طراحی پایه پروتز (Designing the denture base) در اگزوکد – آموزش کامل
آموزش ویدیویی:طراحی پایهٔ دست دندان
طراحی پایهٔ دست دندان(Design Denture Base)
در این مرحله از ویزارد، میتوان پایهی اولیهی بارگذاریشده را تحت تأثیر قرار داد. این تنظیمات در تب Properties در دسترس هستند.
کنترل لغزندهی Base Thickness [1]: برای تعیین حداقل ضخامت پایه در نازکترین بخش آن بهکار میرود.
کنترل لغزندهی Cervical [2]: بر ضخامت فرم پاپیلا تأثیر میگذارد.
مقدار Smoothing [3]: مشخص میکند که سطح پایه تا چه اندازه صاف شود.
Under teeth min. thickness [4]: حداقل ضخامتی است که باید برای پایه در زیر دندانها در نظر گرفته شود. این مقدار معمولاً بسیار کمتر از ضخامت کلی حداقلی است و هنگام تولید لثه لحاظ میشود. چنانچه مارجینهای سرویکال دندانها خیلی پایین باشند و این ضخامت حفظ نشود، نرمافزار سعی میکند با افزودن بافت لثهای بیشتر اطراف دندانها، آن را جبران کند.
در تب Correct/Draw: کانتور پایهی دست دندان را میتوان با قرار دادن نقاطی روی لبهی چین موکوباکال تعریف کرد.
برای افزودن یا جابهجا کردن نقاط، از ابزار Draw یا Move [5] استفاده کنید.
پس از قرار دادن تمام نقاط، با دابلکلیک چپ یا فشردن دکمهی Accept drawing changes [6] آنها را تأیید کنید.
سپس با کلیک روی دکمهی Apply [7] پایهی دست دندان ایجاد میشود.
تشخیص خودکار محیط پایه: نرمافزار میتواند محیط پایه را با کمک تابع Detect بهطور خودکار تشخیص دهد. برای این کار، چهار نقطه در نواحی مختلف از چین موکوباکال قرار داده میشود.پس از قرار دادن این چهار نقطه، ایجاد خط پیرامونی بهطور خودکار آغاز میشود. بهدلیل تفاوتهای آناتومیکی فکهای بیدندان بالا یا پایین، ممکن است نیاز به تنظیم دستی این خط باشد که در این صورت، باید دوباره به تب Correct/Draw برگشت و اصلاحات لازم را انجام داد.
برای افزودن یا حذف نقاط، از دکمههای مربوطه استفاده کنید [8].
تنظیم نور: Adjust lights [9] جهت تابش نور را تغییر میدهد.
پس از افزودن نقاط، برای محاسبهی خط مارجین روی دکمهی Start [10] کلیک کنید.
طراحی سطح پایین پایه پروتز (Designing Denture Base Bottom) در اگزوکد
آموزش ویدیویی: طراحی سطح زیرین پایهٔ دست دندان
طراحی سطح زیرین پایهٔ دست دندان
در مرحلهٔ Design Denture Base Bottom از ویزارد، دست دندان برای تولید مکانیکی آماده میشود. این به آن معناست که مدل مسدودسازی (block out) میشود تا همهٔ نواحی سطح زیرین دست دندان از مسیرهای ممکن دستگاه میلینگ قابل دسترسی باشند و ارتفاع دست دندان از ارتفاع بلنک تجاوز نکند.
مسیر نشست با استفاده از فلشهای تصویریشده مشخص میشود. برای تعیین این مسیر، مدل را از نمای جانبی ببینید و با کشیدن کرهی نوک فلش با دکمهی چپ ماوس نگهداشته آن را به موقعیت دلخواه حرکت دهید. توصیه میشود مسیر نشست تا حد امکان عمود بر سطح زیرین دست دندان انتخاب شود تا سازگاری با جهت فرزکاری حفظ شود.
زاویه و ضخامت بلوکاوت نواحی آندرکات را کنترل کنید[1] . هنگام بلوکاوت، ضخامت مدل به صورت یکنواخت اعمال میشود. بنابراین، ناهنجاریهایی مانند جای زخمهای کشیدن دندان یا چینهای مخاطی نیز به ناحیه بلوکاوت منتقل میشوند.
از نوار لغزندهٔ هموارسازی (Smoothing) [2] برای تعیین میزان صاف شدن نواحی نامنظم بلوکاوت شده استفاده کنید.
با کلیک روی دکمهٔ Set insert direction from view [3] میتوانید مسیر نشست را بر اساس نمای فعلی مدل تنظیم کنید.
افزودن یا حذف متریال – صاف کردن سطح در این مرحله، میتوانید نواحی خاصی از سطح زیرین دست دندان را ویرایش کنید تا با شکل آناتومیک فک بیمار یا مسیر نشست تنظیم شود.Add/Remove برای افزودن یا حذف متریال از سطح استفاده میشود. کلیک و نگهداشتن ماوس روی بخش مورد نظر، متریال را اضافه یا حذف میکند.
Smooth/Flatten [4] برای صافسازی ناحیهای از سطح استفاده میشود. با فعالسازی این ابزار و کشیدن قلم بر روی سطح، نواحی برجسته یا ناهموار صاف میشوند.
Offset to scan data with brush [5] با استفاده از این ابزار، میتوانید فاصلهای بین سطح طراحیشده و دادههای اسکن ایجاد کنید. این کار برای ایجاد فضای جانبی یا عمقی در ناحیه کام (palate) جهت انطباق بهتر با عمق آناتومیک سقف دهان کاربرد دارد.
نگه داشتن SHIFT: صافسازی بسیار قوی (Flattening)
نگه داشتن CTRL: صافسازی با حفظ فرم آناتومیک
در حالت Add/Remove، نگه داشتن CTRL+SHIFT: فعالسازی سریع Smooth/Flatten بدون نیاز به تغییر ابزار
با استفاده از ابزار Offset to scan data with Brush، میتوانید فضاهایی در اطراف و مرکز کام برای تطابق عمق کام با پایهٔ دست دندان ایجاد کنید.
اصلاح جایگاه دندان در پروتز (Correct Denture Tooth Placement) در اگزوکد
آموزش تصویری: تنظیم موقعیت دندانهای دست دندان
تنظیم چیدمان دندانهای دست دندان
در مرحلۀ Tooth Placement (قرار دادن دندان) میتوان موقعیت دندانها را بر اساس شرایط خاص بیمار تنظیم کرد.
