Add Pin Grooves)
عرض شیار پینها (Pin Groove Width) – در جهت x و y
عمق شیار پینها (Pin Groove Depth) – در جهت z
تنظیم مسیر نشست دایها از نمای فعلی (Set Insertion Axis from View) – تمام دایها در یک جهت واحد قرار میگیرند
پس از اعمال تغییرات، روی Create model کلیک کنید تا مدل محاسبه شود.
بهعنوان کاربر نهایی، معمولاً نیازی به تغییر این پارامترها ندارید. نتایج مطلوب با استفاده از پیشتنظیمهای پیشفرض که توسط تامینکننده تجهیزات تولید یا مرکز تولید ارائه شدهاند، حاصل خواهد شد.در صورت بروز مشکل، با تأمینکننده سیستم یا فروشنده دستگاه تماس بگیرید.
ماسکها (Masks)(بخش لثه ای مدل)
آخرین پیشرفت ها را تماشا کنید: ماسک لثهای (Gingiva Mask)
تعیین فاصله بین ناصافیها (مقدار بیشتر = ناصافی کمتر)
کلیک روی “Add” برای رسم حاشیهی ماسک لثهای
کلیک روی “Remove” برای حذف ماسک لثهای قبلی و ایجاد یک ماسک جدید
پس از تغییر هر پارامتر، روی “Create model” کلیک کنید تا مدل دوباره محاسبه شود
اگر دای دارای مسیر نشست بسیار زاویهدار باشد، ممکن است بر نتیجهی نهایی تأثیر بگذارد (تصویر A). برای جلوگیری از این مشکل، مسیر نشست دای را تغییر دهید (B) یا ماسک لثهای را طوری دوباره رسم کنید که از ناحیهی مشکلساز دوری کند (C). در مورد آنالوگهای لبی با زاویهی نشست شدید، تنها راهحل، رسم مجدد ماسک لثهای است.
ببینید چگونه این کار انجام شده است: طراحی آزاد ماسک لثهای (Freeform gingiva)
ماسک لثهای تخت (Flat Mask)
ببینید چگونه این کار انجام شده است: ماسک لثهای تخت (Flat Mask)
برای ایجاد ماسک لثهای تخت، در نوع مدل، گزینهی Plateless model [1] را انتخاب کنید و سپس With flat gingiva [2] را فعال کنید.
در مرحلهی «طراحی مدل بدون صفحه»، در تب MASKS: روی “Add” [3] کلیک کنید
روی فک موردنظر کلیک کنید
ناحیهای را که میخواهید ماسک تخت ایجاد شود، رسم کنید
با دابلکلیک، ماسک لثهای تخت ایجاد میشود ویرایش ماسک لثهای تخت: – نقطههای کنترل (A)، خطوط (B) و ناحیهی داخلی ماسک (C) قابل ویرایش هستند. – برای حرکت، تغییر ارتفاع، چرخش یا اضافه/حذف نقطههای کنترل از کلیدهای ترکیبی زیر استفاده کنید:
برای صاف کردن (بسیار صاف کردن) کلید Shift را نگه دارید.
کلیک را نگه دارید + درگ – ماسک را از همه جهات حرکت دهید
Shift + روی ماسک داخلی کلیک کنید – ماسک را روی محور z حرکت دهید
Ctrl +روی قسمت داخلی ماسک کلیک کنید – ماسک را بچرخانید
بر روی لبه/خط/خط پایین ماسک کلیک کنید – ارتفاع ماسک را تغییر دهید
Ctrl+ روی نقطه کنترل کلیک کنید – همچنین ارتفاع ماسک را تغییر دهید
Ctrl + روی لبه/خط/خط پایین ماسک کلیک کنید – یک نقطه کنترل دیگر اضافه کنید
بر روی لبه/خط/خط پایین ماسک دو بار کلیک کنید – یک نقطه کنترل دیگر اضافه کنید
با کلیک چپ + نگه دارید + راست کلیک کنید به طور همزمان در نقطه کنترل – حذف نقطه کنترل
روی نقطه کنترل -نقطه کنترل -Remove Control کلیک کنید
Ctrl + Shift + روی قسمت داخلی کلیک کنید – ماسک را کج کنید
برای دسترسی به لیست HotKey در نرم افزار ، روی نماد صفحه کلید [9] کلیک کنید.
