آموزش رسم Bar و Mesh در فورمورک پارسیل در exocad
فهرست مطالب
-
منحنی (حالت پیشرفته) (Curve (Expert Mode))
-
رسم مش و کانکتور (Draw Mesh And Connector)
-
رسم نوار و مش (Draw Bar and Mesh)
-
رسم مش (Draw Mesh)
-
رسم کلسپها (Draw Clasps)
-
رسم خطوط پایانی (Draw Finish Lines)
-
رسم نوارهای پشتیبانی (Draw Support Bars)
منحنی (حالت پیشرفته) (Curve (Expert Mode))
در ابزار رسم منحنی (Draw Curve)، با کلیک کردن نقاطی را تعریف میکنید که نرمافزار از آنها برای مشخص کردن نواحی فریم پارسیال استفاده میکند.
برای مثال، کانکتورهای اصلی (major connectors)، مشها (meshes) و نواحی کشیدن دندان (extraction sites) نیاز به نواحی تعریفشده با منحنیهای بسته (closed curves) دارند، در حالی که نوارهای لینگوال (lingual bars)، کلسپها (clasps) و خطوط پایانی (finish lines) با منحنیهای باز (open curves) مشخص میشوند.
ابزار رسم منحنی (Draw Curves) میتواند خطوطی را ترسیم کند که با دادهی اسکن، مدل نسوز (refractory model)، روی واکس پارسیال (partial wax)، یا بهصورت آزاد و بدون اتصال به هیچ سطحی (“unfit”) باشند.
همچنین میتوانید منحنیها را با اتصالات Tشکل (“T” junctions) برای کلسپها یا نوارهای پشتیبانی پیچیده ترکیب کنید.
در حالت جادوگر (wizard mode)، این تنظیمات بهصورت خودکار تعیین میشوند. اما در حالت پیشرفته (expert mode) باید رفتار مناسب را بسته به نوع عنصری که طراحی میکنید، بهصورت دستی انتخاب کنید.
رسم منحنی (Draw Curve)
[1] رسم منحنی جدید (Draw New Curve):
روی مدل یا واکس کلیک کنید تا یک منحنی جدید را شروع کنید. پس از قرار دادن اولین نقطه، با کلیکهای بعدی منحنی ادامه مییابد. برای پایان دادن به منحنی، دوبار کلیک کنید یا کلید E را روی کیبورد فشار دهید.
برای منحنیهای بسته (closed curves) همچنین میتوانید با یکبار کلیک روی نقطه شروع، منحنی را ببندید.
[2] جایگزینی بخشی از منحنی (Draw Replace Segment):
برای جایگزینی یک بخش از منحنی، بخش جدید را بکشید؛ نقطه آغاز باید روی منحنی موجود باشد و نقطه پایان نیز روی همان منحنی قرار گیرد. بخش قدیمی بین این دو نقطه با بخش جدید جایگزین میشود.
[3] ویرایش منحنی (Edit Curve):
یک منحنی موجود را انتخاب کرده و با کشیدن نقاط کنترل، آن را تغییر دهید.
با کلیک چپ روی منحنی میتوانید نقطه کنترل جدید اضافه کنید و برای حذف یک نقطه، روی آن کلیک کرده و راست کلیک را بزنید.
همچنین میتوانید تعداد نقاط کنترل و گزینههای مربوط به جفت شدن (fitting) منحنی را تغییر دهید.
[4] تطبیق منحنی با سطح بالا (Fit Curve to Top Surface):
این گزینه دارای دو حالت است که فقط با هایلایت مشخص میشود.
وقتی فعال است، منحنی رسمشده به بالاترین سطح داده اسکن، بلوکاوت یا واکس میچسبد.
وقتی غیرفعال باشد، منحنی بهصورت معلق بین نقاط کنترل رسم میشود.
حالت غیرجفت برای نوارهای لینگوال (lingual bars) یا خطوط پایانی (finish lines) که باید صاف روی سطوح خشن باشند، مفید است.
[5] تطبیق منحنی با سطح نسوز (Fit Curve to Refractory):
وقتی فعال است، منحنی روی سطح بالایی داده اسکن یا بلوکاوت ولی زیر واکس پارسیال قرار میگیرد.
[6] تطبیق منحنی با مش (Fit Curve to Mesh):
منحنی را روی داده اسکن ترسیم میکند. برای مشخص کردن virtual bead line پیش از ابزار Survey استفاده میشود.
[7] دو نقطهای (Two Point):
حالت مخصوص رسم خطوط مستقیم که همیشه غیرجفت (un-fit) هستند. با یک کلیک شروع و با کلیک دوم پایان مییابد. برای نوارهای پشتیبانی (support bars) بسیار مناسب است.