برای تضمین رابطۀ عملکردی بین دندانهای خلفی، دندانهای خلفی در ربع مقابل بهصورت یک بلوک به هم متصل شدهاند و فقط میتوان آنها را بهصورت گروهی حرکت داد.
یعنی با تغییر موقعیت دندانهای ربع اول خلفی، دندانهای ربع چهارم (آنتاگونیست) نیز بهصورت خودکار جابجا میشوند و بالعکس. همین قانون برای ربعهای دوم و سوم نیز صدق میکند.
حالت ساده (Simple Mode)
در زبانه Simple یا Individual امکانات مختلفی برای کنترل موقعیت دندانها وجود دارد.
در ابتدا، آزادی حرکت دندانهای خلفی به ناحیۀ تنظیمشده در تحلیل مدل محدود میشود. در مقابل، دندانهای قدامی محدودیتی در حرکت ندارند.
امکان جابجایی آزاد دندانها وجود دارد [1].
امکان چرخش آزاد دندانها وجود دارد [2].
میتوان دندانها را مقیاسپذیر (Scaling) کرد [3] یا فقط اجازه حرکت در جهتهای خاصی را داد [4]. این جهتها را میتوان در فیلد مربوطه انتخاب کرد.
با فعال کردن تیک گزینه [5]، همه دندانها را میتوان بهصورت همزمان جابجا کرد.
برای حفظ دندانهای خلفی در محدوده تحلیل مدل، تیک گزینه [6] را فعال کنید.
حالت زنجیرهای (Chain Mode)
ببینید چطور انجام میشود:حرکت “مخالف بهصورت جفت”
با انتخاب زبانه Chain Mode، اتصال دندانها فعال میشود.
در این حالت، میتوان همه دندانهای زنجیره یا فقط یک دندان را تغییر داد.
اتصال زنجیرهای این امکان را فراهم میکند که دندانها بهصورت گروهی و بدون از بین رفتن تماسهای پروگزیمال یا ایجاد تداخل جابجا شوند.
دندانها را میتوان در زنجیره جابجا یا بچرخاند [6]. حالت زنجیرهای با زنجیر آبی روشن، نقاط کنترل سبز زنجیره و نقاط انتهایی آبی تیره (UFO) مشخص میشود.
میتوان فقط یک دندان را در زنجیره تغییر داد [7]. در حالت تکی، جابجایی یا چرخش یک دندان بر دندانهای مجاور تأثیر مستقیم نمیگذارد.
برای بازنشانی زنجیره، از گزینه [8] استفاده کنید.
برای حفظ تماس بین دندانهای خلفی، گزینه Lock relation را فعال کنید [9].
برای جابجایی دندانهای بالا و پایین بهصورت یک زنجیر یکپارچه، از گزینه Opposite as pair استفاده کنید [10]. برای جابجایی هر فک بهصورت مجزا، گزینه Upper/Lower separate را انتخاب کنید [11].
برای محدود نگهداشتن دندانهای خلفی در محدوده تحلیل مدل، گزینه [12] را تیک بزنید (تنها در حالت Lock relation فعال است).
برای حذف خودکار تداخل بین دندانهای قدامی، روی Solve anterior intersections کلیک کنید [13].
برای فعالسازی مقیاسپذیری دندانها، تیک گزینه [14] را بزنید.
برای حفظ تماس بین دندانها، گزینه [15] را انتخاب کنید.
در طول جایگذاری دندانها، تماسهای پروگزیمال و آنتاگونیست با نقاط مشخصی علامتگذاری میشوند. این نقاط شامل اطلاعاتی بر حسب میلیمتر و همچنین نشانگرهای رنگی هستند که عمق تداخلها را نشان میدهند.
دکمه Reset فقط دندانهایی را که با رنگ سبز مشخص شدهاند بازنشانی میکند. برای قرار دادن دندانهای قدامی در موقعیت مطلوب به سادهترین شکل، روش زیر بسیار کارآمد است: در پنجره Reset، میتوان تصمیم گرفت که: آیا تمام تغییرات بین دندانهای غیرثابت کنار گذاشته شوند؟ → با استفاده از نقاط سبز [16]
آیا فقط تغییرات انجامشده در حالت Simple حذف شوند؟ [17]
یا اینکه همه چیز به پیکربندی اولیه بازگردانده شود؟ [18]
ما بهطور مداوم کتابخانههای دندانهای تأییدشدۀ دست دندان برای طراحی در DentalCAD را بهروزرسانی و گسترش میدهیم. برای مشاهده لیست کتابخانههای موجود و گزینههای ممکن برای تولید، [اینجا کلیک کنید].
در مرحلۀ “چینش دندان پروتزی”، مجموعههای دندانهای دست دندان موجود در نرمافزار، بهصورت خودکار با مقادیر بهدستآمده از آنالیز مدل مقایسه میشوند.
برای تنظیم مدیر کتابخانه دندانهای دست دندان و دانلود کتابخانههای دندانی، راهنما را دنبال کنید.
سفارشی (Custom)
اختلاف بین نتایج آنالیز مدل و عرض مجموعههای دندانهای دست دندان بر حسب میلیمتر نمایش داده شده و با رنگ مشخص میشود:
سبز: مجموعههای مناسب
قرمز: مجموعههای کمتر مناسب
این سیستم، انتخاب سریع و قابلاطمینان مجموعه دندانها را ممکن میسازد. نرمافزار همچنین یک جدول قالب دیجیتال دندان ارائه میدهد تا انتخاب دندانها آسانتر شود. در منوی کشویی [1] توصیف مجموعه دندانها نمایش داده میشود و با حرکت ماوس روی آن، پیشنمایش قالب [2] نیز فعال میگردد. با حرکت دادن ماوس روی جدول قالب [3]، جزئیات بیشتری نشان داده میشود.
برای انتخاب خودکار مجموعههای مناسب، روی دکمۀ Auto select کلیک کنید.
اگر قبلاً یک چینش شخصیسازیشده ذخیره کردهاید، میتوانید از آن استفاده کنید [4].