روی آیکون کیبورد کلیک کنید تا لیست کلیدهای میانبر را مشاهده کنید. برای ادامه، روی “Next” کلیک کنید
تنظیمات (Settings)
پارامترهای تب Settings:
انتخاب پریست چاپگر (برای تنظیمات چاپ)
انتخاب پریست متریال
ذخیره خودکار پریست در هنگام خروج
ارتفاع پایهی نصبشده (Pedestal Height) تعیین مسیر نشست مشترک برای همهی دایها
فعال/غیرفعال کردن گزینهی دیش (ditch) تعیین عرض دیش اطراف دای
تعیین عمق میانگین دیش تعیین ارتفاع میانگین دیش
فعالسازی مدل توخالی ضخامت دیواره مدل: اگر مقدار آن صفر باشد، مدل به صورت توپر خواهد بود؛ اعداد مثبت باعث ایجاد مدل توخالی با ضخامت مشخص میشوند. (اعداد منفی نامعتبرند) 12 افزایش ضخامت دیواره در ناحیهی پایینی مدل را ایجاد میکند. این گزینه باعث افزایش سطح تماس با صفحهی ساخت پرینتر و همچنین تقویت دیوارههای مدل میشود. اگر مقدار این پارامتر روی ۰ تنظیم شود، این ویژگی غیرفعال خواهد شد.
13 اندازهی توپی را مشخص میکند که باید در حفرهی مدل توخالی جا بگیرد. هر ناحیهای که چنین توپی در آن قرار نگیرد، با ماده پر خواهد شد. (مقادیر منفی مجاز نیستند) 14 با فعالسازی گزینهی پیشبینی فرزکاری (Anticipate milling)، نرمافزار طراحی را برای فرآیند فرزکاری بهینه میسازد. 15 نوار لغزندهی قطر (diameter slider)، اندازهی زاویهی شیبدار (bevel) در قسمت زیرین دایهای جداشونده را مشخص میکند. همچنین، سوراخهای موجود در پایهی مدل نیز به گونهای طراحی میشوند تا مواد باقیماندهی فرز در قسمت مقابل جمعآوری شوند. این ویژگی با عنوان Anticipate Milling نمایش داده میشود.16 پس از تغییر هر پارامتر، روی Create model کلیک کنید تا مدل مجدداً محاسبه شود.
تصاویر کمکی برای درک بهتر نواحی مربوطه:
ارتفاع پایه (Pedestal Height)
شیارهای پین (Pin Grooves)
لبهی پایینی مدل (Bottom sill)
ضخامت دیواره (Wall thickness)
آنالوگهای مدل (Model Analogs)
آموزش ویدیویی: طراحی مدل بدون صفحه (Plateless model design)
در تب Analogs میتوانید پارامترهای مربوط به آنالوگها را بهصورت دقیق تعریف کنید.
17 اگر این گزینه غیرفعال باشد، میتوانید برای هر دندان گزینهی متفاوتی انتخاب کنید.
اگر برای یک دندان ماسک لثهای انتخاب شده باشد، به رنگ صورتی (A) نمایش داده میشود.
برای تغییر به اباتمنت (Abutment)، روی دندان کلیک کنید. توجه داشته باشید که حالتهای زیر ممکن است ظاهر شوند:
دای اباتمنت (رنگ آبی) [B]
اباتمنت به همراه ماسک لثهای (رنگ بنفش روشن) [E] (در صورتی که ماسک لثهای از پیش انتخاب شده باشد)
حالت پیششرطدار (زرد) [C] با یک کلیک به حالت بدون پیششرط (سبز) [D] تغییر مییابد.
برای درک بهتر تفاوت بین این گزینهها، تصویر زیر را مشاهده کنید
[A] ماسک لثهای – ماسک لثهای جداشونده
[B] دای اباتمنت – ایجاد مدل با اباتمنت بهعنوان دای
[C] دارای پیششرط (Preconditioned) – اسکن از قبل شامل شکل نهایی لثه است. Model Creator ناحیهی زیر پروفایل خروجی (emergence profile) را برش خواهد داد.
[D] بدون پیششرط (Unconditioned) – لثهی بیمار هنوز شکل نگرفته است و اباتمنت سفارشی طراحیشده، وظیفهی شکلدهی به لثه را بر عهده خواهد داشت. Model Creator شکل اباتمنت را روی مدل اعمال میکند.
[E] اباتمنت/لثه – ماسک لثهای جداشونده همراه با دای اباتمنت
[17] گزینهی “Toggle all teeth simultaneously” را فعال کنید تا یک گزینهی مشترک برای تمام دندانها انتخاب شود. [18] Model Analogs به شما اجازه میدهد آفست (Offset) بین مدل و آنالوگ آزمایشگاهی را در صورتی که در کتابخانهی آنالوگ Model Creator پیکربندی شده باشد، تغییر دهید. برای تنظیم آفست افقی، از نوار لغزنده استفاده کنید.[19] تنظیم آفست افقی (Horizontal offset) برای تضمین حداقل مقدار مادهی اطراف آنالوگ بسیار اهمیت دارد.[20] پس از ایجاد هرگونه تغییر، روی گزینهی Create model کلیک کنید تا مدل مجدداً محاسبه شود.