[8] اتصال Tشکل (T-Junction):
معمولاً تمام منحنیها جدا از هم هستند. اما اگر نیاز به اتصال دو منحنی دارید، میتوانید با کلیک روی نقطهای از منحنی موجود، منحنی جدید را از همانجا شروع یا پایان دهید. این قابلیت برای کلسپهای دارای بازوی اتصال (approach-arm clasps) و چند نوار پشتیبانی (multiple support bars) استفاده میشود.
[9] حلقه باز (Open Loop):
از ایجاد منحنیهای بسته جلوگیری میکند. برای کلسپها (clasps)، خطوط پایانی (finish lines) و نوارهای پشتیبانی (support bars) کاربرد دارد.
رسم مش و کانکتور (Draw Mesh And Connector)
ترکیبی از ابزار رسم کانکتور (Draw Connector) و رسم مش (Draw Mesh) است.
اگر مش قرار است به کانکتور اصلی (Major connector) متصل شود، دو منحنی را کمی روی هم قرار دهید (overlap).
رسم میله و مش (Draw Bar and Mesh)
برای میله (Bar) یک منحنی باز (open curve) رسم کنید، و برای نواحی مش (Mesh) یک یا چند منحنی بسته (closed curves) رسم نمایید
رسم مش (Draw Mesh)
بهسادگی محدوده پیشبند (apron area) را بهصورت منحنی بسته (closed curve) ترسیم کنید.
رسم گیرهها (Draw Clasps)
گیرهها بهصورت یک یا چند منحنی باز (open curves) روی مدل رفرکتوری (refractory model) ترسیم میشوند. انواع مختلفی از گیرهها وجود دارند و بسته به عملکردشان به روشهای مختلفی رسم میشوند:
- گیره حلقهای (Ring clasps): همیشه بهصورت یک منحنی باز ترسیم میشوند. بهترین روش از نقطهی حداکثر ساپورت تا نوک انتهایی منحنی است.
- گیره آکرز (Akers clasps): میتوانند بهصورت یک منحنی (single curve) از نوک تا نوک، یا دو منحنی (dual curve) از صفحه راهنما (guide plane) تا نوک رسم شوند.
- گیره “J” یا گیره تکدستهای (J clasps / single-approach-arm clasps): باید بهصورت دو منحنی ترسیم شوند. اولی از ناحیه ساپورت ثابت تا نقطهی گذار (transition)، و دومی از انتهای گذار تا نوک گیره.
- گیره “T” یا دستههای روچ (T clasps / Roach arms): میتوانند بهصورت دو یا سه منحنی ترسیم شوند. منحنی اول همیشه دستهی ورود (approach arm) است، دومی منحنی نوک به نوک گیره (tip-to-tip)، یا منحنی دوم و سوم که از نقطهی گذار شروع شده و به هر نوک گیره ختم میشوند.
رسم خطوط پایان (Draw Finish Lines)
خطوط پایان بهصورت منحنیهای باز و غیر فیتشده (open un-fit curves) ترسیم میشوند، که معمولاً روی کانکتور اصلی (major connector) یا نوار زبانی/پیشبند (lingual bar/apron) رسم میگردند.
رسم میلههای پشتیبان (Draw Support Bars)
میلههای پشتیبان برای جلوگیری از تاب برداشتن (warping) الگوهای رزینی چاپشده با نور استفاده میشوند. این الگوها تمایل دارند در امتداد محور طولی خود تاب بردارند؛ برای مثال، انتهای خلفی پارسیالهای پایینی به سمت یکدیگر کشیده میشوند.
یک میلهی پشتیبان بین این دو نقطه باعث مقابله با این تاب برداشتن طبیعی میشود.
در پارسیالهای فک بالا (Upper Partials) معمولاً دو میلهی پشتیبان استفاده میشود:
- یکی از خلف به خلف (posterior-to-posterior)
- دیگری از نقطه میانی میلهی خلفی تا قدامیترین نقطهی پارسیال (from midpoint of posterior support bar to the most anterior point)
 |
بعدی (فک بالا – Upper Partials): طراحی چهارچوب پارسیال – مش و کانکتور (Partial Framework – Mesh And Connector) |
|
بعدی فریم پارسیال – مشبعدی (فک پایین – Lower Partials): طراحی چهارچوب پارسیال – نوار (Partial Framework – Bar) |
|
بعدی (پارسیالهای انعطافپذیر – Flexible Partials): طراحی چهارچوب پارسیال – ذخیرهسازی برای ساخت (Partial Framework – Save for Build) |