Only scalable [5]: بهصورت پیشفرض فعال است، اگر در DentalDB گزینه مقیاسپذیر بودن را هنگام جایگذاری اولیه فعال کرده باشید.
All [6]: اگر گزینه “قفل کردن مقیاس در طراحی” در DentalDB انتخاب شده باشد، این گزینه پیشفرض است.
جایگذاری دندان دوم مولر اختیاری است [7].
برای بازگشت به انتخاب پیشفرض، روی Auto select کلیک کنید [8].
برای اعمال دندانهای خلفی انتخابشده، روی Place Posteriors کلیک کنید [9].
برای اعمال دندانهای قدامی، روی Place Anterior کلیک کنید [10].
برای بارگذاری مجدد شکل اصلی دندانها (بدون تغییرات)، روی Reload shapes کلیک کنید [11].
برای بارگذاری مستقیم از پوشه کتابخانه، کلید CTRL را هنگام کلیک نگه دارید.
مدیر کتابخانهٔ دندانهای دست دندان (Denture teeth Library manager)
روی منوی کشویی کلیک کرده و گزینه[1] Download more libraries… را انتخاب کنید. .
پنجرۀ مدیریت کتابخانه exocad باز خواهد شد [2].
از لیست موجود، شریک دلخواه را انتخاب کرده و روی View and download libraries کلیک کنید [3].
کتابخانههای مورد نظر را از لیست انتخاب کرده و روی Add to download list کلیک کنید [4].
سپس روی Go to download list کلیک کنید [5].
اطلاعات لازم را پر کنید [6].
برای شروع دانلود، روی Install libraries کلیک کنید [7].
صبر کنید تا وضعیت نصب و دانلود به 100٪ برسد.
برای استفاده از کتابخانههای تازه نصبشده، نرمافزار را مجدد راهاندازی کنید.
فقط کتابخانههای موردنیاز را دانلود کنید تا این فرآیند ساده باقی بماند.
پیشفرض(Preset)
زبانه Preset این امکان را میدهد که از یک چینش عمومی یا سفارشی دندانها استفاده کنید. شما میتوانید چینش دندانی اصلاحشده و آزاد را ذخیره و در آینده مجدداً استفاده کنید.
مرحله 1: پس از تکمیل چینش، روی Expert [1] در نوار ابزار اصلی کلیک کنید تا از حالت ویزارد خارج شوید.
مرحله 2: روی فضای خالی کلیک راست کرده و گزینه Export current tooth setup as preset [3] را انتخاب کنید.
مرحله 3: یک نام نمایشی [4] تعریف کرده و روی OK [5] کلیک کنید.
مرحله 4: در صورت تمایل، نام فایل را از طریق Filename [6] تغییر داده و روی Save [7] کلیک کنید.
پس از ذخیرۀ پیشتنظیم، پیام موفقیتآمیز Success [8] ظاهر میشود که تأیید میکند تنظیمات ذخیره شدهاند.
برای بازگشت به مسیر اصلی طراحی، روی گزینه Wizard [9] در نوار ابزار اصلی کلیک کنید.
برای استفاده از یک پیشتنظیم ذخیرهشده قبلی، به زبانه Preset [10] بروید.
در زبانه Preset، فیلتر کتابخانه (Library Filter) [11] را بر اساس نیاز خود انتخاب کنید.
اگر از دندانهای آماده (استوک) استفاده میکنید، Non-scalable را انتخاب کنید.
اگر قصد ساخت دندانها را دارید، Only scalable را انتخاب کنید.
برای نمایش همه گزینهها، All را انتخاب کنید.
برای انتخاب یک پیشتنظیم، روی منوی کشویی [12] کلیک کرده و یکی از گزینهها را با کلیک [13] انتخاب کنید.
در پایان، روی Next [14] کلیک کنید تا به مرحله بعد بروید.
رایگان(Free)
از زبانه Free [1] برای جابجا کردن یا چرخاندن دندانهای دست دندان استفاده کنید. میتوانید از فلشها [2] یا کشیدن مستقیم با ماوس برای حرکت دادن دندانها بهره ببرید.
آنالیز صحیح مدل، یکی از اجزای اساسی در هر طرح چینش دندانها بهشمار میرود. از این رو باید با دقت و دانش کافی انجام شود.
آنالیز مدل عمدتاً توسط اپراتور در نرمافزار CAD انجام میشود. این فرآیند شامل برجستهسازی ویژگیهای آناتومیکی فک بالا و پایین و تطبیق خودکار آنها با نقاط و صفحات مرجع است که در طراحی دیجیتال خودکار دندانها به عنوان مبنا مورد استفاده قرار میگیرند.
ویزارد آنالیز مدل (Model Analysis Wizard)
مراحل مختلف آنالیز مدل در یک پنجرهی ویزارد در سمت چپ صفحه نمایش خلاصه شدهاند که شامل دو بخش مهم است:
نوار بالای پنجره [1] تمامی مراحل آنالیز مدل را نمایش میدهد. با کلیک چپ روی آیکون مرحله موردنظر، میتوان به مراحل قبلی بازگشت.
بخش دوم [2]، توضیحاتی در مورد مرحلهی جاری آنالیز مدل و پیشنمایشی از آن ارائه میدهد.
در طراحی دست دندان یکفک، اسکن بایت ریم نیاز نیست و آنالیز مدل روی آنتاگونیست انجام میشود.
تعیین صفحهی اکلوزال(Determination of the occlusal plane)
صفحهی اکلوزال بهعنوان مرجع عمودی برای چینش دندانها استفاده میشود. این صفحه با استفاده از سه نقطه در دندانی با رابطه نرمال (یوجناتیک) تعریف میشود:
نوک کاسپهای دیستوباکال مولر اول پایین
نقطه اینسیزال دندان سانترال پایین
برای تعیین صفحهی اکلوزال دو روش وجود دارد:
روش سهنقطهای [3]
تعیین از طریق صفحه آرتیکولاتور [4]
روش سهنقطهای [3] (Three-point method)
عملکرد “تعیین با استفاده از سه نقطه” امکان تنظیم صفحهی اکلوزال با استفاده از مدل تشخیصی یا قالب زیبایی را فراهم میکند.
برای تنظیم صفحهی اکلوزال، سه نقطه در موقعیتهای مشخصشده کلیک کرده و سپس روی دکمه “اعمال” کلیک کنید.