به کمک بیشتری نیاز دارید؟با فروشنده خود تماس بگیرید یا یک جلسه آموزش شخصی را در صفحه وب ما رزرو کنید.
در تب Planes تصویری از مدل نمایش داده میشود که امکان فعال یا غیرفعال کردن صفحات برش روی آن وجود دارد.
صفحات برش(Planes )
با کلیک روی نقاط خاکستری [A] یا نقاط سبز [B] میتوان صفحات برش را فعال یا غیرفعال کرد.نقاط قرمز [C] قابل تغییر نیستند و تضمین میکنند که برش بین پایه (stump/die) و دندان سالم یا مجاور انجام شود.دکمه Set all gingiva types برای انتخاب نوع لثه است:Gingiva mask [D] (ماسک لثه) Model analog (preconditioned gingiva) [E] (آنالوگ مدل – لثه آمادهشده)
توجه: اگر اسکنبادی یا آنالوگ لابراتواری در اسکن وجود نداشته باشد، گزینه Set all gingiva types غیرفعال خواهد بود.
تنظیمات (Settings)
اگر تغییری در تنظیمات انجام دادهاید، برای اجرای تغییرات روی دکمه Run کلیک کنید. در تب Settings میتوانید پارامترهایی را که روی شکل نهایی مدل تأثیر میگذارند، تنظیم نمایید:
انتخاب پیشتنظیم پرینتر (Printer preset) – با راستکلیک به گزینههای پیشرفته دسترسی پیدا کنید.
ساخت مدل توخالی (Hollow model) – در صورت فعالسازی، ضخامت دیواره مدل توخالی با اسلایدر [9] قابل تنظیم است.
میزان کشیدگی عمودی مارژین آمادهسازی (Preparation margin) نسبت به صفحه پایینی مدل.
شکل فرورفتگی زیر خط مارژین پایه (Shape Parameter)
عرض فاصله ماسک لثه (Gingiva Mask Gap)
عرض پشتیبان آنالوگ ایمپلنت (Implant Support Width)
جابهجایی افقی آنالوگ مدل (Model analog horizontal offset)
بعد از تغییر هر پارامتر، برای اعمال تغییرات، روی Run کلیک کنید.
Cut Width: عرض صفحه برش بین دی و مدل.
Plate Clearance: فاصله اطراف پلیت و دی.
Pedestal Height: ارتفاع پایه دی از صفحه کف.
Thickness around the Pin: حداقل ضخامت اطراف پین.
Shape Parameter: شکل فرورفتگی زیر مارژین.
Gingiva Mask Gap: فاصله بین ماسک لثه و دی.
Implant Support Width: عرض پشتیبان اطراف آنالوگ ایمپلنت.
Model analog horizontal/vertical offset: جابهجایی افقی/عمودی آنالوگ.
برای حرکت افقی صفحه: روی نقطه زرد (b) کلیک کرده و بکشید.
برای چرخاندن صفحه: روی نقطه سبز (a) در سمت لبی/باکال یا لینگوال کلیک کنید.
برای زاویه دادن به صفحه: کلیدهای CTRL + SHIFT را نگه داشته و روی سطح رنگی صفحه کلیک کنید.
در مدلهای ایمپلنت، با حرکت دادن صفحه C میتوان ارتفاع کف صاف لثه را بهصورت عمودی تنظیم کرد.
پس از تکمیل سگمنتبندی، طراحی مدل به پایان میرسد و فایل خروجی با فرمت STL ذخیره میشود. اگر آنتاگونیست دارید، با کلیک روی “Next” وارد مرحله طراحی مدل آنتاگونیست خواهید شد.
ماژول Model Creator امکان طراحی و ساخت مدلهای دیجیتال دندانی را به روش کاهشی (subtractive) یا افزودنی (additive) فراهم میکند. ویژگیها: مناسب برای مواد قابل اسکن مانند گچ یا سنگ دندان مدلها میتوانند با یا بدون بخشهای جداشدنی (Dies) طراحی شوند پشتیبانی از طراحی مدل روی پلیتهای پیندار پیشساخته امکان آمادهسازی مدل برای آرتیکولیشن با افزودن میلههای تثبیتکننده یا شکافهای خاص در بخش خلفی مدل
تراز مدل (Model Alignment)
گامهای شروع: ابتدا فرم مربوط به پروژه را در DentalDB بهدرستی تکمیل کنید (مطابق با راهنمای “Getting Started”). سپس روی دکمه Model Creator کلیک کرده و برنامه طراحی مدل را اجرا کنید. تنظیمات تراز مدل:
با کلیک روی فلش [1]، منوی انتخاب نوع مدل [2] نمایش داده میشود. انواع مدلها: Plateless Model، Digital Wax-up Model، مدلهای با پلیت یا مدلهای سفارشیسازیشده بر اساس برندهای مختلف چاپ و تولید.