برای ویرایش بعدی نقاط (و بهتبع آن، صفحهی اکلوزال)، کلید چپ ماوس را نگهداشته و نقاط را بکشید.
بهصورت جایگزین، میتوان روی یک فک بیدندان سه نقطه اضافه کرده و فاصله صفحهی اکلوزال تا این نقاط را با استفاده از اسلایدر تنظیم کرد.
برای اختصاص فاصلهی متفاوت به هر نقطه، روی آیکون قفل در کنار اسلایدر کلیک کنید.
تعیین از طریق صفحه آرتیکولاتور [4] (Define by articulator plane)
اگر قالب زیبایی یا مدل تشخیصی در دسترس نباشد، میتوان از صفحهی پیشفرض آرتیکولاتور استفاده کرد. با انتخاب یکی از گزینهها از منوی کشویی، صفحهی اکلوزال بهصورت خودکار ایجاد و نمایش داده میشود.
آنالیز پایه مدل (Basic model analysis)
مشخص کردن پاپیلا اینسیزال در فک بالا (Marking the incisal papilla in the upper jaw)
پاپیلا اینسیزال را با کلیک روی مرکز آن مشخص کنید.
در صورت نیاز، با کلیک چپ و کشیدن، موقعیت نقطه را تغییر دهید.
مشخص کردن توبروزیته ماگزیلا در فک بالا(Marking the maxillary tuberosity in the upper jaw)
هر توبروزیته را با کلیک روی مرکز آن مشخص کنید.
در صورت نیاز، با کلیک چپ و کشیدن، نقاط را جابهجا کنید.
تعیین خط میانی در فک بالا(Determination of the median plane in the upper jaw)
خط میانی ماگزیلا بهصورت خودکار بر اساس پاپیلا اینسیزال و توبروزیتههای مشخصشده ایجاد میشود.
برای تنظیم دستی خط میانی:
روی خط میانی کلیک کرده و آن را بکشید تا حرکت کند.
کلید را نگهدارید و خط را بکشید تا حول نقطه چرخش بچرخد.
برای جابهجایی نقطه چرخش، روی آن کلیک و آن را بکشید.
تعیین موقعیت دندان نیش فک بالا(Determination of the position of the maxillary canine teeth)
نوک چینهای بزرگ پالاتال (rugae) نشاندهنده موقعیت تقریبی دندانهای نیش هستند.
برای مشخص کردن، روی هر نوک یکبار کلیک کنید تا نقطهای ایجاد شود. در صورتی که اندازه مناسب دندانهای قدامی بر اساس عرض بینی بیمار انتخاب شده باشد، مقدار عرض اندازهگیریشده را در پنجرهی ویزارد وارد کنید.
مجموعه دندانهای پیشنهادی در مراحل بعدی بر همین اساس ارائه میشود.
این تعیین موقعیت برای مجموعه دندانهای قدامی دست دندان استفاده میشود و بهعنوان مرجعی برای چینش اولیه دندانهای قدامی بهکار میرود.
تعیین موقعیت دندان اول پری مولر در فک پایین(Determination of the position of the mandibular first premolar tooth)
با کلیک چپ، موقعیت دندانهای پری مولر پایین را مشخص کنید. این نقطه باید در امتداد فرنولوم یا اندکی دیستالتر، در وسط استخوان آلوئولار قرار گیرد.
در صورت نیاز، با کلیک چپ و کشیدن میتوانید موقعیت نقاط را تغییر دهید.
نشانهگذاری پد رترومولار در فک پایین(Marking the retromolar pad in the lower jaw)
برای نشانهگذاری، روی مرکز هر پد رترومولار کلیک چپ کنید.
در صورت نیاز، با کلیک چپ و کشیدن، نقاط را جابهجا کنید.
نشانهگذاری پدهای رترومولار پایهای برای تعریف استاتیک پایهای فک پایین و تنظیمات ناحیه بیرونی و درونی آن محسوب میشود.
تعیین مرکز کانتور قدامی استخوان آلوئولار در فک پایین(Determination of the middle of the anterior alveolar ridge contour in the lower jaw)
این نقطه بهصورت خودکار تولید میشود.
در صورت نیاز، این نقطه را روی خط میانی فک پایین کلیک کرده و بکشید.
نشانهگذاری مرکز استخوان آلوئولار بهعنوان نقطه مرجع در زمان موقعیتدهی سطوح زیرین دندانهای قدامی استفاده میشود. موقعیت دندانهای اول پری مولر فک پایین بخشی از مبنای انتخاب اندازه مناسب دندانهای خلفی است و برای ایجاد استاتیک پایهای فک پایین و تنظیمات ناحیه بیرونی و درونی آن بهکار میرود.
تعیین خط میانی استخوان آلوئولار در فک پایین(Determination of the alveolar ridge midline in the lower jaw)
خط میانی استخوان آلوئولار در فک پایین بهصورت خودکار تولید میشود.
لبه مزیال پد رترومولار بهعنوان انتهاییترین نقطه خط میانی استخوان آلوئولار در نظر گرفته میشود.
تشخیص خودکار صرفاً یک ابزار کمکی است و باید بررسی و در صورت نیاز اصلاح شود. فقط با این کار است که میتوان موقعیت دندان مولر اول را در مرحله بعد بهدرستی شناسایی کرد.
برای تغییر خط میانی آلوئولار، روی نقاط سبز رنگ کلیک کرده و آنها را بکشید.
برای حذف نقاط، دکمه چپ ماوس را نگه دارید و همزمان دکمه راست را فشار دهید.
با کلیک چپ، میتوانید نقاطی را به این خط اضافه کنید.
خط میانی استخوان آلوئولار بهعنوان مرجع برای چینش اولیه دندانهای قدامی استفاده میشود. علاوهبراین، عمیقترین ناحیه روی این خط بهعنوان موقعیت دندان مولر اول تعیین میشود. نقاط انتهایی دیستال خط میانی آلوئولار نمایش دادهشده بهعنوان حد توقف خط تعیین میشوند (نگاه کنید به بخش تعیین خط توقف در فک پایین) و نباید بهسمت پد رترومولار گسترش پیدا کنند.
تعیین موقعیت دندان مولر اول در فک پایین(Determination of the first molar tooth in the lower jaw)
موقعیتهای دندانهای مولر اول در فک پایین با استفاده از نقاطی که بهصورت خودکار تولید میشوند، تعریف میشوند.
این نقاط باید در عمیقترین قسمت استخوان آلوئولار نسبت به صفحه اکلوزال قرار داشته باشند.
در صورت وجود زخمهای عمیق و شدید ناشی از کشیدن دندان در ناحیه خلفی، ممکن است این نواحی بهاشتباه بهعنوان موقعیت دندانهای مولر اول تشخیص داده شوند.
در صورت نیاز، میتوان با کلیک چپ و کشیدن، نقاط را جابهجا کرد.
موقعیت دندانهای مولر اول پایین بخشی از معیار انتخاب اندازه مناسب دندانهای خلفی است. این دندانها باید در عمیقترین ناحیه استخوان آلوئولار نسبت به صفحه اکلوزال قرار گیرند، زیرا مرکز عمل جویدن در این ناحیه قرار دارد.
تحلیل کامل مدل(Full model analysis)
نشانهگذاری پاپیلای کامی (incisive papilla) در فک بالا(Marking the incisive papilla in the upper jaw)
پاپیلا را با کلیک روی لبههای خارجی آن مشخص کنید تا دور آن ترسیم شود.
در صورت نیاز، میتوانید با کلیک چپ و کشیدن، نقاط را جابهجا کنید.
برای حذف نقاط، نشانگر ماوس را روی نقطه نگه داشته و دکمه Delete را فشار دهید.
نشانهگذاری توبروزیته ماگزیلا در فک بالا(Marking of the maxillary tuberosity in the upper jaw)
با کلیک روی لبههای خارجی توبروزیته، محدوده آن را ترسیم کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
برای حذف نقاط، نشانگر ماوس را روی آن ببرید و دکمه Delete را فشار دهید.
تعیین صفحه میانی در فک بالا(Determination of the median plane in the upper jaw)
خط میانی ماگزیلا بهصورت خودکار براساس نقاط تعریفشده برای پاپیلای کامی و توبروزیته ماگزیلا تولید میشود.
برای تنظیم دستی خط میانی:روی آن کلیک کرده و بکشید.
برای چرخش خط میانی به دور نقطه چرخش،<CTRL> را نگه داشته و بکشید.
برای جابهجایی نقطه چرخش، روی آن کلیک کرده و بکشید.
تعیین خط محیطی لبی در فک بالا(Determination of the labial periphery line in the upper jaw)
این خط بهطور خودکار با فاصله ۸ میلیمتر در جلوی پاپیلا تولید میشود.
برای تنظیم دستی خط، روی آن کلیک کرده و بکشید.
تعیین موقعیت دندانهای نیش در فک بالا(Determination of the position of the maxillary canine teeth)
وک اولین چینهای کامی بزرگ نشاندهنده حدود تقریبی محل قرارگیری دندانهای نیش است. برای نشانهگذاری، روی نوک آنها کلیک کنید.
در صورت استفاده از عرض بینی بیمار برای تعیین اندازه صحیح دندانهای قدامی، مقدار اندازهگیریشده را در پنجره ویزارد وارد کنید. پیشنهاد ست دندانی بعدی بر اساس این مقدار خواهد بود.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
این تعیین موقعیت، محل قرارگیری مجموعه دندانهای قدامی را مشخص میکند و بهعنوان مرجع برای چینش اولیه دندانهای قدامی استفاده میشود.
تعیین موقعیت دندان اول پری مولر در فک بالا(Determination of the position of the maxillary first premolar tooth)
موقعیت دندان پری مولر را با کلیک در فاصلهای معادل عرض یک دندان پری مولر در عقبتر از محل مشخصشده برای دندان نیش تعیین کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
تعیین چینهای پتریگو-ماندیبولار در فک بالا(Determination of the pterygomandibular folds in the upper jaw)
موقعیت چینهای پتریگوماندیبولار را با کلیک روی آنها مشخص کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
تعیین فرنولومهای فک پایین(Determination of the frenula in the lower jaw)
با کلیک روی آنها، موقعیت فرنولوم چپ و راست را مشخص کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
معمولاً فرنولومهای فک پایین بهطور کامل قابل مشاهده نیستند؛ در این حالت، نقاط را در موقعیت تقریبی آنها قرار دهید.
تعیین موقعیت دندان اول پریمولر در فک پایین(Determination of the position of the mandibular first premolar tooth)
روی نقاطی کلیک کنید که دندانهای پریمولر پایین باید در امتداد فرنولوم یا کمی دیستالتر از آن، در مرکز استخوان آلوئولار قرار گیرند.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
موقعیت دندانهای اول پریمولر پایین، مبنایی برای انتخاب اندازه مناسب دندانهای خلفی و همچنین ایجاد تعادل آماتور در فک پایین (چه در سمت بیرونی و چه در سمت زبانی) فراهم میکند.
تعیین فرنوم زبانی در فک پایین(Determination of the lingual frenum in the lower jaw)
با یک کلیک، فرنوم زبانی را مشخص کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
نشانهگذاری مثلثهای رترومولار در فک پایین(Marking the retromolar triangle in the lower jaw)
با کلیک روی لبههای خارجی، مثلثهای رترومولار را مشخص کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
برای حذف نقاط، نشانگر ماوس را روی نقطه نگه دارید و کلید Delete را فشار دهید.
نشانهگذاری مثلثهای رترومولار پایهای برای تعیین تعادل ساختاری فک پایین (در ناحیه داخلی و خارجی) محسوب میشود.
تعیین خط میانی فک پایین(Determination of the median line of the lower jaw)
خط میانی فک پایین بهصورت خودکار تعیین میشود.
رای اصلاح آن، روی خط کلیک کرده و آن را بکشید.
با نگه داشتن <CTRL>و کشیدن، میتوانید خط میانی را حول نقطه چرخش بچرخانید.
برای جابهجایی نقطه چرخش، روی آن کلیک کرده و بکشید.
تعیین مرکز کانتور استخوان آلوئولار قدامی در فک پایین(Determination of the middle of the anterior alveolar ridge contour in the lower jaw)
این نقطه بهصورت خودکار تولید میشود.