هنگام حرکت موس روی هر مدل، پیشنمایش تصویری [3] از نتیجه نهایی نمایش داده میشود.
برخی مدلها گزینههای اضافی مانند Cutout dies یا ماسک لثه تخت نیز دارند. برای تنظیم مدل بهعنوان مدل پیشفرض، روی Set as Default [4] کلیک کنید.
با کلیک روی … [5] میتوانید پوشه پریستها را باز کنید.
انتخاب پریست چاپگر از طریق [6]
تنظیم ارتفاع کلی مدلها با استفاده از اسلایدر [7]
[8] فاصله بین سوراخهای تخلیه اگر گزینه مدل با سوراخ تخلیه (drain holes) را انتخاب کردهاید، این گزینه فاصله بین سوراخها را تنظیم میکند. آیکونهای مربوط به ارتفاع فک بالا یا مدل فک بالا نیز در این بخش نمایش داده میشوند.
[9] تراز خودکار (Automatic Align) برای تراز خودکار مدل یا مدلها استفاده میشود. در صورتی که مدل را جابهجا کردهاید و قصد دارید دوباره از ابتدا تراز را انجام دهید، از گزینه Reset Alignment استفاده کنید.
برای جابهجایی مدلها، با کلیک چپ و کشیدن موس عمل کنید.
برای چرخش مدل، دکمه CTRL را نگه دارید و سپس با کلیک چپ موس بچرخانید.
انواع مدلها (Model Types)
مدل با پلیت (Plate model)
مدل بدون پلیت (Plateless model)
مدل بدون پلیت سریع (Plateless model – quick)
سازنده مدل – مدلهای سریع
مدل بدون پلیت با پایه از پیش تعریف شده(Plateless model (predefined base))
مدل وکسآپ دیجیتال(Digital waxup model)
برای اطلاعات بیشتر به صفحه Mockup model مراجعه کنید
مدل سریع بدون پلیت (با اتصال Articulator آیترو / چاپ بدون ساپورت) (Plateless quick model (iTero articulator attachment, printing without supports))
افزودن شیارهای پین برای بیرون آوردن راحتتر دایها از مدل (Add Pin Grooves)
ارتفاع پایهی نصبشده (Pedestal Height)
تعیین مسیر نشست مشترک برای همهی دایها
فعال/غیرفعال کردن گزینهی دیش (ditch)
تعیین عرض دیش اطراف دای
تعیین عمق میانگین دیش
تعیین ارتفاع میانگین دیش
فعالسازی مدل توخالی 
ضخامت دیواره مدل: اگر مقدار آن صفر باشد، مدل به صورت توپر خواهد بود؛ اعداد مثبت باعث ایجاد مدل توخالی با ضخامت مشخص میشوند. (اعداد منفی نامعتبرند)
12 افزایش ضخامت دیواره در ناحیهی پایینی مدل را ایجاد میکند. این گزینه باعث افزایش سطح تماس با صفحهی ساخت پرینتر و همچنین تقویت دیوارههای مدل میشود. اگر مقدار این پارامتر روی ۰ تنظیم شود، این ویژگی غیرفعال خواهد شد.
13 اندازهی توپی را مشخص میکند که باید در حفرهی مدل توخالی جا بگیرد. هر ناحیهای که چنین توپی در آن قرار نگیرد، با ماده پر خواهد شد. (مقادیر منفی مجاز نیستند)
14 با فعالسازی گزینهی پیشبینی فرزکاری (Anticipate milling)، نرمافزار طراحی را برای فرآیند فرزکاری بهینه میسازد.
15 نوار لغزندهی قطر (diameter slider)، اندازهی زاویهی شیبدار (bevel) در قسمت زیرین دایهای جداشونده را مشخص میکند. همچنین، سوراخهای موجود در پایهی مدل نیز به گونهای طراحی میشوند تا مواد باقیماندهی فرز در قسمت مقابل جمعآوری شوند. این ویژگی با عنوان Anticipate Milling نمایش داده میشود.16 پس از تغییر هر پارامتر، روی Create model کلیک کنید تا مدل مجدداً محاسبه شود.
[18] Model Analogs به شما اجازه میدهد آفست (Offset) بین مدل و آنالوگ آزمایشگاهی را در صورتی که در کتابخانهی آنالوگ Model Creator پیکربندی شده باشد، تغییر دهید. برای تنظیم آفست افقی، از نوار لغزنده استفاده کنید.[19] تنظیم آفست افقی (Horizontal offset) برای تضمین حداقل مقدار مادهی اطراف آنالوگ بسیار اهمیت دارد.[20] پس از ایجاد هرگونه تغییر، روی گزینهی Create model کلیک کنید تا مدل مجدداً محاسبه شود.