در صورت نیاز، آن را روی خط میانی فک پایین کلیک کرده و بکشید.
تعیین این نقطه بهعنوان مرجع برای موقعیتدهی به سطوح بازی دندانهای قدامی استفاده میشود.
تعیین خط محیطی لبی در فک پایین(Determination of the labial periphery line in the lower jaw)
خط محیطی لبی بهصورت خودکار محاسبه میشود و از عمیقترین نقطه چین مخاطی-لبی (mucobuccal fold) عبور میکند.
برای اصلاح دستی این خط، روی آن کلیک کرده و به دلخواه بکشید.
تعیین خط میانی استخوان آلوئولار در فک پایین(Determination of the alveolar ridge midline in the lower jaw)
خط میانی استخوان آلوئولار در فک پایین بهصورت خودکار ایجاد میشود
لبه مزیال مثلث رترومولار بهعنوان دیستالترین نقطه خط میانی آلوئولار استفاده میشود. تشخیص خودکار فقط بهعنوان کمک محسوب میشود و باید بررسی و در صورت لزوم اصلاح شود. تنها در این صورت است که تعیین محل دندان اول مولر در مرحله بعد بدون مشکل انجام میشود
برای اصلاح خط میانی، روی نقاط سبز کلیک کرده و آنها را به دلخواه بکشید.
برای حذف نقطه، دکمه سمت چپ ماوس را نگه دارید و همزمان دکمه راست ماوس را فشار دهید.
رای افزودن نقطه جدید، کلیک چپ کنید.
این خط بهعنوان مرجع برای چینش اولیه دندانهای قدامی استفاده میشود. علاوه بر این، عمیقترین نقطه استخوان آلوئولار روی این خط تعیین شده و بهعنوان موقعیت دندان اول مولر استفاده میشود. نقاط انتهایی دیستال خط آلوئولار بهعنوان محدودۀ خط توقف در نظر گرفته میشوند و نباید روی مثلث رترومولار امتداد یابند.
تعیین محل دندان اول مولر در فک پایین(Determination of the first molar tooth in the lower jaw)
موقعیت دندانهای اول مولر در فک پایین با استفاده از نقاطی که بهصورت خودکار تولید میشوند، مشخص میشود.
این نقاط باید در عمیقترین بخش استخوان آلوئولار نسبت به صفحه اکلوزال قرار گیرند. در صورت وجود زخمهای عمیق حاصل از کشیدن دندان در ناحیه خلفی، ممکن است این نواحی بهاشتباه بهعنوان محل دندان مولر اول تعیین شوند.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
موقعیت دندانهای اول مولر در فک پایین یکی از عوامل تعیینکننده در انتخاب اندازه صحیح دندانهای خلفی است. این دندانها باید در ناحیهای با بیشترین عمق نسبت به صفحه اکلوزال قرار گیرند، زیرا مرکز عملکرد جونده در این ناحیه واقع شده است.
تعیین خط توقف در فک پایین (Determination of the stop line in the lower jaw)
خط توقف بهصورت خودکار با زاویه ۲۲٫۵ درجه ایجاد میشود و از عمیقترین نقطه خط استخوان آلوئولار نسبت به صفحه اکلوزال گسترش مییابد. این خط بهصورت مجموعهای از نقاط روی کانتور آلوئولار نمایش داده میشود.
اگر این زاویه پیش از پایان نشانهگذاری آلوئولار حاصل نشود، خط توقف به دیستالترین نقطهای که در کانتور آلوئولار مشخص شده است ختم میشود.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
خط توقف، مرز دیستالی ناحیه چینش دندانها را مشخص میکند و تعیین میکند که آیا دندان دوم مولر قرار داده شود یا خیر. اگر بهدلایل آناتومیکی (مانند فک بسیار صاف)، زاویه ۲۲٫۵ درجه حاصل نشود، دندانها نباید فراتر از لبه مزیال مثلث رترومولار ادامه پیدا کنند.
تعیین خط میانی استخوان آلوئولار و موقعیت دندان اول مولر در فک بالا(Determination of the alveolar ridge midline and position of the first molar in the upper jaw)
کانتور خط میانی آلوئولار در فک بالا بهصورت خودکار تولید میشود. موقعیت دندانهای مولر اول پایین به خط میانی آلوئولار بالا منتقل میشود.
برای اصلاح کانتور خط میانی آلوئولار، روی نقاط سبز کلیک کرده و به دلخواه بکشید.
برای حذف نقاط، دکمه سمت چپ ماوس را نگه دارید و همزمان دکمه راست ماوس را فشار دهید.
برای افزودن نقاط، کلیک چپ کنید
معمولاً لازم است کانتور تشخیص دادهشده بهصورت دستی اصلاح شود، بهویژه در موقعیتهای با انحراف به سمت باکال یا لبی.
این خط برای انتقال موقعیت دندان اول مولر از فک پایین به فک بالا استفاده میشود. موقعیت دندان اول مولر فک بالا بهعنوان مرجع اصلاح بیرونی (outer correction) بهکار میرود.
ناحیۀ اصلاح در فک بالا(Correction area on the upper jaw)
بررسی نواحی اصلاح داخلی و خارجی
ناحیۀ اصلاح در فک پایین(Correction area on the lower jaw)
بررسی نواحی اصلاح داخلی و خارجی
محاسبۀ خودکار استاتیک پایه مشترک، بررسی و اصلاح(Automatic calculation of the common basic statics, checking and adjustment)
در مرحلۀ نهایی آنالیز مدل، استاتیک پایۀ مشترک که بهعنوان مبنایی برای چینش خودکار دندانها استفاده میشود، بر اساس نقاط و خطوطی که پیشتر تعریف شدهاند محاسبه میگردد. این مرحله آخرین گام در آنالیز مدل است که در آن تمام نتایج بهصورت دیداری نمایش داده شده و میتوان صحت آنها را بررسی کرد.
برای اصلاح هر مرحله از آنالیز مدل، با استفاده از نوار ویزارد یا دکمه “Back” به مراحل قبلی بازگردید.
علامتگذاریهای آبی، نواحی اصلاح خارجی و علامتگذاریهای سبز، نواحی اصلاح داخلی را نشان میدهند. خط چینش نهایی بهصورت خط قرمز روی مدل نمایش داده میشود.
آنالیز مدل در دست دندان یکفک(Single arch model analysis)
تعیین موقعیت دندان اول مولر در فک مقابل(Determination of the position of the first molar tooth on the opposing jaw)
برای مشخص کردن موقعیت مولرها، روی محل مورد نظر کلیک کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
تعیین موقعیت دندان اول پریمولر در فک مقابل(Determination of the position of the first premolar tooth on the opposing jaw)
برای مشخص کردن موقعیت پریمولرها، روی محل مورد نظر کلیک کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
علامتگذاری دندانهای مرکزی فک مقابل(Marking the central incisors of the opposing jaw)
برای مشخص کردن محل تماس مزیال دندانهای مرکزی فک مقابل، روی آن نقطه کلیک کنید.
در صورت نیاز، نقاط را با کلیک چپ و کشیدن جابهجا کنید.
تعیین خط میانی فک مقابل(Determination of the median line of the opposing jaw)
خط میانی فک مقابل بهصورت خودکار تعیین میشود.
برای جابهجا کردن خط میانی، روی آن کلیک کرده و بکشید.
رای چرخاندن خط، کلید CTRL را نگه دارید و آن را دور نقطه چرخش بکشید. برای جابهجا کردن نقطه چرخش، روی آن کلیک کرده و بکشید.
برای راهنمایی بیشتر، با فروشنده خود تماس بگیرید یا یک جلسه آموزش شخصیسازیشده را از طریق وبشاپ رزرو کنید.
به کمک بیشتری نیاز دارید؟با نماینده فروش خود تماس بگیرید یا یک جلسه آموزشی شخصی در فروشگاه اینترنتی ما رزرو کنید.
در طراحی پروویژنال در محیط CAD، اولین گام تعریف خط مارجین برای همه دندانهایی است که به عنوان روکش موقت یا پونتیک موقت مشخص شدهاند. برای تعریف خط مارجین یک دندان، روی دندانی که میخواهید بهعنوان پروویژنال تعریف کنید کلیک کنید. خط مارجین به صورت خودکار شناسایی میشود.
خط مارجین زمانی بهترین شناسایی را دارد که در وسط دندان کلیک کنید.
پس از شناسایی خط مارجین، ویزارد بهطور خودکار به تب Margin منتقل میشود. در اینجا میتوانید در صورت نیاز خط مارجین را به صورت دستی اصلاح کنید.
مطمئن شوید که خط مارجین به نواحی تماس بین دندانها نرسد.
سعی کنید خط مارجین زیر دندان مجاور قرار نگیرد، در غیر این صورت دندان موقتی بزرگتر از حد لازم خواهد بود و جا نمیگیرد. همچنین خطوط مارجین دندانهای مجاور نباید یکدیگر را قطع کنند. برای اطمینان از عدم تقاطع، خطوط مارجین را از زیر بررسی کنید.
اصلاح دستی تشخیص مرز دندان(Manual Correction of the Tooth Boundary Detection)
نرمافزار خط مارجین دندان انتخابی شما را بهصورت خودکار تشخیص میدهد. اگر تشخیص صحیح نبود (مثلاً قسمتی از دندان حذف شده یا قسمتی از دندان مجاور در نظر گرفته شده)، میتوانید آن را به صورت دستی در تب Margin و/یا Correct اصلاح کنید.
در تب Margin، نقاط روی خط مارجین قابل جابجایی هستند و میتوانید آنها را به مکان دلخواه بکشید تا خط مطابق با آن ترسیم شود.
در تب Correct، با استفاده از ابزار موس (به شکل قلممو)، میتوانید ناحیه مارجین را که به رنگ زرد نمایش داده میشود، گسترش دهید یا با نگه داشتن کلید SHIFT ، قسمتهایی از دندان را از ناحیه مارجین حذف کنید.
اگر گزینه Keep the margin غیرفعال باشد، نرمافزار مجدداً خط مارجین را بر اساس ناحیه انتخاب شده محاسبه میکند. در غیر این صورت، خط مارجین موجود در تب Margin استفاده خواهد شد.
وقتی از نتیجه راضی بودید، روی Next کلیک کنید.
فرم دهی آزاد (Freeforming)
زمانی که با دندانهای شکسته یا آسیبدیده کار میکنید، دندان را تقریباً به شکل دلخواه تغییر دهید چون سطح زیرین تاج از روی این فرم ساخته خواهد شد.
شکل دندانها را مطابق دستورالعملهای بخش Freeforming تنظیم کنید.
پونتیکهای موقت را میتوانید با کشیدن قسمت زیرین آنها با موس جابجا کنید (بخشی که در تصویر با ستاره مشخص شده است).
سطح زیرین روکش موقت(Provisional Crown Bottoms)
گام بعدی طراحی داخل پروویژنال (آمادهسازی مجازی) است.
برای دیدن سطح زیرین روکش تولید شده، گزینه «Full Anatomy» را در پنجره Show/Hide groups شفاف (Transparent) کنید.
چند پارامتر قابل تنظیم است که شکل سطح زیرین روکش را تعیین میکنند:
عرض شانه (Shoulder Width) [1]: عرض ناحیه شانه آمادهسازی
برای تغییر مسیر نشست، توپک [7] را روی نشانگر مسیر نشست (فلش زرد) بکشید و رها کنید. اگر گزینه Uniform فعال باشد،…
اگر گزینه Direction for jaw [4] فعال باشد، مسیر نشست برای تمام پروویژنالهای آن فک یکسان اعمال میشود. اگر این گزینه را غیرفعال کنید، میتوانید برای هر دندان پروویژنال مسیر نشست جداگانه تعریف کنید.
پس از پایان تنظیم پارامترها، روی Update Crown Bottoms [5] کلیک کنید تا تغییرات اعمال شوند.
انتخاب گام بعدی
بهطور پیشفرض، فرم روکش موقت از شکل دندان اصلی در دادههای اسکن گرفته میشود. اما در مواردی که دندانها به شدت آسیبدیده هستند، بهتر است طراحی پروویژنال بر اساس دندانهای کتابخانهای انجام شود. این حالت در گزینه Next step [6] قابل انتخاب است:
انتخاب Design without tooth library (پیشفرض): برای استفاده از شکل دندان واقعی در طراحی روکشهای موقت
انتخاب Design crown using tooth library: اگر این گزینه را انتخاب کنید، ویزارد بهطور خودکار دندان موجود را بهعنوان اسکن پیش از درمان (Pre-op scan) کپی میکند و از آن استفاده مینماید.
این فقط روی روکشهای موقت تأثیر میگذارد. پونتیکها تحت تأثیر قراراین گزینه فقط بر روکش موقت اثر دارد. پونتیکها تحت تأثیر قرار نمیگیرند، زیرا روش طراحی آنها از قبل بر اساس انتخاب شما از بین «پونتیک آناتومیک» (استفاده از کتابخانه) و «پونتیک موقت» (استفاده از داده اسکن) تعیین شده است.
وقتی کارتان تمام شد، روی «بعدی» کلیک کنید. ویزارد شما را در مراحل باقیمانده راهنمایی میکند، که ممکن است از طرحهای «معمولی» روکش و پل بدانید.
به کمک بیشتری نیاز دارید؟با نماینده فروش خود تماس بگیرید یا یک جلسه آموزشی شخصی در فروشگاه اینترنتی ما رزرو کنید.
تعریف ایندیکیشنها برای ترمیمهای موقتی در DentalDB
اولین گام در طراحی ترمیم موقتی (پروویژنال) این است که ایندیکیشنهای مربوطه را بهدرستی در DentalDB تعریف کنید. انتخابهای زیر در تعریف پروژه برای ترمیمهای موقتی اهمیت دارند:
1. روکش پوست تخممرغی (پروویژنال)
برای ساخت روکشی از دندانی موجود که قرار است بعداً تراش داده شود. شکل این تاج موقتی از شکل دندان اصلی مشتق میشود، اما امکان استفاده از دندان کتابخانهای نیز وجود دارد.
2. پونتیک آناتومیک
برای جایگزینی دندانی که قبلاً کشیده شده و در داده اسکن وجود ندارد. شکل پونتیک از کتابخانه دندان انتخاب میشود.
3. پونتیک پوست تخممرغی (پروویژنال)
برای ساخت پونتیکی از دندانی که در حال حاضر در دهان وجود دارد اما قرار است در آینده کشیده شود (داده اسکن هنوز آن دندان را دارد). شکل پونتیک موقتی از دندان فعلی مشتق میشود.
درک تفاوت بین این دو نوع پونتیک بسیار مهم است، چرا که منجر به مسیر طراحی متفاوتی در CAD خواهد شد. در ادامه، مثالهایی از این دو حالت ارائه شده است:
مثال برای «پونتیک پوست تخممرغی»
اگر دندان هنوز در اسکن موجود است و قرار است کشیده شود، گزینه “Eggshell Pontic” را انتخاب کنید:
بریج از دندان ۴۳ تا ۴۱
نشانه
مثال برای «پونتیک آناتومیک»
اگر دندان در داده اسکن وجود ندارد، انتخاب صحیح “Anatomic Pontic” است. این نوع پونتیک جدا از روکشهای موقتی در نظر گرفته میشود.
انطباق با دندانهای مقابل/مجاور (Bite splint antagonist/adjacent adaptation) در اگزوکد
برای تنظیم اکلوژن (تماس دندانی) بایت اسپلینت، به بخش “انطباق با دندانهای مقابل / انطباق پروگزیمال” مراجعه کنید.
ابزار “فاصله تا دندان مقابل (Distance to antagonist)” برای مشاهده تأثیر این انطباق بسیار مفید است. برای جزئیات بیشتر درباره فعالسازی و استفاده از رنگهای تصویری، به بخش “نمایش برخوردها / فاصله تا دندانهای مقابل یا قدامیها” مراجعه کنید. هنگامی که نمایش فاصله تا دندان مقابل فعال باشد، رنگهای نمایش دادهشده روی بایت اسپلینت نشاندهنده نواحی برخورد بین بایت اسپلینت و مدل مقابل هستند.
اگر از آرتیکولاتور مجازی استفاده میکنید، میتوانید بین انطباق با بایت ایستا یا تنظیم اکلوژن داینامیک انتخاب کنید.
در مورد بایت اسپلینتها، معمولاً استفاده از هر دو روش مفید است، اما با مقادیر متفاوت برای پارامتر Distance Anatomic Parts.مقداری که در انطباق ایستا تنظیم میکنید، معمولاً باید بیشتر باشد.
در مرحله بعدی، میتوانید سطح بالایی بایت اسپلینت را بهصورت آزاد فرمدهی کنید – این مرحله در مستندات تب “Free” از بخش Freeforming توضیح داده شده است.
تعریف مارجین و ویژگیهای سطحی (Defining the Margin and Surface Properties)
با کلیک چپ روی نقاطی در اطراف مدل (روی لثه و/یا دندانها)، خط مارجین را تعریف کنید.
تلاش کنید خط مارجین دارای نقاط تیز نباشد تا طراحی یکنواختتری داشته باشید.
در بخش ویژگیهای سطحی (Surface Properties)، انتخاب کنید که فقط دندانها را در بر بگیرد (Teeth only [1]) یا شامل کام نیز بشود (Include palate [2]). اگر خط مارجین هم دندانها و هم کام را پوشش دهد، انتخاب گزینه “شامل کام” الزامی است.
با استفاده از اسلایدرها میتوانید ضخامت بخشهای مختلف و میزان صافی سطوح خارجی بایت اسپلینت را مشخص کنید:
[3] Occlusal – ضخامت سطح اکلوزال مدل
[4] Peripheral – ضخامت دیوارههای محوری مدل
[5] Smoothing – کنترل میزان صافی سطوح بالایی بایت اسپلینت (عدد بیشتر = صافی بیشتر)
پس از تعیین پارامترها، روی Apply کلیک کنید.
تعریف ناحیه خلفی (Defining the Posterior Area)
برای صاف کردن ناحیه خلفی بایت اسپلینت، دو نقطه روی اسپلینت در محل شروع ناحیه خلفی کلیک کنید، سپس عمق اثر دلخواه (Desired impression depth [1]) را تنظیم کرده و روی Flatten posterior area [2] کلیک کنید.
فرمدهی آزاد سطح بالایی بایت اسپلینت (Freeform the bite splint top)- این مرحله مشابه بخش Freeforming در تب “Free” است.
